G//Z/R - Plastic Planet (1995)

Hoewel hij in 1985 al bezig was met een band en probeerde een platencontract te krijgen, duurde het tot 1995 voordat de eerste soloplaat van Geezer Butler uitkwam. Bijgestaan door Pedro Howse op gitaar en Deen Castronovo op drums, en Burton C. Bell van Fear Factory zingt – brult vooral – het album vol.

Plastic Planet begint met een zeurderig toontje dat overgaat in het slepende Catatonic Eclipse. Voor Drive By, Shooting schakelt de band een tandje bij. Iets wat het album als geheel kenmerkt: afwisseling qua tempo. En gelukkig maar, want anders ben ik bang dat Plastic Planet redelijk saai zou zijn geweest. Maar goed, dat is een if…then-gevalletje.
Giving Up The Ghost is een goed uitgevoerde aanval op Tony Iommi, die wellicht tegen beter weten in, blijft doormodderen met Black Sabbath. Plastic Planet werd tegelijkertijd uitgebracht met Sabbath’s Forbidden, en vergeleken met de werkjes uit de jaren ’70 klinkt dat inderdaad als vergane glorie.

Black magic has
Turned to dust
It's time to put
The thing to rest
You can't admit that you're wrong
The spirit is dead and gone

Het titelnummer is weer sneller, alleen doen de drums me een beetje Death Magneticachtig aan: monotoon gebeuk op 1 trommel. De rest van de nummers is niet overal even sterk, maar als geheel blijft de plaat moeiteloos overeind. De nummers zijn goed opgebouwd, en binnen de nummers gebeurt genoeg om nergens te gaan vervelen. En dan, voordat je het weer, ben je alweer aanbeland bij Cycle of Sixty. Een mooie, ingetogen afsluiter. Heel rustig, alsof de luisteraar even de gelegenheid wordt gegeven om weer op adem te komen.

En dat is wel nodig. Als je denkt: ‘ah, leuk, soloplaatje van Black Sabbathlid’ en je verwacht een plaat in de stijl van Sabbath of überhaupt een traditioneel metalplaatje, dan krijg je het deksel op de neus. Deze plaat is namelijk harder. Veel harder. Je kan Dehumanizer de hardste Sabbathplaat noemen, maar vergeleken met Plastic Planet is dat een beschaafde collectie liefdesliedjes.

Hard en afwisselend dus, dit Plastic Planet. Daar kan ik wel 4 **** aan kwijt.

deze plaat heb ik ook ooit nog gehad, volgens mij nog op cassette bandje. eens kijken of ik hem ergens kan downen.

Ik kocht deze cd naar aanleiding van een videoclip op Headbangers Ball. Volgens mij Drive Boy Shooting. Bij thuiskomst bleek er Liquid Swords van GZA in te zitten. Die vond ik echter zo goed dat ik hem nooit heb teruggebracht.

Nou ik had de cd meteen terugebracht.

Geezer Butler is een Britse muzikant, vooral bekend als de bassist en tekstschrijver van de legendarische heavy metalband Black Sabbath. Hij werd geboren op 17 juli 1949 in Birmingham, Engeland. Zijn echte naam is Terence Michael Joseph Butler, maar hij kreeg al snel de bijnaam "Geezer".

Hij bracht ook drie soloalbums uit: "Plastic Planet" (1995), "Black Science" (1997), en "Ohmwork" (2005).
Geezer Butler wordt gezien als een van de beste bassisten in de rock- en metalwereld. Zijn unieke stijl en invloed op het genre zijn enorm. Hij heeft ook een bescheiden persoonlijkheid en is een groot voorvechter van dierenrechten.

Tegenwoordig geniet hij van zijn pensioen en woont hij in Amerika, maar hij blijft een icoon voor muziekliefhebbers over de hele wereld.

"Plastic Planet" is het debuutalbum van het project GZR. Op dit album werkte Geezer Butler samen met gitarist Pedro Howse, drummer Deen Castronovo en zanger Burton C. Bell van Fear Factory.
De muziek op het album combineert elementen van alternatieve metal, industriële metal en groove metal. Het nummer "The Invisible" werd opgenomen in de soundtrack van de film Mortal Kombat uit 1995.

"Plastic Planet" werd positief ontvangen door critici, die de zware riffs en de krachtige vocalen prezen. Het album liet volgens hen zien dat Geezer Butler succesvol nieuwe muzikale wegen kon verkennen buiten Black Sabbath. Ik ben het daar maar deels mee eens. Met name de zang is de achilleshiel van het album.
Het is geen album dat ik vaak beluister. Zo nu en dan een portie van dit genre is voldoende.

Mijn favorieten op het album zijn |
- Drive Boy, Shooting vanwege het opzwepende karakter.
- The Invisible – Is iets minder zwaar en bombastisch
- Séance Fiction – Een echt Black Sabbath nummer
- Cycle of Sixty – Wat een heerlijk akoestisch slot

Waardering; Samen met de overige songs een 6,4 gemiddeld.

Plastic Planet is een plaat van zijn tijd, de loodzware riffs, aangevuld met industrial elementen en de brulzang van Burton C. Bell, alles ademt 1995 en dat heeft zijn charme.
Je zou bijna Butler in plaats van Iommi betichten van het bedenken van het heavy geluid van Sabbath als je dit schijfje beluisterd.
Het is van beton en ik moet bekennen dat Plastic Planet zijn charme heeft. Een iets minder furieuze versie van Fear Factory en met drie kwartier klokt het schijfje precies goed.
Een topper vind ik het trouwens ook niet, Bell brult zich de longen uit zijn lijf maar na een aantal songs treed er eenvormigheid op, een bijkomstigheid van zijn manier van 'zingen'.
Een ander nadeel is het gebrek aan afwisseling, je hebt het gevoel naar 1 lang nummer te luisteren en dat breekt op den duur op.
Hoewel geen weergaloze track vormt afsluiter Cycle of Sixty voor een fraai einde van de schijf. Het verschaft de nodige lucht en nog een dergelijk nummer ergens halverwege de plaat had het album goed gedaan.
Desalniettemin vormt Plastic Planet een degelijke worp, vergeet niet je hamer en beitel mee te nemen als je dit gevaarte te lijf gaat.

Als Bell zingt klinkt ie zelfs een beetje als Ozzy. Zijn geschreeuw kan ik niet waarderen. De productie trouwens ook niet. Geezer is zelf nauwelijks te horen. Wat een brij aan geluid. Een tegenvaller deze.

Altijd leuk om 13 jaar te reageren. Heb je het album inmiddels wel?

Ik heb dit euvel drie keer meegemaakt: Demons Down gekocht van House of Lords in Londen en bleek bij terugkeer in hotel een CD in te zitten van House of Love. Vloeken, en weer hele reis terug om de juiste CD te krijgen.

Tweede keer: kocht Maiden's Purgatory / Maiden Japan (The First Ten Years EP), zat de CD in van Running Free / Sanctuary.

derde keer, toevallig Fear Factory, besteld Fear Is the Mindkiller maar CD van Soul of a New Machine.

Haha. Nee, nog steeds niet.

Verkeerde cd's in de doos was het euvel van de jaren 90. Nadat het mij ook twee keer is overkomen ging altijd ostentatief alles staan controleren voordat ik vertrok.

Mij een keer overkomen met een Taj Mahal CD. Daarna altijd controleren inderdaad.