Geezer - Black Science (1997)

Black Science is de tweede cd van de band Geezer (of G//Z/R), en kwam 2 jaar na het debuut van deze band van Black Sabbath-bassist Geezer Butler.
Op dit album spelen behalve Geezer zelf, Pedro Howse (Geezers neef oid, gitaar), Deen Castronovo (drums) en Clark Brown zingt de plaat vol.

Het eerste nummer, Man in a Suitcase is een harde opener, een aggressief nummer, die wat mij betreft de toon had mogen zetten voor de rest van de plaat.
Box of Six gaat door op dezelfde toon, hard en schreeuwerig.
Op Mysterons wordt een beetje gas teruggenomen. Helaas duurt het nummer wat te lang om tot het eind te kunnen boeien.
Justified was ik alweer vergeten toen het geindigd was, niet een erg spannend nummer dus.
Department S begint met wat hippe electronicageluidjes, maar ontwikkelt zich daarna tot een snel, dreunend nummer. Lekker na de 2 voorgaande nummers.
Area Code 51 is veel herhaling van hetzelfde stukje. Niet heel spannend dus.
Has to Be is ook niet de meest indrukwekkende compositie van Black Science. Eigenlijk is het een beetje een zeurderig nummer.
Number 5 is muzikaal echt bijzonder, maar daardoor ga je wel meer op de tekst te letten. Ditmaal niet een tekst over Aliens of ander buitenaards gespuis, maar voor mijn gevoel gaat dit nummer over Geezer's jeugd in Aston, en dat wat aan die tijd herinnert inmiddels verdwenen is. Mede door deze insteek wordt het nummer de moeite waard.
Among the Cybermen is een traag en dreigend nummer, ik vond het een van de betere nummers van de cd.
Unspeakable Elvis is muzikaal afwisselend, met een tekst waarin Elvis op de hak wordt genomen als zijnde 'evil' en overal aanwezig. Grappig.
Xodiak is weer een hard nummer, met wat electronica erdoorheen gemixt. Al met al klinkt ook dit nummer best goed.
Northern Wisdom is een rustig nummer, in die zin dat er weinig harde gitaren aanwezig zijn. Maar in de zin van instrumentatie en keyboardpingeltjes is het wel weer heel druk. Hierdoor ging het nummer me op de zenuwen werken na een tijdje. Omdat het een wat rustiger nummer was, dacht ik dat het het afsluitende nummer van de cd zou zijn.
Maar dat is het niet, want Trinity Road sluit Black Science af. Jammer, want dit is een nogal monotoon dreunend nummer. Niet heel memorabel.

Vergeleken met platen van Black Sabbath, en met soloprojecten van andere Sabbathleden, zijn de albums van Geezer zonder meer de hardste. Op Black Science wordt afwisselend gezongen en geschreeuwd, en ook het gitaarwerk is veel harder. Persoonlijk bevalt me dat wel, maar als je iets als Paranoid of sabbath Bloody Sabbath gewend bent kunnen de oortjes wel even gaan klapperen als Black Science uit de speakers komt loeien.
Vergeleken met Plastic Planet, Geezer's eerste plaat, is deze cd over de hele linie minder: minder goede nummers, mede daarom is de plaat te lang. Ik vind Chad Smith een mindere zanger dan Burton C. Bell. Hier en daar mist de agressie, en qua instrumentatie vliegt dit album hier en daar uit de bocht.
Maar al met al is mijn oordeel toch positief, omdat er genoeg goede nummers op staan ter compensatie van de wat mindere broeders.

3.5* daarom.

.... waarschijnlijk wel, maar een beest van een drummer.... op de opvolger dan wel te verstaan...

Het was idd Clark Brown die zingt. Fijn iig dat er tenminste nog iemand bij dit album terecht gekomen is.

Geezer Butler stond destijds met beide benen in het heden. Mijn nieuwsgierigheid is weer even gewekt.