The Church - Sometime Anywhere (1994)

Misschien dat het komt omdat ik al een hele week in een psychedelische bui ben door het overlijdensbericht van Syd Barrett (Pink Floyd) maar dit plaatje doet het nu erg goed bij. Gaaf, al die tingeltangelende en zachtjes jankende gitaren met een flinke dosis galm.

Mooie wonderschoon album, met lange uitgesponen gitaren,
melancholisch en dromerig ten top.

Dromerig, zeker!

Met dit album schoot The Church plots een andere richting in, lang uitgesponnen mystieke nummers die soms wel wat korter hadden gemogen.
De band is op deze plaat ( tijdelijk ) gereduceerd tot het tweetal Kilbey/Willson-Piper.
Ik vond de plaat in eerste instantie moeilijk te doorgronden wat ook te maken had met de lengte van enkele nummers, maar langzaam maar zeker vielen de puzzelstukjes op de juiste plaats.
Day Of The Dead is een fraai openingsnummer met het stuwende baswerk van Steve Kilbey.
Lost My Touch & The Maven vind ik de minste broeders op de plaat, daarentegen vind ik het oosters aandoende instrumentale Eastern met viool en mandoline, het ingetogen geheimzinnige Two Places At Once & afsluiter The Dead Man"s Dream de hoogtepunten van een sterke plaat.

"Sometime Anywhere" is een heerlijk afwisselend album vol melodieuze en melancholieke zweefmuziek plus fantastisch gitaarwerk. Het album begint ijzersterk met "Day Of The Dead", gevolgd door een serie goede en zelfs enkele zeer mooie nummers.

Inmiddels hebben ze 25 albums gemaakt! Over productiviteit gesproken. Uiteraard ken ik niet alle albums maar ik durf de stelling aan dat er geen enkele slechte tussen zit. Zo ook deze, een typische groeiplaat i.m.o. Er gebeurt zoveel op dit album, er wordt behoorlijk geëxperimenteerd en naarmate ik het album vaker luister wordt het beter en beter. Klasse plaat van een klasse band!

Ik heb ze ook nog niet allemaal gehoord, maar wel al heel veel en daar zaten in elk geval geen slechte albums tussen. Mogelijk dat het ene album je beter ligt dan de andere. Dat blijf je altijd wel houden.

Uitgebracht in 1994, waar is de tijd gebleven. Ik vertoefde in die tijd veel in Scandinavië en heb deze plaat daar destijds ook op de kop getikt. Dit album is gemaakt zonder Peter Koppes en is eigenlijk een Steve Kilbey - Marty Willson-Piper album. Geen probleem want alle Church elementen zitten er in en Marty kon de gitaarkar prima alleen trekken. Wel psychedelischer dan de voorgaande albums maar latere albums konden er ook wat mee. Saillant detail, zowel Kilbey als Willson-Piper hebben jarenlang in Zweden gewoon en waren getrouwd met Zweedse dames, en hebben daar ook beide kinderen.

Ik vind dit nog steeds een prima album al was het destijds wel een lichte afknapper na het fantastische Priest=Aura. Magician Among The Spirits loste dat na dit album weer keurig op. Dit is dus een soort van transitie album geweest. Peter Koppes was vanaf Magician Among The Spirits ook weer van de partij.