France Gall - Évidemment (2004)

France Gall, een bekende naam, dat zeker. En ze heeft veel muziek gemaakt over een lange periode. Veel meer dan Ella, Elle l'A en Pouper De Cire kende ik niet toen ik deze cd ooit aantrof in een doos.

Laat ik zeggen dat het me niet zo aanspreekt. France kabbelt door, lekker op de achtergrond, maar meer is het niet voor mij. Zelfs een duet met grootheid Elton John verwordt tot een slaapliedje. Als het Frans en vrouwelijk moet zijn, luister ik liever naar Patricia Kaas of Mylene Farmer.

Daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Ook ik heb deze dubbelaar, als enige album van mevrouw Gall, in mijn collectie. Ooit eens erg goedkoop ergens op de kop getikt, omdat de Franse taal mij over het algemeen wel bevalt. Twee CD's, maar daarop was kennelijk geen plaats voor haar aloude Songfestivalhit uit de jaren 60. Ander tijdperk en waarschijnlijk ook ander label.

Deze compilatie behelst voornamelijk het beste - naar ik aanneem - van haar output uit de jaren tachtig, toen ze in Frankrijk en daarbuiten alsnog erg succesvol was. De twee hits die ze in Holland scoorde - Il jouait au piano débout en Ella elle l'a - staan er allebei op, maar ik vind het vreemd dat het duet dat ze opnam met Elton John er dan weer níet op staat. Dat wil zeggen: de A-kant van de single die ik toen ook kocht, Les aveux. De B-kant, Donner pour donner, staat er dan weer wel op. Dat nummer is zeker zo goed als de A-kant, maar het blijft opmerkelijk. Tenzij het in Frankrijk de A-kant was, dan is het wel weer logisch.
(EDIT: In sommige landen was het kennelijk een soort van dubbele A-kant).

Het is het soort popmuziek dat overduidelijk in de jaren tachtig is gemaakt: een combi van singer-songwriter en pure pophits. Klinkt aangenaam, maar van uitzonderlijke klasse is het nou ook weer niet. Vooruit, toch 3,5 ster.