My Baby - Mounaiki ~ By the Bright of Night (2018)

For a Change is alweer de tweede single van het nieuwe album, na eerst In The Club.

In The Club lijkt me dichter bij Shamanaid (2015) te zitten dan bij het vorige album. For a Chance heeft een iets hoger tempo, klinkt toegankelijker.

Meer van hetzelfde, wat ik tot nu toe heb gehoord. Jammer, want als er een band is die het verschil kan maken, is het wel My Baby.
Ik ben benieuwd naar dit album.

Borderline is de fijn ingetogen derde single met meer Oosterse klanken.

De vorige albums heb ik allemaal op 4* staan, terwijl er onderling toch nog wel wat verschil in zit voor mij. Verschil qua beleving welteverstaan. Een ongelooflijk opzwepend live concert ten tijde van Shamanaid is daar verantwoordelijk voor. Het eerste album ging gelijk mee op in die flow en het vorige album was voor mij de eerste 'nieuwe' na de bekende albums.
Ik vond Prehistoric Rhythm (een album dat vorig jaar uitkwam) eigenlijk al niet veel meer toevoegen. Maar omdat het toch bijzonder is en blijft was een eerlijke beoordeling op z'n plaats, eerlijk zonder extra invloeden zoals concerten en dergelijke.

Maar gaat dat nog steeds wel op? Begint die sound niet sleets te raken? Nou nee. Ze weten me eigenlijk toch te verrassen op dit album. De nummers voelen kort en bondig. Toen ik ging kijken bij de voorgangers zag ik dat er op dat vlak helemaal niet zo veel verschil is. Opmerkelijk, want de nummers voelen anders aan. Puntiger, strakker, korter ook. Het funky gehalte lijkt ook groter. Een beetje disco als invloed wellicht.

Hierdoor lijken de nummers ook wat minder zweverig dan voorheen, terwijl je toch overduidelijk die bijzondere sfeer herkent. Wat me ook opvalt is dat het een warm album is. En daarmee kan ik de conclusie voor mezelf trekken dat My baby nog steeds de moeite waard is. Live zeer zeker, ongetwijfeld zullen ze de zalen weer in vuur en vlam zetten, maar ook met hun albums weten ze te pakken en daar vreesde ik een beetje voor. Ongegrond, want Mounaiki ~ By the Bright of Night klinkt echt heerlijk!

Daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Heerlijk album en naarmate je een paar keer vaker luistert zit dit toch her en der ook wel ijzersterk in elkaar hoor. En die laatste 2 nummers zijn echt gruwelijk sterk en toch ook best wel weer een beetje voodoo. Die bluessound is helaas al een poosje grotendeels verdwenen, maar door elke keer een accentje te verleggen blijft het meer dan vermakelijk. En dan heb ik ze nog niet eens live gezien. Dat gaat echter wel gebeuren, in Groningen eind van deze maand. Heb er zin in.

Kameraad van mij maakte het clipje bij In The Club. Van het vorige album is ook een clip gemaakt van Ancient Tribe, maar (om voor mij onbekende redenen) nooit uitgekomen. Zie dat ik nog geen volledig album heb beoordeeld, zal maar eens vooraan beginnen.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: My Baby - MOUNAIKI ~ By The Bright Of Night - dekrentenuitdepop.blogspot.com

My Baby evolueert in een wat lager tempo dan voorheen, maar voegt toch weer heel wat invloeden toe aan haar zo unieke geluid
Op voorhand was ik een beetje bang dat ik last zou gaan krijgen van My Baby moeheid, maar zeker toen ik wat vaker naar MOUNAIKI ~ By The Bright Of Night had geluisterd was ik toch weer diep onder de indruk. My Baby zet wat kleinere stapjes dan in het verleden, maar voegt stiekem toch weer wat invloeden aan haar zo bijzondere geluid toe. De band klinkt bovendien wat subtieler en bezwerender en durft vergeleken met het zo energieke live-geluid flink gas terug te nemen. Het is zo langzamerhand een bijzonder fascinerend oeuvre waaraan My Baby bouwt en ook deze plaat is er weer een om te koesteren.

Het is al weer bijna vijf jaar geleden dat het debuut van My Baby verscheen. My Baby Loves Voodoo! is een plaat die wat mij betreft zo langzamerhand mag worden toegevoegd aan de klassiekers uit de geschiedenis van de Nederlandse popmuziek.

Ik heb de plaat eerder deze week nog eens beluisterd en was direct weer onder de indruk van de heerlijk broeierige mix van funk, soul, gospel, rock en vooral blues.

My Baby groeide de afgelopen jaren niet alleen uit tot één van de beste live-bands van het land, maar slaagde er ook in om haar geluid verder te laten evolueren op Shamanaid uit 2015 en Prehistoric Rhythm uit 2017.

Op deze platen verdween de blues wat naar de achtergrond en werd het geluid van My Baby aangevuld met invloeden uit de psychedelica, de wereldmuziek, de elektronica en de dance. Het is een geluid dat inmiddels redelijk is uitgekristalliseerd, waardoor de vierde plaat van de Amsterdamse band, zeker op het eerste gehoor, wat minder nieuwe invloeden laat horen dan zijn voorgangers.

MOUNAIKI ~ By The Bright Of Night is soms mysterieus en bezwerend door flink wat invloeden uit de wereldmuziek en met name Oosterse klanken, maar de plaat kan ook zweterig en funky klinken of opschuiven richting de dansvloer.

De vierde plaat van de band laat een grotendeels bekend geluid horen, maar als je goed luistert hoor je dat My Baby zich ook op MOUNAIKI ~ By The Bright Of Night weer heeft vernieuwd. De invloeden die de band verwerkt zijn voor een belangrijk deel gelijk gebleven, maar My Baby heeft al deze invloeden wel wat meer samengesmolten tot een eigen geluid. Het is een geluid dat mij vooral bevalt wanneer de band lekker loom klinkt en zo nu en dan wat mysterieuze klanken uit de speakers komen.

Alles wat de muziek van My Baby zo goed en onweerstaanbaar maakte op de eerste platen is nog aanwezig op MOUNAIKI ~ By The Bright Of Night, maar de band speelt wel wat subtieler. De zo kenmerkende gitaarlijnen van de band worden spaarzamer ingezet en ook de overweldigende beats komen minder vaak uit de speakers. Het is een geluid dat me wel bevalt. Op het podium mag My Baby over me heen walsen met meedogenloze beats en een dosis energie om bang van te worden, maar op de plaat hoor ik het liever wat subtieler.

MOUNAIKI ~ By The Bright Of Night laat veel subtiele accenten horen en ook de zang van Cato van Dijck is net wat subtieler en zeker ook soulvolle en vooral jazzier. De vierde plaat van de Amsterdamse band laat sowieso meer invloeden uit de jazz horen en voegt daarom toch weer een invloed toe aan het al zo rijke geluid. Ook invloeden uit de swamp rock zijn overigens dominanter aanwezig dan op de vorige plaat en ook de liefde voor voodoo is de band gelukkig nog niet kwijt en aan het eind van de plaat duikt ook nog een vleugje triphop op.

Het zijn misschien wat kleinere stapjes die My Baby zet op haar vierde plaat, maar het zijn wel kleine stapjes die het geluid van de band flink verrijken. Iedere keer dat ik naar MOUNAIKI ~ By The Bright Of Night luister hoor ik weer nieuwe dingen en iedere keer bevalt de plaat me weer net wat beter. Bij oppervlakkige beluistering klinkt het allemaal bekend, maar uiteindelijk vind ik het toch een wereld van verschil, waardoor ook de vierde plaat van My Baby weer groei laat horen en diepe, diepe indruk maakt. Erwin Zijleman

Ik hoor het vooralsnog niet.

Nog nooit begrepen waarom dit een hype was. Oke het zal allemaal wel lekker klinken maar een album kan te veel zijn van het goede. Borderline is zelfs ronduit irritant. In The Club is daarentegen nog wel lekker! Zo af en toe een nummer is niet erg.

Het is geen hype. My Baby maakt al jaren erg goede muziek. Beste band van Nederland op dit moment. Beter dan al die folk rommel die in de rotatielijst staat. Smaken verschillen blijkbaar.

Deze plaat heb ik inmiddels zo'n 15 keer beluisterd zowel in de auto als thuis en hij bevalt nog steeds erg goed. Op 5 oktober ben ik bij het concert in de Melkweg geweest en de nieuwe nummers bevielen mij zelfs meer dan de oude "krakers".

Moet eerlijk bekennen dat dit album mij tot dusver iets minder grijpt dan zijn voorganger Prehistoric rhythm.
Het moet echt nog wel wat groeien.
Toch ben ik zeker niet negatief gestemd.
Favoriete songtracks zijn Mounaiki, Borderline, Shadow dancer en To be continued.
Heb veel zin om deze band op 25 oktober te gaan zien in de Oosterpoort, Groningen.

Herkenbaar. Vraag is ook hoe lang je deze - op zich heel eigen en unieke - sound kan blijven exploreren en exploiteren. Best een fijne plaat, maar de verrukte opwinding is bij mij verdwenen. Terwijl ik moet toegeven dat ze hun geluid weer iets verbreed en verdiept hebben.

En hoe vond je het Hega? Ik vond het werkelijk geniaal. Meer een trip dan een concert. Maar wat een energie zeg. Is denk ik ook direct een beetje het probleem met de albums, die energie voel je het beste in de zaal.

Het optreden vond ik echt briljant.
Wat een dynamiek en visueel ook ijzersterk.
Hun albums zijn best leuk, maar live spat de energie er echt helemaal vanaf!!

Na het concert in de Melkweg heb ik de nieuwe CD zonder te luisteren gekocht. Live klinkt het allemaal geweldig, de studio versies vallen me tegen. Het klinkt wat vlak en leeg geproduceerd, er staan maar tien nummers op en als je de intro en outro (een uitloop van Vigilante) niet meerekent is het bij elkaar een halfuur muziek met weinig consistentie. De titelsong, Supernatural Aid, Borderline en Vigilante zijn mooie nummers, waarin nog enige vernieuwing te horen is. For a Change lijkt te veel op vorige albums, net als In the Club dat als een mindere variant van Make a Hundred klinkt. Silhouette is een nogal saai tussendoor nummer en Shadow dancer eindigt met een irritant oplopende beat. Live zijn ze nog steeds erg goed, maar op dit soort CD's blijft daar weinig van over.

Lekker album, in mijn ogen veel consistenter dan Prehistoric rhythm. Fijne, lazy triphop, voodoo, Sly- there's-a-riot-going-on feel.... Fijne luisterplaat.

Elk album wordt My Baby beter. Met als uitschieter op dit album; Supernatural Aid.
Gewoon simpelweg hoog kwaliteit met spannende teksten. Al moet ik erbij zeggen dat dit album wel even moest indalen. Maar het wordt alleen maar beter. Toch mis ik ook de energie van de live shows. Dat is bijna een Sensation -vibe.
Wat een stem, en die drummer wordt ook alleen maar beter. En inderdaad: voor de liefhebbers van Sly' Riot maar ook D'Angelo Voodoo.

Niet helemaal mijn stijl, maar veel sympathie voor deze band.
Live erg sterk en leuke mensen.