Grant Lee Buffalo - Mighty Joe Moon (1994)

Prima album. Mooie stem, meeslepende songs. Een raadsel waarom deze groep niet net zo groot is geworden als pakweg R.E.M.

eerste indruk is tegenvallend, nog maar eens luisteren.

coole cd zeg, goeie stem, leuke instrumenten. 3.5

Precies

gekocht van jou rob

heb die ook nog ergens liggen, moet em nog maar eens luisteren, niet direct mijn thee ma goe

Erg constante, degelijke pop-rock-folk plaat die dreigt in vergetelheid te geraken. Iets wat best wel jammer zou zijn.


Van mij krijgt ie een 4 hoor...

'Mockingbirds' is mooi

vorige week nog keer geprobeerd, mooie plaat, eigenlijk zeer sterk album

Helemaal mee eens, ondergewaarderd en bijna vergeten album.
Prachtige zang en sterke songs. Lone Star Song is klassiek.

Hier moet ik met andere woorden een achterna

Live in Zeist:
Grant Lee Phillips - Mighty Joe Moon @ De Peppel Zeist

Grant Lee Phillips - Honey Don't Think @ De Peppel Zeist

Grant Lee Phillips - Mockingbirds @ De Peppel Zeist

Mooie opname!

Tijdlang niet geluisterd, nu weer eens uit de kast getrokken, op de bank gaan zitten en dit vol aandacht tot me door laten dringen. Dat dit zó mooi was... Herontdekking van het jaar

De opvolger van het redelijk succesvolle debuut; Fuzzy. Mighty Joe Moon is naar mijn mening toch minder sterk. Met Lone Star Song en Mockingbirds opent de plaat prima. Wat het album echter opbreekt is een groot eenvorming middenblok met alleen Demon Called Deception als uitschieter. De laatste 3 nummers zijn echter weer top, met Rock of Ages als prijsknaller. Grant Lee Buffalo raakte echter ook al weer vrij snel in de vergetelheid, daar zal het onevenwichtige materiaal van de opvolgende platen ook mee te maken hebben gehad. Met Lone Star Song, Demon Called Deception, Side by Side en Rock of Ages kon de band wel enkele juweeltjes van songs toevoegen aan hun oeuvre. Het debuut is wat mij betreft over de hele linie sterker en vormt wat meer een geheel. Teveel Folk en Americana voor het grote publiek, het ontbreken van een scherp randje voor het alternatieve publiek en een wat minder tot de verbeelding sprekende zanger zullen een doorbraak in Europa naar mijn mening in de weg hebben gezeten.

Heerlijke plaat!
Luistert lekker weg.

Live in Utrecht
Grant Lee Phillips - Lone star Song
Grant Lee Phillips - Happiness
Grant Lee Phillips - Mighty Joe Moon
Grant Lee Phillips - Honey Dont Think
Grant Lee Phillips - Mockingbirds

Deze weer eens uit de motteballen gehaald en afgestoft. Weer zo'n album wat het verdient om meer gedraaid te worden want het klinkt nog steeds top. Ik heb een zwak voor deze band en de platen die ze uitgebracht hebben zijn allemaal prima. Het solo werk van Grant Lee is ook prima maar daar mis ik wel de scherpe randjes die hij met de band wel had. Ik noem dit altijd onderdompel albums omdat je er helemaal in kunt verdwijnen tijdens het beluisteren. Ik vind dit album iets sterker dan het debuut maar het ontreekt hier aan hitjes en daardoor is de band na Fuzzy wel weer naar de achtergrond verdwenen.

If the life you have created
Has buried you with luxuries out-dated
And you ask what is the purpose
Too weak to claw your way up to the surface

You resent all of your trophies
They belittle human spirit like a timepiece
That is ticking in your breast pocket
And so you long to reach in and stop it

Mighty Joe Moon is inderdaad een goed album. Het venijn zit hem voor mij in het begin en in de staart.
Het middenstuk ervaar ik als een een stuk minder enerverend.
Songs als Sing Along, Lady Godiva, Drag, Last Days en Happiness zijn zeker niet slecht maar kunnen wat mij betreft niet tippen aan de rest van het songmateriaal.
Fuzzy vind ik net wat specialer en opvolger Copperopolis vind ik een onderschat album van de heren.
Mighty Joe Moon bevat echter wel juweeltjes als Lone Star Song, Mockingbirds en de fantastische afsluiter Rock of Ages, het zijn pareltjes.
Jammergenoeg koos Grant-Lee voor zijn solo-carrière om rijkelijk uit het Americana en Country genre te putten. Met veel relatief rustige en voortkabbelende plaatjes tot gevolg. De angel was eruit en daarmee verdween ook de spanning uit zijn muziek.

Eens met eerdere beoordelingen. Het tweede album heeft een sterk, krachtig begin, een middenstuk dat gaandeweg iets te eentonig wordt, om vervolgens met sterke nummers te eindigen. Een Americana-album, in de rootsrock en deels rustigere folkrock.

Lone star song rockt lekker, Hummingbirds is een beetje typisch, It's the life normaal goed. Omdat hummers als Drag en Happiness een wat donkere toon hebben, zit ik niet fluitend vrolijk te luisteren. Gelukkig weet de band met de laatste drie nummers goed af te sluiten. Het uptempo, vrolijkere Side-by-side zorgt er voor dat mijn hoofd meedeint op de muziek. Rock of Ages, inderdaad een pareltje. De manier van zingen en de manier waarop het nummer in elkaar zit: het is alsof je met een kleine traan in je oog met trots naar je nationale vlag kijkt, denkend aan goede prestaties die net zijn neergezet.

En dan moet je toch maar een herwaardering meegeven aan dit schijfje. Niet dat ik Mighty Joe Moon slecht vond, maar het geheel is in de loop van de tijd gaan rijpen.
Mighty Joe Moon is een meer dan waardige opvolger van Fuzzy, het debuut waar ik mij ook nog steeds mee vermaak.
De eersteling kent in mijn ogen net wat meer hoogtepunten, maar de heren waren hier ook nog wat zoekende. En om eerlijk te zijn: Fuzzy ontbeert een song van een groots kaliber, een anthem, een nummer dat je als het ware naar binnenzuigt.
Op Might Joe Moon is dat afsluiter Rock of Ages, een nummer van een prachtige eenvoud, een melancholisch pareltje waarbij Grant-Lee Phillips alle aandacht opeist met zijn dragende vocalen.
Zelfs het middenstuk waarbij mijn aandacht voorheen wilde verslappen heeft zijn geheimen langzaamaan prijs gegeven.
De volle mep zal de plaat net niet krijgen, daar maken Drag en Last Days of Tecumseh net te weinig indruk voor.
Dan hebben de heren mij stiekem toch weten te overtuigen, en het zou mij niet verbazen wil het schijfje ooit nog een plek bemachtigen in mijn top 10.