St. Paul & The Broken Bones - Young Sick Camellia (2018)

De eerste keer dat ik van St. Paul & the Broken Bones hoorde was met hun album Sea of Noise. Die kennismaking was geen onverdeeld succes te noemen. Natuurlijk ben ik niet voor één gat te vangen en probeerde ik het nogmaals met dit album. Ik kan alvast verklappen dat het een stuk beter beviel.Dat begint eigenlijk al bij opener Convex (opener na de intro dan). Een nummer waar de groove er meteen als goed in zit. De zeer eigen stem klinkt fijn en de licht psychedelische invloeden zijn een mooie toevoeging. Gotitbad borduurt daarop voort met z’n oorsprong in de disco. De swing zit er goed in en de vibe is vrolijke, mede door de futuristische invloeden. NASA heeft dan weer juist meer een meelevende zang. Verder een nummer dat begint als een ballad en daarna steeds meer muzikale omlijsting krijgt. Apollo is aanstekelijk en misschien wel voer voor de hitlijsten te noemen. Al is het daarvoor misschien wat te alternatief. Een lekker nummer is het zeker. Mr Invisible is vocaal echt een prachtnummer. De intensiteit in de zang is immens en geeft zoveel extra lading aan het nummer. Werkelijk een prachtsong. Hurricanes is vrij klein en kaal gehouden. Puur de stem en wat instrumentatie ver op de achtergrond. Mooi en breekbaar uitgewerkt. LivwithoutU is licht funky met een dansbare groove. Concave dan juist weer een nummer volledig in de relaxmodus. Rijk aan instrumentatie en daardoor ook een mooi vol nummer. Afsluiter Bruised Fruitis vrij zoetsappig maar ook mooi. Zo mooi als deze gehele plaat wel is.