a-ha - Hunting High and Low (1985)

Gisteren de Record Store Day release 'The Early Alternate Mixes' gescoord (op vinyl). Ik durf toch wel te zeggen dat ik best een liefhebber ben van deze Noorse horen en de ontwikkeling is interessant om te horen, dit ondanks dat dit niet bepaald een van mijn favoriete albums is van A-Ha (die eer gaat naar East of The Sun and West of the Moon). Toch zijn de demo's op de Remasterd Deluxe versies als 'work in progress' een stuk interessanter om te horen en is dit eigenlijk vooral een geinige alternatief om de alom bekende versies (of om gewoon geld te verdienen natuurlijk).

Niets zo overzichtelijk als een band die je hele muzikale leven met je meeloopt. Niet enkel vanuit mijn perspectief maar ook vanuit de hunne. Voorwaarde is dat de band vrijwel direct doorbrak, ik moest het direct goed vinden en dit moest zo rond 1985 gebeuren (Ik kom uit 1975) en nog steeds bestaan. Ik heb dit met twee bands; Pet Shop Boys en dus a-ha.

Voor a-ha begon het met dit album en ik heb het laatst voor de vierde keer gekocht. Na de LP, de cd, de 2 disc remaster nu de 4 disc box. Waarom een paar jaar geleden niet gelijk de 4 disc ipv de dubbelaar zal een logische vraag zijn. Dat kwam omdat het toen in een grote luxe box uitkwam welke richting iets van 80 a 90 euro ging. Nu hebben ze van die box een zeer kek digipackje gemaakt met de zelfde 4 schijfjes enkel dan voor 2 tientjes.

De 2 disc's extra maken het volledig waar. Op disc 3 de 4 singles in de lange versies, instrumentale versie, B kanten e.d. Sommige versies had ik al op 12", 7" of 80's 12" verzamel uitgave maar zo achter elkaar in de beste geluidskwaliteit loopt het water uit je mond. Opvallend is hoe sterk de singles nog zijn en ze spatten ook nu weer van cd af. Vooral de verschillende versies van Sun Always Shines doen mij watertanden van genot. Verder is het super dat de 1ste originele 1984 versie van Take on Me er zowel in de lange als 7" versie op staat.

De vierde cd is het volledige album enkel dan in een zogenaamde alternate mix. Veelal early mixen (niet te verwarren met de demo's van cd 2) waarop het album op 1 of andere manier wat serieuzer klinkt. Minder springerige synthpop maar meer geproduceerd als normaal popalbum.

Het is een fantastische trip waar ik regelmatig in een (jaja daar komt tie) a-ha erlebnis terecht kwam.

Verder nog even een opmerking aan mezelf wat betreft de V500 van volgend jaar, Here I Stand and Face the Rain en Sun Always Shines on TV moeten echt hoger!

Mijn stem ook trouwens, voor dit bijna ultieme pretpakket kan ik eigenlijk alleen maar 5 sterren kwijt!

Ik herken me wel in het verhaal van Vigil.

Ik heb (had) dat alleen met Saga. Maar die liefde is echt wel over. En daarbji heeft de band nooit eens interessante heruitgaves op de markt gebracht.

Voor wat betreft a-ha, is deze plaat voor mij de enige die telt. Echt heel mooie synthpop, geproduceerd door die kerel die ook Cliff Richard deed (Alan Tarney). Ik denk dat wat dat betreft meer credits geef aan Alan Tarney dan aan a-ha, want de rest van a-ha vind ik niet zo veel aan.

Ik moest weliswaar even slikken toen ik een aantal weken terug het nieuws over de budget rerelease van de 4CD package vernam, maar het bovenstaande lezend kon ik mij ook niet voorstellen dat ik in 2015 zoveel als 80 tot 90 euro had betaald voor de 30th Anniversary Edition. Enig zoekwerk in mijn administratie leidde tot 55 euro op 14 september 2015 via creditcard betaald aan WOWHD.nl. Nog steeds een aardig bedrag natuurlijk, maar dat had ik er voor over. Ik wilde dat bonusmateriaal sowieso hebben en wie rekent erop dat hetzelfde materiaal zo kort daarna weer wordt heruitgebracht. Naïef natuurlijk, want toen in 2011 de 2CD reissue verscheen, dacht ik ook al dat het klaar was. De jubileumuitgave behoudt overigens wel enige meerwaarde. Het is een fraai uitgevoerd boekwerk met daarin een liefst 11 pagina’s tellend achtergrondverhaal over het album, heel veel foto’s, alle lyrics en een DVD met 6 videoclips, waaronder 3 versies van Take On Me. Omdat deze uitgave uiteraard al lang niet meer verkrijgbaar is, worden ze nu op Discogs aangeboden vanaf 108 euro. Dat biedt ‘enige marge’ om er zonder schade vanaf te komen. Want ja, die recente 4CD heruitgave heb ik natuurlijk ook in huis sinds de dag van release. Waarom gekocht? Veel handzamer in gebruik en hij past in mijn CD-opbergsysteem, netjes bij de andere albums van deze superband. Je zult maar zo gek zijn.

Wellicht de bekendste Noorse popgroep die met hun gestoomlijnde en herkenbare europop de wereld halverwege de jaren '80 veroverde. De hits hierop (Take on Me, The Sun Always Shines on T.V. en de titelsong) vind ik de beste hierop maar de rest mag er ook zijn. Hun muziek heeft ook aanmerkelijk beter de tand des tijds doorstaan dan menige hitparadepop anno 1985.

Ooit voor een prikkie gekocht. Buiten de bekende hits, vind ik het album maar matig.

Nah, Robje toch
Wel eens goed geluisterd naar de sublieme teksten in met name Blue Sky, Living... en vooral Here I stand.... En met name het outro van laatstgenoemde? Had niet misstaan op een Depeche Mode plaat. Zware donkere tegenhangers ten opzichte van het gladde hitmateriaal...
Met Love is Reason en And You Tell me heb je m.i. absoluut een punt.
Tot zover het fanboy-betoog ....

Schitterend debuut van A-ha en de eerste LP ooit die ik hoorde. Behoort tot de top 5 van beste synthesizeralbums van de jaren 80 uiteraard met het iconische Take on me, het meesterwerk the Sun en de beste albumtrack Here i stand and face the Rain. Bij hun recente optreden in Afas viel me weer op wat een weergaloos mooi nummer dit is zeker op het uitgesponnen einde. Dit is de perfecte popmuziek. 5 sterren

Voor de synthesizer fans onder ons, de plaat werd voor een belangrijk deel geproduceerd door Tony Mansfield, vooral vermaard door zijn geweldige albums met New Musik. Zeer de moeite waard om die band even te checken en pak dan ook gelijk Naked eyes mee. Geweldige synthesizer muziek uit de 80's!

Staan leuke nummers op maar verder raakt het mij niet.

Tja je bent een muziekliefhebber of niet...

Ik vind het toch wel een moeilijke plaat om te beoordelen. De songs zijn bijna allemaal erg goed. Daarbij is dit één van de weinige pop-platen met een hobo (Living a Boy's Adventure Tale), en kent a-ha in Morten Harket een wel erg sterke zanger. Maar de productie en instrumentatie maken het allemaal wel erg kil. Er is geen drummer, geen bassist en de gitaar is nauwelijks te horen. Wat overblijft is veel synths en net erg inventief geprogrammeerde drums. Als synthpop-plaat is het in feite wel te doen, maar later a-ha platen klinken wat warmer, alleen die missen de sterke songwriting van de eerste plaat.

In het a-ha-universum is dit hun beste plaat. Maar in het integrale muziek-universum schiet deze plaat toch wel op een aantal fronten wat te kort. Ik blijf dan toch steken op een 3,5 (wat ook strookt met gemiddelde), maar ik doe een 0,5* erbovenop voor het prachtige Living A Boy's Adventure Tale en de dromerige hobo van Claire Jarvis.

Here I Stand and Face the Rain heeft ook een bijzonder arrangement, waarbij de drums een vier-kwart pakt, maar de melodie volgens mij een 6/8. De coupletten zijn wel in vierkwarten. Als je het internet afstruint zeggen veel sites dat de song in 3/4 is, maar dat klopt niet. Een goede liveversie om mee te tellen, vind ik niet. Of iemand weet een goede liveversie te vinden.

Interessante bespiegelingen, maar wat deze plaat zo sterk maakt is niet zozeer de sterke songwriting want die vind ik op latere platen bv het album hierna niet per se minder. Wat hier geweldig wordt uitgespeeld als grootste troef is, groots geproduceerde synthpop. Voornamelijk geproduceerd door New Musik wonderkind en wizzkid Tony Mansfield, en door Alan Tarney. Vooral door die producers en de geweldig geproduceerde synths bv de klankmuur in the Sun always... klinkt dit album zo fantastisch. Grootste pop en zonder meer het beste boyband album van de jaren 80.

Begin 1986 was ik hier helemaal weg van. De lp heb ik gekocht toendertijd maar de interesse is ook weer vlot weggeëbd. Na vele jaren later terugluisteren nog steeds goed voor een glimlach. Sterke productie van Tony Mansfield (New Musik), en Alan Tarney kreeg de productie credits voor de 2 grote hits. Een fijn album maar ook een echte tijdsdocument.

Berichten verplaatst naar Morten Harket