Marianne Faithfull - Negative Capability (2018)

The Gypsy Faerie Queen is uit als single, klinkt in het verlengde van de nummers van haar laatste album alleen zit er nu nog meer sleet op haar stem. Nick Cave schreef eraan mee en zingt een paar woordjes mee op de achtergrond.

Die sleet viel me net ook al op, ze lijkt het ook meer voor te dragen dan echt zingen.. Hoop dat het album iets minder zoetig klinkt als deze eerste single.

Prachtig nummer hoor! Dat de rest ook zo mag klinken!

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Marianne Faithfull - Negative Capability - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Marianne Faithfull maakt op haar oude dag een van haar beste en meest indrukwekkende platen
The Ballad Of Lucy Jordan was ooit mijn eerste kennismaking met de muziek van Marianne Faithfull. De Britse zangeres was pas 32, maar haar stembanden piepten en kraakten, wat haar muziek een bijzondere lading gaf. De stembanden van Marianne Faithfull kraken inmiddels nog wat meer en haar stem is nog wat donkerder geworden, maar het maakt haar muziek alleen maar stemmiger en indringender. Negative Capability is een donkere maar zeer sfeervolle plaat, waarop Marianne Faithfull de zware thema’s niet schuwt. De instrumentatie is prachtig en past perfect bij het unieke en ontroerende stemgeluid van deze unieke zangeres.



Van Marianne Faithfull verscheen deze week een nieuwe plaat, maar vorige week werden we al getrakteerd op de mooie verzamelaar Come And Stay With Me: The UK 45s 1964-1969 (helaas nog niet te vinden op de streaming media diensten).

Deze verzamelaar met alle singles die ze in de eerste vijf jaar van haar carrière uitbracht, opent met Marianne Faithfull’s allereerste single As Tears Go By (geschreven door Mick Jagger en Keith Richards). Het is een single die opvalt door een rijke instrumentatie, maar vooral door de heldere, meisjesachtige en wat plechtig klinkende vocalen van een piepjonge Marianne Faithfull.

Mijn eerste kennismaking met de muziek van de Britse zangeres stamt uit 1979, toen ze het fantastische Broken English uitbracht. In mijn beleving was Marianne Faithfull destijds al aardig op leeftijd, want er zat destijds al meer gruis op haar stembanden dan bij de gemiddelde mijnwerker. Marianne Faithfull was op het moment van de release van Broken English echter pas 32 en was gesloopt door vijftien jaar drank en drugs in de entourage van The Rolling Stones.

Inmiddels zijn we bijna 40 jaar verder. Marianne Faithfull viert in de laatste dagen van 2018 haar 72e verjaardag en komt op haar 71e met een nieuwe plaat. De Britse zangeres heeft flink wat dalen gekend tijdens haar lange carrière, maar Before The Poison uit 2005, Easy Come Easy Go uit 2008 en met name Give My Love To London uit 2014 vond ik geweldige platen.

Op haar nieuwe plaat, Negative Capability, poseert Marianne Faithfull met een wandelstok. De jaren tellen inmiddels voor de Britse zangeres, en dat hoor je in haar zang en lees je in haar teksten. Haar stembanden kraken inmiddels nog wat meer en haar stem is inmiddels bijna net zo donker als die van Nico, maar met name de manier van zingen verraadt de leeftijd van Marianne Faithfull. Het is zang die vaak de kant van voordragen op gaat, net als Leonard Cohen dat op zijn laatste platen deed. Het zit mij nergens in de weg, integendeel zelfs.

De nieuwe songs van Marianne Faithfull, die in de meeste gevallen gaan over vergankelijkheid, eenzaamheid, de dood en het leed in de wereld (met een indrukwekkende song over de terroristische aanslagen in Parijs), kunnen wat mij betreft de concurrentie aan met haar beste songs. Ze vallen ook niet uit de toon bij haar debuut single As Tears Go By en het prachtige Witches’ Song van Broken English, waarvan fraaie nieuwe versies zijn gemaakt of bij Dylan’s prachtsong It’s All Over Now, Baby Blue, dat op Negative Capability een Marianne Faithfull song wordt.

Op haar nieuwe plaat werkt de Britse zangeres wederom samen met producer Rob Ellis en hiernaast zijn er bijdragen van onder andere Nick Cave (die de meeste songs op de plaat prachtig zou kunnen vertolken), Ed Harcourt, Mark Lanegan en The Bad Seeds muzikant Warren Ellis, die met zijn viool zorgt voor prachtige en weemoedige klanken. De instrumentatie is sober maar prachtig en vult de ruimte met herfstachtige klanken, die met name later op de avond uitstekend tot zijn recht komen, maar soms ook een wat spooky karakter hebben.

Het past prachtig bij de wat krakende vocalen, die mij steeds intenser weten te raken dankzij alle emotie en doorleving die Marianne Faithfull in haar stem legt. Diep onder de indruk was ik na de eerste beluistering van Negative Capability en de plaat wordt echt alleen maar mooier en indrukwekkender. De muzikale erfenis van de Britse zangeres was al zeer indrukwekkend, maar wordt met deze nieuwe plaat nog wat imposanter. Erwin Zijleman

Je mag het haast geen zingen meer noemen, de manier dat Faithfull de boel voordraagt op Negative Capability maar het maakt niet uit, je houdt van haar doorleefde stem of niet. Eerste single Gypsy Fairy Queen deed me niet zoveel maar nu ik het album een paar keer geluisterd heb is het toch wel een groeier en het meest catchy nummer. Zover vind ik In My Own Particular Way het mooiste nummer.

Die stem wordt rauwer inderdaad, maar de muziek blijft prachtig. Cave had het zo allemaal zelf kunnen zingen ja. Zelfde sfeer.

Marianne Faithfull heeft op haar 71ste een onwaarschijnlijk mooie plaat uit haar ziel gejaagd

WOW, laat ik het voorlopig daarbij houden!

Marianne Faithfull interviewed by Nick Cave, La Frette Studio - YouTube

Een praatje met Nick Cave en wat beelden van de studio waar het album is opgenomen.

Uit Popcorn #21, mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Een artiest die al een lange carrière achter de rug heeft is Marianne Faithfull. In Popcorn #18 schreef ik al over de betoverend mooie single The Gypsy Faerie Queen met Nick Cave en begin deze maand verscheen het 21e studio-album van de Britse zangeres die in december 72 jaar wordt.

Negative Capability is een fraaie en erg persoonlijke plaat over eenzaamheid, ouderdom en de dood (“Blues stay away, stay away from me. I hate to lose old friends” in Born to Live). Indrukwekkend is They Come At Night over de aanslag in de Parijse concertzaal Bataclan, waar ze in de buurt woont:

“Those who survived that night are still completely traumatised / But the other souls unlucky / Shot like dogs between the eyes.”

Naast eigen werk brengt ze ook nieuwe versies van As Tears Go By, waar ze in 1964 haar eerste hit mee scoorde (geschreven door Mick Jagger en Keith Richards), It’s All Over Now, Baby Blue (cover van Bob Dylan) en The Loneliest Person (cover van The Pretty Things).

Wat dit album zo mooi maakt is het contrast tussen de doorleefde stem van Marianne Faitfull en de vaak ontroerend mooie instrumentatie, waarbij een glansrol is weggelegd voor Warren Ellis, lid van de band van Nick Cave. Kleine kanttekening: soms gaat de inmiddels behoorlijk krakerige stem van Faithfull wat tegenstaan en zou je willen dat Cave op nog meer nummers zang voor zijn rekening had genomen.

Ik moet mezelf toch even corrigeren. Ik heb Negative Capability de afgelopen twee weken veel beluisterd en het is een ontzettend gevoelig en breekbaar album. De rafelige voordacht is al zo lang haar handelsmerk maar er zit zoveel intimiteit en mening in, werkelijk prachtig. Voorganger Give My Love To London greep me meteen maar deze blijkt echt een groeier te zijn.

Het staat niet bij de credits, maar volgens mij zingt Nick Cave ook de achtergrond op Witches' Song, of ben ik nou gek?

Ja hoor duidelijk Nick.

Overigens staat op wiki bij dit album ;

Nick Cave – backing & additional vocals, piano

Ik hield een beetje mijn hart vast toen ik vernam dat mevrouw Faitfull wederom een album had opgenomen maar zoals meerdere van haar generatiegenoten (Dylan, Cohen) kan ze nog alleszins mee doen

Wat een mooie produktie en haar stem. Ach, ik vond het toen krakiger klinken. Lol
Viool erdoorheen klinkt ook mooi, net als bij Bod Dylans Desire, geeft dezelfde mooie sfeer ....vind ik.

Luister niet heel vaak naar dit album, maar elke keer ontkom ik niet aan dat beeld van die oude dame die door Nick Cave gedirigeerd en bijgestaan wordt (zie YouTube door Bombus gepost).
Ik sta er een beetje vreemd in..... hoe dat melancholische beeld me beinvloed..... dualistisch, maar het maakt het me toch overwegend een beetje triest.
Uiteindelijk toch wel een prima plaat.

Als melancholie een andere naam zou hebben heette het Marianne Faithfull.
Prachtige plaat vol smart en verloren liefdes terwijl het einde voelbaar nadert. Heel mooie productie, sober en ingetogen, waardoor haar mooie breekbare stem nog meer aan zeggingskracht wint.
Deze oude dame heeft geleefd, en dat hoor je.
Ze woont al jaren in Parijs, in een leuk buurtje met haar katten.
My Place: Marianne Faithfull - YouTube

Dit is een prachtplaat. Doorleefde en breekbare stem, sterke teksten van iemand aan het einde van een leven en muzikaal perfect en subtiel ingekleurd. Dit is een plaat die gerust in het rijtje vd groten kan staan die op gevorderde leeftijd er nog een klein meesterwerk uitpersen (Cohen, Cash e.a.). Net geen 5 sterren omdat ik de Bob Dylan cover net iets minder vind dan de rest vd plaat en het origineel niet weg te denken valt van It’s All Over Now Baby Blue.

Een paar weken geleden werd in een radioprogramma vrij uitgebreid aandacht besteed aan dit album.
De DJ van dienst begon met de in 2018 nieuw opgenomen versie van As Tears Go By en ik werd (toch weer) gegrepen door deze uitvoering. Héél lang geleden had mijn oudere broer het singletje van The Rolling Stones uit 1966, maar eigenlijk vind ik de uitvoering van Marianne mooier (mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen........).

Naar aanleiding van de radiouitzending heb ik de cd besteld. Ja, ik ben iemand die, ondanks een Spotify account, toch nog steeds de immense cd-verzameling aanvult als hij een album echt de moeite waard vind.

Negative Capability opent met het door Faithfull geschreven Misunderstanding, prachtig ingetogen nummer met achtergrondzang van Nick Cave, die op dit nummer echter niet echt prominent aanwezig is.
Anders is dat op de tweede track, The Gypsy Faerie Queen, dat ook mede door Cave is geschreven. Hier hoor je Cave duidelijk mee brommen.

Vervolgens kippenvel in de nek bij de uitvoering van de Stones klassieker. Prachtige viool van Warren Ellis....
De doorleefde stem van de, bij het opnemen van dit album, al bejaarde Faithfull doet de rest.
In My Own Particular Way kent een treurig (waarschijnlijk) autobiografisch 1e couplet. Een schreeuw om liefde lijkt het.
Ook Born To Live is een trage ballad, dit keer ook vrijwel akoestisch. Piano, alt fluit en bas..... meer begeleiding is er niet. Hoeft ook niet..... Had ik al gezegd dat alle nummers, met uitzondering van de Stones cover en It's All Over Now Baby Blue, door mevrouw Faithfull zijn geschreven? Oké, met wat hulp van de bandleden, maar ik vermoed dat de teksten van Marianne zijn.

Witches' Song is weer iets meer elektronisch, met dank aan Rob Ellis op toetsen.
En daar is tie dan......de Bob Dylan klassieker uit 1965 waar ik zojuist over schreef. Ik ben het eigenlijk wel eens met popstranger..... Liever het origineel in dit geval. Hoewel de begeleiding, met name de beetje krassende viool en de fender rhodes, het nummer zeker wel de moeite waard maken. Ik hoor echter steeds (gevoelsmatig) Dylan er doorheen.

They Come At Night is een mindere track. Het detoneert een beetje met het voorgaande....Nummer is door Faithfull samen met Mark Lanegan (Queens Of The Stone Age) geschreven. Vooruitziende blik van het koppel: There's No Brave England, No Brave Russia, No America........
Op Don't Go keert de rust weer terug en zijn we weer bij de liefdes ballad.

No Moon In Paris (de laatste woonplaats van Faithfull, dus zij wist waar zij over zong/schreef). Prachtig slotstuk van een album, opgenomen in de La Frette Studios in de Franse hoofdstad, dat bij iedere beluistering fraaier en fraaier wordt. Naast Faithfull hoor je Rob McVey op gitaar, Ed Harcourt op piano, Warren Ellis synthesizer, viool en fluit, Rob Ellis slagwerk en bas synthesizer. Prima begeleidingsband! Oh ja en dan Nick Cave af toe als backing vocal.

Er is blijkbaar ook een uitgave met drie bonustracks, maar die staan niet op mijn cd-tje. Kan daar dus niets over zeggen.

PS: bij het opbergen van de CD zag ik, bij een foto van Faithfull, een mooie quote op de achterkant van de hoes staan, afkomstig van John Keats, een Londense dichter uit de 18e eeuw:
A great thinker is "capable of being in uncertainties, mysteries, doubts, without any irritable reaching after fact and reason."