Rave the Reqviem - Fvneral [sic] (2018)

Dit derde album van industrial metalband Rave the Reqviem hakt er toch behoorlijk in, en doet de nasmaak van The Gospel of Nil weer vergeten. De band grijpt terug naar wat het eerst album zo goed maakte, en verpakt het in een negental pakkende songs, vergezeld van een indrukwekkend intro en een verzadigende afsluiter. Denk daarbij aan snoeiharde electro-metal riffs, gemengd met venijnige mannelijke vocalen, met in de zeer catchy refreintjes een wat poppy aandoende zangeres. Bands waarmee je dit kan vergelijken zijn er niet veel, maar Amaranthe komt in de buurt, en soms schiet Delain me te binnen, en natuurlijk Combichrist in de riffs. Het is verreweg het meest toegankelijke album van de band tot nu toe, en deze heeft serieuze commerciële potentie. De nieuwe zangeres heeft een indrukwekkende stem die soms doet denken aan Charlotte Wessels (Delain) of Anette Olzon (ex-Nightwish, The Dark Element). In de combinatie weet de band zich echter goed te onderscheiden van genoemde bands, en ik denk dat fans uit zowel de symfonische metalhoek als de industrialhoek hier goed mee weg zullen komen.

Ook niet helemaal mijn favoriete genre, maar op zijn tijd kan ik best van industrial metal genieten. Deathstars heeft bijvoorbeeld een paar nummers die ik echt wel graag draai. En in een ver verleden was ik groot fan van Celldweller.

Deze plaat klinkt mij dan ook niet verkeerd in de oren. Alles is netjes verzorgd, en zowel heer als dame heeft een goede stem. Mijn bezwaar is vooral dat het wat té gelikt, ik zou zelfs zeggen poppy, is. Wanneer de harde riffs of zelfs grunts worden losgelaten bevalt Rave the Regviem mij op haar best. Ook een slepende gitaarsolo zoals aan het einde van Till Death Do Me Part staat de band goed! Maar dat is in een ruwe schatting helaas maar een krappe 10% van deze plaat. Niet echt mijn ding dus inderdaad, maar ik kan het vakmanschap wel waarderen.

Inderdaad niet een baanbrekend album, vrij gelikt en toegankelijk in elkaar gezet, wat al eerder aangegeven wordt. Het gaat nergens de bocht uit, maar het poppy karakter wekt wel een verslavende drang op. Ik game niet zo vaak, maar dit lijkt me een heerlijk album om tijdens het spelen op te zetten.

Soms zitten er ook wat scherpere randjes uit, maar dat wordt snel weggevaagd door de luchtige stemmen van de zanger(es)s(en). Goede speelduur ook, na vijfendertig minuten was ik er ook wel klaar mee

Heb het ook even geprobeerd, écht geprobeerd! Zo ongeveer de helft. Not my cup of tea. Ik moest bij het luisteren ineens denken aan Clawfinger, dat geloof ik wat ruiger was - vond ik ooit(!) erg goed. Maar dit, nee, dit wordt 'm niet. Geen stem derhalve.

Nogmaals, ik heb het geprobeerd, The_CrY.

Het is vooral een leuk album, ééntje voor de fun en niet voor de dagelijkse kost. De band weet zich prima te onderscheiden door de toevoeging van electronics. Een magnum(ijsje) dus. Voor als je er echt zin in hebt.

Tsja, hou ook al niet van magnums...

Klontje boter met chocola niet?

Zo'n mini-magnum heb ik al es gehad - vergelijkbaar met een half album RtR, enigszins.

Even een paar nummers vind ik niet verkeerd, een heel album teveel van het goede al duurt dit niet lang.
De industrial staat me hier meer aan dan het symfonische tintje. 'Ovtnvmbered' heeft de gang er aardig in.