Geschreven in
de album top 100 van...
Jessica Moss is de violiste van onder andere A Silver Mt. Zion maar maakt ook mooie solo-platen. Entanglement springt daar voor mij bovenuit. Waar haar andere platen een redelijk omkaderde modern-klassieke basis hebben die je wel meer hoort op het Constellation-label, bouwt zij op Entanglement een kathedraal met gestapelde vioolpartijen, samplers en stemmen. De track Particles, die de hele A-kant van de plaat in beslag neemt, is waanzinnig indrukwekkend. Koud en warm tegelijk. Het begint met een paar elementaire deeltjes die in de centrifuge worden gegooid, waarna de botsingen resulteren in steeds rijkere klanken, die weer wegsterven als de energie op is. Maar dan gaat een hogere macht zich ermee bemoeien: stemmen stapelen zich tot een koor, waarna de track een bijna religieuze lading krijgt. Aan het einde zit ik devoot op mijn knieën terwijl mijn ogen in het licht kijken dat door het raam de donkere kamer instroomt. Inderdaad, zoals op de hoes. Het nummer Fractals is gevierendeeld en klinkt inderdaad als een patroon dat groeit op het uiteinde van een patroon [zoom in] dat groeit op het uiteinde van een patroon [zoom in] dat groeit op het uiteinde van een patroon [zoom in]. Het zou een eeuwigdurende compositie kunnen zijn ware het niet dat zij wordt beperkt door de speelduur van een geluidsdrager.
Aangekruist als favoriet:
1. Particles
2. Fractals (Truth 4)