Far East Family Band - Parallel World (1976)

Ik had 'Parallel World' ooit in mijn top tien staan, maar helaas is een top tien zo klein dat hij plaats heeft moeten ruimen, maar hij staat er nog altijd net onder. Spacerock was nog nooit zo mooi als op dit album... Opgenomen in Londen met Klaus Schulze als producer. De grootste invloeden komen (vanzelfsprekend) van de krautrockbands zoals Ash Ra Tempel en Tangerine Dream en progrockbands zoals Pink Floyd. Het heeft misschien niet de innovativiteit die de grote krautrockbands bieden, maar ik vind het wel mooier! Een bovenaardse trip naar een andere wereld voorbij tijd en ruimte! Genieten...
5*

Als ik zo naar de hoes kijk, komt er gelijk een gevoel naar boven of dat kosmische muziek zoiets is als flink door roeien om aan de andere kant van de dampkring te komen om daar vervolgens te genieten van het uitzicht.

Het album Parallel World van de Far East Family Band begint erg zacht. Zodra ik wat getrommel hoor zie ik de heren op de maat roeien. Eenmaal los van de materie is daar de gewichtsloosheid. Heel in de verte hoor ik geluiden de me aan de branding doen denken. Daarna hoor ik iets wat mij gevoel geeft of ik naar een flessenorgel zit te luisteren die op Pluto wordt bespeeld. Later volgen wat dreigende tonen en is er een stem te horen die een paar "noodkreten" laat horen. Vrij vlot hierna wordt een fraai ritme ingezet. Hier een daar vliegen de hemellichamen aan me voorbij ondersteund door fraaie klanken van electonische en conventionele instrumenten. Aan het einde van het stuk heb ik het gevoel dat er een landing op een planeet plaats vindt, waarna een feest in stijl van de galaxy wordt gehouden.

Kokoro is een mooie song, het heeft qua sfeer wel wat weg van Us and Them van Pink Floyd. En als later de gitaar solo volgt, die zo lekker door merg en been gaat, heb ik het gevoel of ik middels een katapult een eind in de ruimte gelanceeerd wordt. Dit is de overtreffende trap van lekker. En dan is er al zoveel bijzondere muiziek de gehoorgang binnen gegaan, dat je er automatisch vanuit gaat nu hebben we het wel gehad. En dan volgt het hoofdgerecht nog. Iets wat inderdaad aan het betere werk van Ash Ra Tempel doet denken. In gedachte spring ik van het ene hemellichaam op het andere dit is hele fraaie kosmisch rock. Daarnaast zit er ook een mooie spanningsboog in en hier en daar heb ik het idee dat ik te maken heb met de Japanse evenknie van Timothy Leary als er gesproken woord is te horen.

Door het bovenstaande vliegt dit album als een komeet aan me voorbij, waardoor ik eigenlijk te snel terug ben in het nu dan me lief is. Met andere woorden hier is duidelijk sprake van een meesterwerk van de bovenste plank.

Deze plaat klinkt vooral als Tangerine Dream, maar dan in een meer rocksetting. Het is absoluut een goede plaat met een gave spacerock sound, al vind ik wel dat er in eigenlijk elk nummer te weinig gebeurd. Zo'n fuzzy solo in 'Kokoro' smaakt naar meer en doet je eigenlijk afvragen waarom zoiets in de eerste zeven minuten niet kon. En in 'Parallel World' zit je uiteindelijk ook wel erg lang naar een herhalend basloopje te luisteren.

Toch wel zonde, want de basis voor een absoluut meesterwerk ligt er. Far East Family Band heeft zich eigenlijk te veel op de sfeer gericht, terwijl dat heel goed samen kan gaan met meer op de voorgrond tredende instrumentale expressies.