Miya Folick - Premonitions (2018)

Na twee EP's komt het debuut eraan.

De heerlijke eerste single Deadbody met een rauw Rock randje doet me denken aan Shilpa Ray en leek de voorbode van een ronkend album. Maar helaas zijn de opvolgsingles ( Stock Image en Stop Talking ) veel minder interessant en meer Pop dan Rock. Hoop zo dat er tussen de rest van het album meer singles zitten zoals die eerste. Deze wat eigenzinnige zangeres komt begin volgend jaar deze kant op, misschien de moeite waard om te gaan zien.

De vierde single is uit: Thingamajig (=dinges), ook dit meer ingetogen nummer valt goed. En ook de Pop van de derde single Stop Talking valt goed. Stock Image de tweede single zit wat sfeer / stijl betreft tussen de derde en de nieuwe single in.

Toch heb ik een voorkeur voor haar meer Rock gedreven nummers a la Deadbody wanneer ze er vocaal lekker tegen aangaat. Vermoedelijk zal Pop Rock eerder de uitzonder zijn afgaande op de singles.

Een mooi gevarieerd album dat meer Pop Rock dan Rock / Pop is, de eerste beluistering valt goed.

Ik hou wel van Miya Folick's stem en haar (vaak) intense manier van zingen, want ik minder vaak hoor op Pop albums. Bovendien kan ze zowel zuiver hoog als lekker lage noten raken. Wanneer ze zo laag gaat doet het wat denken aan Tanita Tikaram.

Klinkt lekker! Eerste luisterbeurt valt zeker niet tegen. Meg Myers 2.0 zou ik zeggen.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Miya Folick - Premonitions - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Miya Folick laat op haar debuut horen dat ze een veelbelovende popprinses is, maar het is wel een heerlijk eigenwijze popprinses

Paste heeft dit jaar niet alleen een mooi jaarlijstje, maar ook een lijstje met wat opvallend nieuw talent. Miya Folick hoort hier zeker bij. Op Premonitions hoor je aan de ene kant een zangeres met een voorliefde voor aanstekelijke popliedjes, maar het zijn aan de andere kant ook popliedjes die eigenwijs zijn ingekleurd en Miya Folick is ook nog eens een bovengemiddeld goede zangeres. Zeker niet alle tracks op dit debuut zijn even goed, maar er zitten een aantal parels tussen en die smaken echt naar veel en veel meer.

Ik ben in de verschillende jaarlijstjes dit jaar verrassend weinig interessante tips tegen gekomen. Op zich opvallend, want er waren dit jaar nogal wat jaarlijstjes waarin ik flink wat onbekende albums tegen kwam.

Het bleek in de meeste gevallen niets voor mij, wat ook wel een geruststelling is als je dagelijks je best doet om de krenten uit de pop te pikken.

Een lijstje dat me wel een aantal mooie tips heeft opgeleverd is het lijstje van Paste Magazine met nieuw talent. Uit dit lijstje haalden Shame, The Beths en Boygenius met gemak mijn jaarlijst, terwijl Snail Mail, Tomberlin en zeker Haley Heynderickx dicht in de buurt kwamen. In het lijstje van Paste staat echter nog veel meer moois; Premonitions van Miya Folick bijvoorbeeld.

Miya Folick is een jonge muzikante, die werd geboren in California, een paar jaar in New York studeerde en inmiddels is teruggekeerd naar Los Angeles. In de openingstrack van haar debuutalbum laat Miya Folick direct horen wat ze in huis heeft. Zweverige elektronische klanken worden gecombineerd met een laag vervormde stemmen op de achtergrond en geven alle ruimte aan de opvallende en bijzonder mooie stem van de Amerikaanse singer-songwriter.

Het is een track die indruk maakt en niet alleen vanwege de fraaie vocalen. Thingamajig is een toegankelijk popliedje, maar het is zeker geen 13 in een dozijn popliedje. De instrumentatie is anders, de songstructuur is anders en Miya Folick is ook zeker geen doorsnee zangeres.

Het is een lijn die wordt doorgetrokken op de rest van de plaat. Premonitions is een 100% popalbum met songs die absoluut hitpotentie hebben, maar op een of andere manier doet Miya Folick iets anders dan de meeste van haar soortgenoten. De instrumentatie is niet alleen aangenaam, maar zit ook vol leuke accenten, repeterende elementen en bijzondere vondsten, waardoor Premonitions de fantasie meer prikkelt dan de gemiddelde popplaat.

En dat is precies wat Miya Folick ook met haar stem doet. De singer-songwriter uit Los Angeles kan overweg in de hogere en lagere regionen, kan razendsnel schakelen en kan haar stem ook nog eens inzetten als instrument.

Enige liefde voor pop blijft noodzakelijk om te kunnen genieten van het debuut van Miya Folick, maar als popliefhebber ben je vervolgens wel spekkoper. Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor ik steeds weer andere dingen in de voornamelijk door elektronica gedomineerde instrumentatie en klinkt de stem van Miya Folick mooier en mooier.

Op basis van Premonitions durf ik de singer-songwriter uit Los Angeles aan de ene kant een grote toekomst te voorspellen, maar aan de andere kant zou haar eigenzinnigheid haar wel eens in de weg kunnen zitten. Het is deze eigenzinnigheid die wat mij betreft zorgt voor een popplaat die in alle opzichten beter en leuker is dan in de mainstream momenteel wordt gemaakt. Natuurlijk klinkt het in een aantal tracks net wat te lichtvoetig of gewoontjes, maar minstens een handvol tracks op deze plaat lopen over van de belofte. Het intrigeert mij mateloos. Erwin Zijleman