City and Colour - Guide Me Back Home (2018)

Gaaf akoestisch live album van deze Canadese artiest. Tot voor kort onbekend bij mij. Zie dat hij de nodige folk(rock) albums heeft gemaakt. Dit klinkt erg lekker. Mooie stem en ‘n prachtige, sobere begeleiding. Dat geouwehoer voorafgaand aan een nummer had voor mij niet gehoeven. Verder helemaal oke.

Dat een reactie op president Donald Trump niet persé hoeft te leiden tot een vlammend album onderstreept Dallas Green op deze registratie van zijn Canadese tour enige tijd terug. Dat de man prachtige nummers kan schrijven, heeft hij voor mij bewezen met het laatste City and Colour album, 'If I Should Go Before You'. Daarvan komen er een paar nummers terug op Guide Me Back Home.

Luisterend naar de plaat slaat de verveling echter wel heel snel toe. Alles kabbelt maar voort, de stem van Green toont wel heel weinig variatie en de somberheid en de sobere instrumentatie helpt daar niet bij, sterker, werken zwaar tegen.

Er bestaat zoiets als teveel van het goede en dit album is daar een overtuigend bewijs van. Ja, hier staan prachtige nummers tussen, maar die verdwijnen volledig in de overkill. De plaat in tweeën delen, zoals mijn recente advies luidde bij het ook topzware 'We're Your Friends, Man' van The Bevis Frond, werkt ook niet, omdat na een paar nummers de verveling al toeslaat.

Dit alles kan, gezien de zeer enthousiaste reacties uit de zalen, aan mij liggen, maar City And Colour zal mij niet gauw in een zaal aantreffen waar het speelt. Een nieuw studio album? Dat zou zo maar welkom kunnen zijn.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.