Sarah Brightman - Hymn (2018)
mijn stem
2 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: UMG
-
Hymn Overture (1:02)
-
Hymn (4:27)
-
Sogni (4:18)
met Vincent Niclo
-
Sky and Sand (4:12)
-
Canto Per Noi (3:21)
-
Fly to Paradise (5:13)
-
Gia Nel Seno (La Storia di Lucrezia) (3:09)
-
Follow Me (3:59)
-
You (3:30)
-
Better Is One Day (3:51)
-
Tu Che M'Hai Preso Il Cuor (2:43)
-
Miracle (4:52)
met YOSHIKI
-
Time to Say Goodbye (4:15)
0
geplaatst: 9 december 2018, 18:39 uur
Er was een tijd dat ik geen genoeg kon krijgen van dit soort artiesten waar Sarah Brightman en Josh Groban de scepter zwaaiden. Kitsch op en top, maar ik hield er van. Daar kwam de klad in en het begon me allemaal tegen te staan. Het is net als met snoep: heerlijk als je begint, maar na verloop van tijd word je er misselijk van als je niet oplet.
En zo gebeurde het dat ik naar de laatste albums van Groban en Brightman niet echt meer kon luisteren, laat staan dat ik soortgelijke artiesten ben gaan beluisteren. Einde van een tijdperk zullen we maar zeggen.
Toch wist Josh Groban me eerder dit jaar weer eens positief te verrassen. Zijn album vond ik eigenlijk best wel weer leuk. Dus waarom dan ook Sarah geen kans geven?! Ik wist allereerst niet eens dat er na vijf jaar een nieuw album aan zat te komen. Dat zegt ook wel iets over mijn bekoelde relatie met La Brightman.
Allereerst: wat doet Time to Say Goodbye hier op? Dat nummer is inmiddels compleet doodgedraaid (en dat bedoel ik niet eens sarcastisch, omdat het veel te horen is op begrafenissen en crematies). En dan mag dit wel een wat soberder versie zijn; was het echt nodig? Een album van vijfenveertig minuten was ook prima geweest, daar hadden we deze toevoeging niet voor nodig.
Sogni is ook al zo'n nummer dat we tot in den treuren in allerlei versies voorbij hebben horen komen. Brightman voegt er samen met de franse tenor Vincent Niclo weinig aan toe. Plastic pop-klassiek. Nu is dat niet nieuw van haar, maar we weten het onderhand echt wel. Daar hebben we niet vijf jaar voor hoeven wachten lijkt me.
En zo komen er wel meer van die plastic nummers voorbij. Zodra ze wat meer de poptoer opgaat is het gewoon strontvervelend en dat heeft ze in het verleden toch echt beter gedaan. Nu is het gewoon irritant om naar te luisteren.
Is het de bekoelde liefde die ook nu niet meer opnieuw gaat vlammen? Of is het gewoon een slag minder dan voorheen? Ik vind het moeilijk te zeggen. Ik weet alleen dat ook dit album het niet meer gaat worden voor mij. Ik luister dan toch liever naar de nieuwe Josh Groban welke eerder dit jaar uitkwam. Niks mis met mierzoete pop, maar dit is me soms iets te veel kitsch en de terugkeer van Frank Peterson helpt er niet aan om Brightman opnieuw in mijn armen te sluiten.
En zo gebeurde het dat ik naar de laatste albums van Groban en Brightman niet echt meer kon luisteren, laat staan dat ik soortgelijke artiesten ben gaan beluisteren. Einde van een tijdperk zullen we maar zeggen.
Toch wist Josh Groban me eerder dit jaar weer eens positief te verrassen. Zijn album vond ik eigenlijk best wel weer leuk. Dus waarom dan ook Sarah geen kans geven?! Ik wist allereerst niet eens dat er na vijf jaar een nieuw album aan zat te komen. Dat zegt ook wel iets over mijn bekoelde relatie met La Brightman.
Allereerst: wat doet Time to Say Goodbye hier op? Dat nummer is inmiddels compleet doodgedraaid (en dat bedoel ik niet eens sarcastisch, omdat het veel te horen is op begrafenissen en crematies). En dan mag dit wel een wat soberder versie zijn; was het echt nodig? Een album van vijfenveertig minuten was ook prima geweest, daar hadden we deze toevoeging niet voor nodig.
Sogni is ook al zo'n nummer dat we tot in den treuren in allerlei versies voorbij hebben horen komen. Brightman voegt er samen met de franse tenor Vincent Niclo weinig aan toe. Plastic pop-klassiek. Nu is dat niet nieuw van haar, maar we weten het onderhand echt wel. Daar hebben we niet vijf jaar voor hoeven wachten lijkt me.
En zo komen er wel meer van die plastic nummers voorbij. Zodra ze wat meer de poptoer opgaat is het gewoon strontvervelend en dat heeft ze in het verleden toch echt beter gedaan. Nu is het gewoon irritant om naar te luisteren.
Is het de bekoelde liefde die ook nu niet meer opnieuw gaat vlammen? Of is het gewoon een slag minder dan voorheen? Ik vind het moeilijk te zeggen. Ik weet alleen dat ook dit album het niet meer gaat worden voor mij. Ik luister dan toch liever naar de nieuwe Josh Groban welke eerder dit jaar uitkwam. Niks mis met mierzoete pop, maar dit is me soms iets te veel kitsch en de terugkeer van Frank Peterson helpt er niet aan om Brightman opnieuw in mijn armen te sluiten.
* denotes required fields.
* denotes required fields.