John Lee Hooker - The Country Blues of John Lee Hooker (1959)

Dit is de eerste compleet akoestisch opgenomen LP van John Lee Hooker en wat voor één. Hij is op dit The Country Blues of John Lee Hooker in topvorm. Normaal prefereer ik licht de elektrische blues, maar John Lee Hooker zet de nummers van dit album magnifiek neer met zijn fraaie stem en uitstekende gitaarspel. Ook staan er veel (erg) goede songs op dit album. Nummers als Black Snake, How Long Blues, Pea Vine Special, Tupelo Blues, I'm Prison Bound, I Rowed a Little Boat, Water Boy & Bundle Up and Go zijn niet te versmaden. De productie van dit album is trouwens opvallend goed. Persoonlijk vind ik dit The Country Blues of John Lee Hooker nog wat beter dan House of the Blues van het jaar hierna. En ook deze LP heeft een hele mooie hoes. Een juweeltje!

Prachtige plaat, wel fijn dat akoestische zo zijn ze natuurlijk ook begonnen, pas in zijn geboorteplaats in Clarksdale geweest, music tour vanaf Nashville via de Mississippi naar New Orleans. En nu vond ik vorige week voor bijna niets de reissue van deze plaat uit 1965 dan heet die How long blues, ook een mooie hoes.
Black snake is een heerlijke opener en de rest pff goed hoor. Je kunt op deze plaat goed horen dat singer songwriters en ook Dylan bv hier sterk door beinvloed zijn.
Wil graag nog een x terug naar de delta maar wacht even totdat die mongool daar weg is

Ik heb dit album als the folk blues of JLH.
Zijn albums verschijnen onder vele titels, op vele labels. het is een kunst om geen dubbele dingen te kopen (mij niet gelukt) maar... bij deze wel.

Fijn album, zoals zoveel JLH albums dat zijn,

Een aantal jaren geleden las ik Suze Rotolo's memoir waarin ze haar leven en vooral haar leven met de jonge Bob Dylan beschrijft. John lee hooker kende ik eigenlijk alleen van The Healer, dat was best leuk eind jaren tachtig maar voor mij allemaal wat te gladjes.

In het boek beschrijft zij ook hoe zij John Lee Hooker leerde kennen, en vooral de indruk die dit album op haar maakte de eerste keer dat zij het hoorde.

Rotolo writes in A Freewheelin’ Time, her 2008 memoir, “I would stop by the record store, a small, narrow place full of albums in wooden bins where the owner always had a record playing. One day as I walked in, I heard music that stopped me in my tracks. It was as if the store were suddenly enveloped in an intense glow, and I lost a sense of where I was, aware only of the sound coming from the speakers. I was transfixed by the thumping guitar beat and the thick deep baritone of the singer. I had never heard anything like it and I don’t think I moved an inch until the end of side 2, when I managed to ask, What was that?

“The guy behind the counter showed me the album cover, with a drawing of a truck in the grass and the name John Lee Hooker written across it,” Rotolo recounts. It was The Country Blues of John Lee Hooker. “I couldn’t wait to take it home and play it for my sister. I bought it and ran up the stairs with my treasure.”

Uiteraard moest ik dat dan ook horen en ik kan mij helemaal vinden in deze beschrijving, met dit album begon dus ook mijn liefde voor blues en JLH in het bijzonder. Een prachtig album...