Woody Shaw - Imagination (1988)

Enkele jazz standards worden hier iets te standaard vertolkt door mijn trompetheld van de '70's. Hoewel Woody zoals gewoonlijk weer buitencategorie staat te toeteren hoor, wat was die man goed op zijn instrument, weet het album niet over de hele lengte te overtuigen. De whawha op Stormy Weather is gewoon irritant. Maar als hij even lekker van leer trekt in You and the Night and the Music ben ik geneigd om hier weer zo 4,5 voor neer te pennen, maar toch. Misschien na wat meer luisterbeurten, heb het album pas 3x gehoord...

De enige plaat in een flink œuvre dat niet boven de 4* scoort, en dan nog is het niet onvoldoende. Wat een prestatie. Mij euvel met Shaw's platen is dat ik zolang bij eentje blijf hangen, dat ik er niet aan toekom om verder te luisteren.