Amanda Fish - Free (2018)

Haar zus is de meer bekende Samantha Fish, van wie ik in het verleden al drie albums recenseerde en die haar bekendheid in Nederland vooral te danken heeft aan het Duitse RUF-label. Bij Samantha lag, vooral in het verleden, de focus op haar gitaarspel, bij Amanda ligt die duidelijk op haar zang. Haar vocalen zijn rauwer en zij is de power house van de twee.

De carrière van Amanda als singer-songwriter begon in de herfst van 2012. Ze formeerde een band onder eigen band, met daarin ook partner Glen James, die debuteerde in 2015 met Down in the Dirt, gevuld met een dozijn persoonlijke liedjes over liefde en verlies.

Opvolger Free bevat opnieuw een dozijn persoonlijke liedjes. De wat afwijkende tracks zijn de funky opener 2020 en afsluiter en titelsong Free. Dit gospelnummer is fraai van opbouw, vooral dankzij de spitsvondige overgang door middel van de bas, bespeeld door Amanda, naar het snellere tweede gedeelte.

Amanda wordt omringd door een strak spelende band, die duidelijk in dienst van de liedjes spelen. Een van de betere nummers is het uptempo Not Again. In The Ballad of Lonesome Cowboy Bill is de invloed van The Stones te horen.

Een aantal van de liedjes bezit een onderhuidse spanning. Er klinken vooral blues- en rockinvloeden door in de liedjes. Het is me duidelijk, dat Amanda over meer levenservaring beschikt dan haar zus en dat blijkt niet alleen uit haar teksten, maar ook uit de manier waarop zij haar liedjes brengt.

Het lijkt me erg voor de hand liggen, dat het intense Free de bekendheid van Amanda zal gaan vergroten.

Ik ben een muzikale veelvraat en overzie het overvloedige aanbod aan nieuwe albums niet altijd.
Daarom waardeer ik andermans recensies ten zeerste, ook die van jou Lura. Het eindoordeel, of cijfer weegt dan zwaar in mijn beslissing om meer tijd te besteden aan de beoordeelde artiest(en).

Ja, ik ga dus af op scores. Ook al zegt dit niet veel, want soms blijkt dat ik het niet eens ben met de recensent en zijn of haar eindoordeel. Helaas mis ik dit bij jouw resensies regelmatig. Heb je daar een reden voor?

Stemmen is toch niet verplicht?!
Op mijn blog en op Johnny's Garden vermeld ik nooit een score.
Soms heb ik een album nog geen keer of tien gehoord en dan geef ik het album nog geen score.

Nou heicro van mij krijgt hij na de eerste beluistering meteen al 4 sterren. Had je ook wel eerder mogen zeggen Lura dat Samantha ook nog een zus heeft . Wat zullen hun ouders trots zijn zeg op dit stel stoere dames. Aan de stem is heel duidelijk te horen dat ze de zus van is. Ook een beetje door de neus heen zingend. Stem lijkt wat krachtiger dan zuslief, maar hier dan weer geen vlammende gitaarsolo's. Beide kwaliteiten schreeuwen natuurlijk om een samenwerking. Kan me niet voorstellen dat die er nooit gaat komen. Of de dames moeten een hekel aan elkaar hebben, maar dat hoop ik niet. Maar weer een geweldige ontdekking Lura. Kandidaat voor mijn eindejaarslijstje, denk ik nu al te kunnen zeggen. Zeker in mijn blueslijstje.

In The Bored and Lonely zitten trouwens duidelijke Nirvana invloeden (vooral de bas).
Overigens kwam ik een foto tegen waarop Amanda gitaar speelt en Samantha drums!

Inderdaad een erg prettig album van deze dame. Lekker gevarieerd in zowel tempo als afwisseling. In eerste instantie leek het voor mij erg op de stijl die Beth Hart hanteert op haar solo albums maar Amanda blijft meer dan voldoende authentiek om te boeien. Niks mis mee.

Aan deze productie mankeert niet veel of het moet haar stem zijn die ik regelmatig niet kan aanhoren.

Fish Sisters - Love me Like a Man - YouTube