Radio Saigon Volume 3 (1991)

Derde deel van deze serie en het werd zelfs een dubbelaar.
Deel 1 blijft mijn favoriete deel, maar deze is al wel weer beter dan deel 2.

Ik vind het altijd een beetje lomp als hoes’ontwerpers’ foto’s kiezen van artiesten die niet matchen met het tijdsgewricht waarin de muziek gemaakt is. In dit geval ziet dat er wel heel onhandig uit bij de foto’s van de Bee Gees, Status Quo en Fleetwood Mac, die zo te zien allemaal uit de jaren tachtig dateren.

In het laatste geval heeft de bezetting op de foto weinig te maken met de groep die het betreffende nummer opnam. Aan de andere kant: de versie van Oh Well op deze CD blijkt een live-opname te zijn. Benieuwd uit welke periode die dan dateert…

Voor het overige is dit een zeer acceptabele collectie sixties-klassiekers. Er staat geen slecht nummer op. Waarin drie tracks hier als bonus staan genoteerd, begrijp ik niet helemaal. De dubbel-LP telt net als de CD 34 nummers.

Dat zijn van die standaard persfoto's die waarschijnlijk makkelijk en relatief goedkoop te krijgen waren.

Zowat elke hoes van mainstream verzamelcd's bevat dergelijke fantasieloze keuzes.

Zowel het veerste als het tweede is ongetwijfeld waar. Ik zie het ook wel vaker. Maar hier viel het me extra op, omdat die bandfotootjes zo modern ogen, zeker in relatie tot de stokpoude opnamen. Maar waarschijnlijk ga ik er teveel van uit dat er enige moeite in die hoesontwerpen wordt gestoken. Gezien het vaak abominabele resultaat is dat in de praktijk gewoon niet zo. Soms hebben samenstellers er gewoon ook helemaal geen weet van dat Peter Green ('Wie is dat?') niet op die bandfoto van Fleetwood Mac staat. En toch stoor ik me er altijd een klein beetje aan.