Een Nederlandse folkzangeres besluit haar boeltje op te pakken en naar Ierland te verkassen om dichterbij de bron van haar geliefde muziek te kunnen zijn. Zij gaat op straat spelen, noemt zichzelf Jane Willow en weet de juiste contacten te leggen om haar muziek te kunnen maken. Het resultaat is het mini album Onward Still.
Ja, er komen diverse invloeden voorbij. Die zijn vrij gemakkelijk te detecteren. Vervolgens gaat het er om wat Jane Willow daarmee doet. En dat is een heleboel. Het album begint gedegen. Zonder veel risico in het spel te leggen, komen er een aantal mooie nummers voorbij, waarin haar uiterst prettige stem de gelegenheid krijgt om de hoofdrol op te eisen. De instrumentatie om haar heen is stevig in het titelnummer. Drums, orgel, een ukelele. Tegelijkertijd zorgt de dynamiek voor momenten van rust, waarin blijkt dat zij zelf alleen moeiteloos overeind blijft. Zoals in het tweede nummer 'On My Mind' alle stevigheid wegvalt en bas en cello overblijven of in 'Nobody Knows' haar gitaar het meest prominent doorklinkt.
In de momenten dat Jane Willow rockelementen in haar folk toelaat, groeit het album nog een ster verder. Het maakt het album niet alleen gevarieerd, maar ook sterker. Zij laat in haar debuut een paar kanten van zichzelf zien, waarbij een experiment met geluid(en) niet wordt geschuwd. Het maakt Onward Still een album dat het waard is om vaak te beluisteren.
Dit is een bewerking van een Engelstalige post op
WoNoBloG.