Jon Batiste - Hollywood Africans (2018)

Een simpele, maar doeltreffende foto als artwork. Het wist ervoor te zorgen dat ik ben gaan luisteren. Het label jazz maakt het dan extra boeiend.

Jon Batiste is voor mij nog een onbekende artiest. Schijnbaar zou dat vreemd moeten zijn omdat hij toch wel bekend is. Allereerst is het een talent die verschillende instrumenten bespeelt en ook zingt. Op jonge leeftijd bracht ie zijn eerste album uit en hij heeft gejamd met o.a. Prince (hallo aERo, wakker worden) en Lenny Kravitz. Ook namen als Stevie Wonder, Willie Nelson en Mavis Staples komen voorbij. En er staat veel meer op zijn uitgebreide cv zoals debuteren op twintigjarige leeftijd in het Concertgebouw.

Een veelzijdig talent dus en dat is terug te horen op dit album dat van start gaat met frivole boogie woogie Kenner Boogie genaamd. Dat gaat over in een soulvolle cover van What a Wonderful World. Geen krakerige Louis Armstrong versie, maar een warme soulvolle piano ballade.
Vervolgens krijg je het bijna klassieke Chopinesque en dan weet je al genoeg. Dit vliegt alle kanten op.

Dat kan vervelend uitpakken, maar is niet het geval. Het klinkt allemaal gedisciplineerd, telkens heel herkenbaar en toch weet Batiste er zijn eigen stempel op te drukken.
Opgenomen in een kerk in New Orleans, slechts zijn piano en af en toe zijn stem of op de achtergrond de toevoeging van strijkers (zoals op Green Hill Zone), drums (Mr. Buddy) of een gospelkoortje (Is It Over) en daardoor komt het intiem over. Een beetje zoals Chet Baker met zijn trompet kon.

Hollywood Africans is niet wereldschokkend en zal veel niet-jazzliefhebbers best goed kunnen bevallen vanwege de soul-invloeden. De hoes verklapt de inhoud van het album al goed. Sereen, romantisch en intiem. Gewoon een mooi album.