menu

David Crosby - Here If You Listen (2018)

mijn stem
3,45 (21)
21 stemmen

Verenigde Staten
Folk / Rock
Label: BMG

  1. Glory (5:20)
  2. Vagrants of Venice (4:06)
  3. 1974 (3:00)
  4. Your Own Ride (4:34)
  5. Buddha on a Hill (4:07)
  6. I Am No Artist (4:37)
  7. 1967 (3:19)
  8. Balanced on a Pin (4:30)
  9. Other Half Rule (4:34)
  10. Janet (3:26)
  11. Woodstock (3:34)
totale tijdsduur: 45:07
zoeken in:
avatar van Poles Apart
4,0
Crosby's productiviteit kent geen grenzen meer, de man is met een inhaalslag bezig. Dit is plaat 4 in 5 jaar tijd. Gemaakt met de "Lighthouse" band, die dit keer meer op de voorgrond treedt, vandaar ook de namen op de hoes.

"Glory" is al een tijdje via Bandcamp beschikbaar, "1967" en "1974" zijn demo's uit die respectievelijke jaren die nu zijn uitgewerkt. "Woodstock" is inderdaad het al bekende nummer, in een nieuw jasje.

Benieuwd naar dit album, zoals gezegd is Croz aan een tweede jeugd bezig in de winter van z'n leven, maar in tegenstelling tot Neil Young (zoals Stijn_Slayer al aangaf op de artiestenpagina) hoeft kwantiteit niet meteen een gebrek aan kwaliteit te betekenen. Met Crosby's quality control zit het wel goed.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Inderdaad minder 'solo' dan Lighthouse. Rijker gearrangeerd en minder desolaat van geluid, maar nog steeds spaarzaam, nergens overdadig. De samenzang is binnen dit gezelschap dik in orde en ook het (schromelijk onderschatte) gitaarspel van David Crosby is uitmuntend en karakteristiek. Alleen ietsjes minder consistent dan Lighthouse en Sky Trails.

1967 en 1974 zijn inderdaad uitwerkingen van demo's, waarbij de oude opname als basis is gebruikt en vervolgens afgerond is. Je hoort dus een jonge en een oude Croz. Waarbij '1967' in mijn optiek nog geen volwaardig nummer is en de opname en stem van de jonge Crosby beter hadden gekund. Het is in een andere tuning gespeeld, maar echt zuiver gestemd klinkt de gitaar ook niet.

De twee uitstapjes vind ik hier duidelijk minder. 'Vagrants of Venice' is een wat eentonige Fairport-doet-jazz-vertolking en 'Janet' heeft als compositie niet veel om handen. Het lijkt nog net wat, doordat de band het ontiegelijk goed inkleurt. Beide nummers zijn volgens mij niet door Crosby geschreven en vallen een beetje uit de toon binnen de context van het album.

Prachtige cover van 'Woodstock' overigens. Ingetogen, vol nuances en dichter bij het origineel dan de rockversie van CSNY.

Crosby is trouwens alweer een nieuw album aan het schrijven!

avatar van Melodic Fool
4,0
De samenwerking als een kwartet doet de muziek geen kwaad. Dit album als geheel doet mij nog meer dan Lighthouse, en misschien Sky Trails dat weet ik nog niet.
Bij genoeg artiesten zou ik gapen bij de spaarzaamheid van deze muziek, maar de bijzondere akkoordprogressies en de wonderschone harmonieën zorgen ervoor dat ik er graag naar blijf luisteren, naar welke kant het op gaat. En als achtergrondmuziek is het tegelijkertijd ook erg rustgevend.
Bij de derde luisterbeurt realiseerde ik me pas goed dat ik een drummer niet mis.

Favoriete nummers: Vagrants of Venice, Buddha on a Hill, I Am No Artist, Balanced on a Pin en Other Half Rule. Janet vind ik als enige vrij irritant om aan te horen.

Ik ben blij dat David Crosby zo actief is geworden. Zat andere oude rockers hebben het geprobeerd in latere fasen van hun leven en falen daar in mijn ogen dan vaak in om écht wat boeiends uit te brengen.
Of ze gaan op hun luie reet zitten.
Ik kijk alvast uit naar het volgende album dan!

avatar van Bartjeking
4,0
Stijn_Slayer schreef:
Beide nummers zijn volgens mij niet door Crosby geschreven en vallen een beetje uit de toon binnen de context van het album.


Volgens mij heb je gelijk. Van Janet weet ik het in ieder geval zeker. Tijdens zijn concert in Antwerp (OLT rivierenhof....wat een mooie locatie) op een mooie nazomerdag in September, vertelde hij dat dit nummer is geschreven door Michielle Willis (nu ik het schrijf, zou het ook Becca Stevens geweest kunnen zijn).
Maar goed, niet het hoogtepunt van deze plaat. Verder weer goed. Verbazingwekkend goed zou ik willen zeggen, maar gezien zijn productie van de afgelopen jaren, is de verrassing er af. De man is beter dan ooit.

avatar van Rogyros
3,5
Melodic Fool schreef:
Janet vind ik als enige vrij irritant om aan te horen.

Ik beluister het album nu voor het eerst en Janet gaat van mij zeker geen favoriet worden, vrees ik. Verder kan ik het tot nu toe zeker waarderen. Ik ga me nog niet wagen aan een beoordeling (eerst wat vaker beluisteren), maar net als anderen hier ben ik blij dat Crosby de soms wat verloren tijd wil inhalen met zijn nieuwe releases.

avatar van Svendra
4,5
Het stemgemiddelde en de lelijke hoes zetten me op het verkeerde been, dat maakt de verrassing extra groot.

Want wat David Crosby hier met zijn talentenklasje doet is toch wel sensationeel. Hoe vaak word je op één album zo verwend met gitaarspel en harmonieën. Your Own Ride, I Am No Artist en Other Half Rule zijn ontroerend mooi, de alternatieve Woodstock gaat er in als koek en er is geen nummer waar ik me aan stoor. Het bluesnummer Janet is eigenlijk best grappig. Stijn heeft een punt dat 1967 niet helemaal af is, maar de samenzang maakt dan toch alles goed. Niet onbelangrijk is de heldere opname, met de stemmen en instrumenten in balans en goed gedoseerde baslijntjes.

If You Listen is een warme deken waar ik deze winter graag onder kruip.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: David Crosby - Here If You Listen - dekrentenuitdepop.blogspot.com

David Crosby is begonnen aan een nieuwe jeugd en levert zijn vierde meer dan uitstekende soloplaat op rij in nog geen vijf jaar tijd af

Ondanks mijn diepe bewondering voor de drie voorgangers ontsnapte Here If You Listen een maand of twee geleden aan mijn aandacht. Het zal aan de spuuglelijke hoes hebben gelegen, maar in muzikaal opzicht is ook de nieuwe plaat van de inmiddels 77 jaar oude Amerikaanse legende weer dik in orde. Bijgestaan door een virtuoze jazzmuzikant en twee topzangeressen borduurt David Crosby voort op zijn roemruchte verleden, maar slaat hij ook nieuwe wegen in. Here If You Listen voelt daarom als een warm bad, maar het is ook een spannende plaat die de fantasie prikkelt. Een diepe buiging is op zijn plaats.

David Crosby was nooit zo productief wanneer het ging om het maken van soloplaten, maar de afgelopen jaren is zijn productie op dit terrein bijna ongekend.

De afgelopen jaren was ik behoorlijk onder de indruk van Croz (2014), Lighthouse (2016) en Sky Trails (2017), maar vreemd genoeg is de release van Here If You Listen een maand of twee geleden aan mijn aandacht ontsnapt.

De vierde soloplaat van David Crosby in iets meer dan vier jaar tijd is gestoken in een eenvoudige en wat mij betreft lelijke hoes, waarop ook de namen van Michael League, Michelle Willis en Becca Stevens prijken. De drie staan inmiddels bekend als The Lighthouse band en waren nadrukkelijk van de partij op de gelijknamige soloplaat van David Crosby uit 2016.

De Amerikaanse muzikant, die naast Crosby, Stills, Nash & Young ook The Byrds op zijn CV heeft staan, vierde afgelopen zomer zijn 77e verjaardag, maar is in muzikaal opzicht begonnen aan zijn tweede (of misschien wel derde jeugd). Hij heeft de namen van zijn medemuzikanten niet voor niets op de hoes van zijn nieuwe plaat gezet, want Here If You Listen klinkt nog meer als een bandplaat dan zijn voorgangers.

De stembanden van David Crosby zijn niet meer zo krachtig als in zijn gloriejaren, maar dit wordt bijzonder fraai gemaskeerd door de mooie stemmen van Becca Stevens (van wie ik pas nog een prachtplaat heb ontdekt) en Michelle Willis, die de gaten die David Crosby laat vallen fraai opvullen. Overigens heb ik geen enkele moeite met de soms wat kwetsbaarder klinkende vocalen van David Crosby, die weliswaar aan kracht hebben ingeboet, maar aan emotie, doorleving en zeggingskracht hebben gewonnen.

Net als zijn vorige platen laat ook Here If You Listen echo’s horen uit het roemruchte verleden van David Crosby. Hier en daar herinnert de plaat aan de gloriedagen van Crosby, Stills & Nash (en een tijdje Young), maar ook zijn solo meesterwerk If I Could Only Remember My Name uit 1971 heeft zijn sporen nagelaten op Here If You Listen.

De nieuwe plaat van David Crosby klinkt, net als zijn voorgangers, ook jazzier dan we van de Amerikaanse muzikant gewend waren, wat ongetwijfeld de verdienste is van Michael League, die ook de avontuurlijke jazzband Snarky Puppy aanvoert. In de meest jazzy momenten klinkt Here If You Listen als een plaat die Steely Dan gemaakt zou kunnen hebben wanneer het twee topzangeressen zou hebben ingehuurd, maar de plaat graaft ook dieper in de folk zoals deze aan het eind van de jaren 60 in de canyons rond Los Angeles werd gemaakt; een plek waar David Crosby ooit met Joni Mitchell het liefdesgeluk zocht.

Here If You Listen is een plaat die bijzonder aangenaam klinkt en die de gevoelstemperatuur op een donkere avond onmiddellijk een aantal graden laat stijgen. Het is een plaat die één van de grootheden uit de geschiedenis van de popmuziek heeft gemaakt met een aantal topmuzikanten en dat hoor je. Het is echter ook een plaat die nergens voor de makkelijkste weg kiest. David Crosby en zijn uitstekende medemuzikanten citeren hier en daar uit het rijke oeuvre van de Amerikaan (en een enkele keer letterlijk), maar zoeken ook nadrukkelijk het avontuur, wat van Here If You Listen ook een sprankelende plaat maakt, die je nieuwsgierig maakt naar alles dat gaat komen. David Crosby kwakkelde de laatste decennia wat, maar dit is voltreffer nummer vier in nog geen vijf jaar tijd. Een prestatie van formaat. Erwin Zijleman

avatar van iggy
4,5
geplaatst:
Na de klasse plaat Sky Trails zijn mijn verwachtingen natuurlijk behoorlijk hoog. Kan David dat niveau weer aantikken of benaderen ? De eerste tegenvaller is dat er geen toeterwerk meer opstaat. Want dat was juist een van de ingrediënten die Sky voor mij naar zo'n hoog niveau trekt. Maar naar een aantal luisterbeurten is Here If You Listen bijna niet meer uit mijn cd speler te krijgen. Want oude heer Crosby flikt het weer om met een klasse plaat te komen.

Wederom weet Crosby en zijn band een heerlijke relaxte sfeer op deze plaat creëren. Dat is zo'n beetje zijn trademark. Prachtige samenzang en hier en daar een duet maken deze plaat tot een groot relaxt feest. Het is ditmaal vooral de zang die me op deze plaat weet te raken. En eerlijk is eerlijk die komt niet alleen van Crosby. Het hele pakket zangeressen hebben grote invloed op deze plaat. Alles smelt ontzettend goed en lekker samen. It fits like a glove. En als hij dan ook nog met 9 ijzersterke nummers op de proppen weet te komen, dan is het logisch dat deze cd zeer regelmatig in mijn speler terug te vinden is. En al helemaal met dit mooie weer.

Mis ik het koperwerk nog ? Wel nee. Uiteindelijk doet dit de plaat en variatie alleen maar goed.

Nu hopen dat deze oude baas nog een keer naar Europa komt. Want dan sta ik gegarandeerd vooraan.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:24 uur

geplaatst: vandaag om 15:24 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.