Beth Hart - Live at the Royal Albert Hall (2018)
mijn stem
11 stemmen
Verenigde Staten
Blues / Rock
Label: Provogue
-
As Long as I Have a Song (2:42)
-
For My Friends (4:20)
-
Lifts You Up (3:56)
-
Close to My Fire (5:29)
-
Bang Bang Boom Boom (4:26)
-
Good as It Gets (4:40)
-
Spirit of God (5:04)
-
Baddest Blues (6:01)
-
Sister Heroine (7:00)
-
Baby Shot Me Down (3:32)
-
Waterfalls (5:39)
-
Your Heart Is as Black as Night (6:09)
-
Saved (4:30)
-
The Ugliest House on the Block (5:54)
-
Spiders in My Bed (4:57)
-
Take It Easy on Me (6:32)
-
Leave the Light On (5:58)
-
Mama This One's for You (4:11)
-
My California (6:21)
-
Trouble (5:31)
-
Love Is a Lie (3:21)
-
Picture in a Frame (4:43)
-
Caught Out in the Rain (9:56)
0
geplaatst: 16 december 2018, 13:10 uur
Ik volg Beth al sinds ze "Immortal" uit bracht. Gemiddeld waardeer ik haar repertoire met minsten 4 sterren.
Ook heb ik zo'n 5 concerten bijgewoond. De laatste keer enkele jaren geleden in de Oosterpoort Groningen. En daarmee kom ik aan bij de punten van kritiek ten aanzien van deze live registratie.
Ondanks dat de Royal Albert Hall de perfecte concertzaal is voor sommige artiesten of bands is het dat (naar mijn mening) niet voor Beth en haar band. Vooral bij de eerste nummers doet Beth met alle "say yeah" oproepen teveel haar best om het publiek in de gewenste stemming te brengen. Wat mij daarnaast steeds meer begint te storen zijn de persoonlijke anekdotes over haar verslavingsverleden (was het wel zo erg en hoe lang is dat inmiddels al geleden). Dat weet de hele wereld zo langzamerhand wel en daarom begint het op een kunstje te lijken. Hetzelfde geldt voor het gezever over angsten, stoornissen en vooral de kracht die ze put uit haar religie. Ook de "I love you's" trek ik niet meer. Het is allemaal te veel.
Laatste punt van kritiek: Beth zingt regelmatig onzuiver, iets wat mij bij eerdere live registraties nog nooit zo is opgevallen.
Dit gezegd hebbende zijn er toch wel enkele momenten dat ik van dit concert genoten heb. Gelukkig geen "I'd rather go blind" of "I'll take care of you" want die zouden met Jon Nichols op gitaar (je gaat toch met de veel betere Bonamassa vergelijken) niet tot hun recht zijn gekomen.
2.5 sterren voor muziek/geluid en 3.5 voor beeld. Tip: kijk/luister eens naar "Baloise Session 2018" (Beth speelt piano en gitaar, maar sla wel de eeuwige anekdotes en de gitaarsolo van Jon Nichols bij "I'll take care of you" over).
Voor mij wordt nu even tijd voor een Beth Hart pauze.
Ook heb ik zo'n 5 concerten bijgewoond. De laatste keer enkele jaren geleden in de Oosterpoort Groningen. En daarmee kom ik aan bij de punten van kritiek ten aanzien van deze live registratie.
Ondanks dat de Royal Albert Hall de perfecte concertzaal is voor sommige artiesten of bands is het dat (naar mijn mening) niet voor Beth en haar band. Vooral bij de eerste nummers doet Beth met alle "say yeah" oproepen teveel haar best om het publiek in de gewenste stemming te brengen. Wat mij daarnaast steeds meer begint te storen zijn de persoonlijke anekdotes over haar verslavingsverleden (was het wel zo erg en hoe lang is dat inmiddels al geleden). Dat weet de hele wereld zo langzamerhand wel en daarom begint het op een kunstje te lijken. Hetzelfde geldt voor het gezever over angsten, stoornissen en vooral de kracht die ze put uit haar religie. Ook de "I love you's" trek ik niet meer. Het is allemaal te veel.
Laatste punt van kritiek: Beth zingt regelmatig onzuiver, iets wat mij bij eerdere live registraties nog nooit zo is opgevallen.
Dit gezegd hebbende zijn er toch wel enkele momenten dat ik van dit concert genoten heb. Gelukkig geen "I'd rather go blind" of "I'll take care of you" want die zouden met Jon Nichols op gitaar (je gaat toch met de veel betere Bonamassa vergelijken) niet tot hun recht zijn gekomen.
2.5 sterren voor muziek/geluid en 3.5 voor beeld. Tip: kijk/luister eens naar "Baloise Session 2018" (Beth speelt piano en gitaar, maar sla wel de eeuwige anekdotes en de gitaarsolo van Jon Nichols bij "I'll take care of you" over).
Voor mij wordt nu even tijd voor een Beth Hart pauze.
0
geplaatst: 4 januari 2019, 18:46 uur
Een mooie verzameling over haar gehele carrière en vrijwel al mijn favoriete Beth Hart nummers komen voorbij. Een erg goed concert. Ben het wel eens met "comfortably numb", dat je bij sommige nummers de inbreng van Joe Bonamassa mist.
0
geplaatst: 13 mei 2021, 14:40 uur
Ik deel de mening van comfortably numb ook wel bij dit album. Ja, Beth Hart kan echt prima zingen hoor, en dat doet ze hier meestal ook wel, al is het bij tijd en wijle misschien wat onzuiver. Maar ook mij storen die praatjes inmiddels eigenlijk wel. Die hebben we inderdaad wel meer dan genoeg gehoord, het wordt op een gegeven moment toch eens tijd om door te gaan...
* denotes required fields.
* denotes required fields.