AURORA - Infections of a Different Kind (Step 1) (2018)

Visueel gezien valt ze wel op daar waar haar nummers soms wat generiek over kwamen (van haar eerste album) maar met dit album komt ze gevoelsmatig iets eigenzinniger uit de hoek.

Met haar heb ik wat ik met Björk ook heb: met de juiste concentratie en vooral live kun je niet om de kwaliteit heen, maar de albums zijn gegarandeerde stofvangers. Ik heb nooit zin om het te luisteren, eigenlijk geen enkele setting trekt me naar ze toe.

Dit album is eigenzinnig, gelaagd, gedurfd en af en toe ronduit tegendraads. Wat een heerlijke artieste die al haar creativiteit hier op tafel legt! Ik heb AURORA vorige week live gezien op Rock Werchter en ook dan is het genieten. De manier waarop zij over het podium stuift laat precies diezelfde tweedeling tussen wild en teder, tussen uitbundig en ingetogen zien die ook in haar muziek te horen is.

De vergelijking met Björk is inderdaad snel en makkelijk gemaakt. Ik ken niet veel muziek van haar, maar de albums die ik ken roepen zo nu en dan wel vergelijkbare gevoelens op als AURORA doet.

Dit Noorse meisje (even oud als ik godverdomme, waar gaat het heen met mijn ambities) kende ik al vaagjes van Running with the Wolves, een nummer dat ik veelvuldig tegen was gekomen tijdens het festivalseizoen een paar jaar geleden. Dat was op zich een aardig nummer, maar heeft nooit echt uitgenodigd om haar verdere oeuvre te verkennen. Wat me zeker wel uitnodigde (naast de tip van stoepkrijt in dit topic) waren de verschillende reacties bij de albumpagina en andere hoekjes van het internet die haar muziek vergeleken met die van mijn favoriete popster Björk. Vanaf de eerste luisterbeurt kan ik die reacties eigenlijk alleen maar beamen: op papier zijn er inderdaad meerdere overeenkomsten tussen Infections of a Different Kind en bijvoorbeeld Vespertine, mijn favoriete album van mijn favoriete popster. En toch kan ik niet zo veel met deze muziek.

Laat ik de overeenkomsten uitleggen met een omschrijving die voor allebei de albums passend zou zijn: AURORA/Björk maakt gebruik van een redelijk wijd scala van instrumenten, zoals een harp, strijkers en al dan niet bewerkte achtergrondkoortjes. Dit betekent echter niet dat ze voor een puur klassieke aanpak gaat - nee, de instrumenten zijn in feite verweven met de elektronische begeleiding. Hierdoor wordt een organisch geheel gecreëerd, dat een sterk winterse, noordelijke sfeer uitstraalt, versterkt door de vele tekstuele verwijzingen naar de natuur.

Goed, ik zou een zwaar inconsequent mens zijn als ik al deze elementen in de ene artiest wel kon waarderen en in de andere niet. Dat is gelukkig ook niet zo: ik vind het oprecht tof hoe in een nummer als Forgotten Love bijna onmerkbaar even een harp om de hoek komt kijken in het laatste pre-chorus, om vervolgens weer te verdwijnen. Het toont een eigenwijs oog voor nuance dat ik altijd erg kan waarderen in popmuziek. Mijn probleem met dit album ligt uiteindelijk jammer genoeg gewoon in de verdere esthetische keuzes die worden gemaakt. Naast alle bovenstaande elementen wordt de muziek van AURORA namelijk gekenmerkt door een bepaald soort bombast waar ik helaas een beetje de rillingen van krijg. Het is het type noordelijke sfeerschepping (Vooral Zweedse/Finse/Noorse, minder vaak Deense/IJslandse, om de een of andere reden) die ik ook vaak tegenkom in progressieve rock en metal, wat precies de reden is dat die genres me normaal gesproken tegenstaan. Ze spreekt in de taal van veldslagen, wolven en donderstormen, of, in de woorden van AURORA: "The sea waves are my evening gown/And the sun on my head is my crown/I made this queendom on my own/And all the mountains are my throne".

De nét foute bombast blijft echter niet beperkt tot de teksten. De muzikale overeenkomsten die ik net heb opgesomd vormen ongeveer de helft van de esthetische keuzes die hier worden gemaakt; de andere helft bestaat uit meermaals overgedubte zanglijnen, krijgslustige trommels, duidelijke contrasten tussen luid en zacht, héél, héél veel galm, en het type melodie waar je een Vikingleger dan wel festivalweide mee kan opzwepen. Het meest jammere hieraan vind ik het feit dat de ingetogen momenten in feite een soort valse belofte zijn. Immers, hoe klein deze Noorse dame het ook houdt aan het begin van de meeste nummers, je weet gewoon dat ze binnen enkele minuten begeleid door een leger van trommels, fluiten, synthesizers en gongs de donder zal uitroepen over de ijzige harten van de vijand van het vuur van de liefde. Of zo.

Het is dan ook niet gek dat de nummers waarin ze zich het meest weet in te houden tot mijn favorieten behoren. It Happened Quiet is voor het grootste deel van het nummer oprecht ingetogen en beperkt de bombast hoogstens tot een tiental mannelijke koorstemmen. Het daaropvolgende Churchyard zondigt misschien wel weer een beetje qua kitscherige invulling, maar de meerstemmige zanglijn in het refrein is dermate pakkend en vooral cool dat het eigenlijk ook wel weer een beetje past. Dat brengt me op mijn andere punt over waarom de hier gemaakte muzikale keuzes voor mij zo jammer zijn: als deze liedjes in een andere vorm waren gegoten had ik er waarschijnlijk echt best wat mee gekund. Een refrein als dat van All Is Soft Inside is gewoon mooi gevonden, en heb ik nog best wel eens in mijn hoofd gehad als ik het album niet luisterde. Dat maakt het extra zonde dat het zo verdrinkt onder de strijdkreten, -drums en -koortjes van AURORA.

Al met al is dit album inderdaad erg vergelijkbaar met Björk. Het zijn twee noordelijke zusjes, de één overduidelijk onderhand wat ouder dan de andere. De oudste heeft gekozen voor een vorm van zichzelf presenteren waar ik al zo'n tien jaar verliefd op ben. De jongste is duidelijk van een andere generatie, en heeft een jurk van ijsberenvacht en een kroon van hertentanden aangetrokken waar ik persoonlijk wat ongemakkelijk van word. Maar goed, ik ben natuurlijk de laatste die bepaalt wat AURORA moet dragen.