Måneskin - Il Ballo Della Vita (2018)

Måneskin gaat met het stevige nummer Zitti e Buoni Italië vertegenwoordigen op het Songfestival. Heerlijk nummer vind ik, dus ik was benieuwd geworden naar hun debuut album uit 2018.

Ik herken de stijl gelijk, maar wat me opviel was dat dit meer pop dan rock is. Dat is niet eens negatief, maar wel verrassend. Zeker zo'n nummer als Immortalemet Vegas Jones. Pop, met een vleugje hip-hop.

Veel nummers hebben ook een funky inslag. Pop-disco-rock. Eigenlijk heel vriendelijk. Opvallend dat juist hun Songfestival inzending een wat grotere bak met herrie is.

Je vat het goed samen, Eric. Het is een eclectischer album dan zijn opvolger, waar duidelijk de kaart van de stevige rock getrokken wordt. Hier wordt er geëxperimenteerd met funk, pop, rock, disco, en zelfs wat hip-hop en dance. Dat pakt de ene keer wat beter uit dan de andere.

Nummers als New Song, Fear for Nobody en Lasciami Stare zijn heerlijk aanstekelijk funky en passen zo in de sfeer van een zomers buitenfeest. Het hardst rockend op deze plaat zijn het eveneens geslaagde Close to the Top en Morirò da Re, waarvan vooral die laatste een echte uitschieter is; heerlijk als de groep los gaat in het refrein.

Daar tegenover staan nummers als Shit Blvd en Are You Ready?, waarop Damiano besluit dat hij een tenenkrommende imitatie van een Jamaicaans accent moet bovenhalen. Gelukkig hebben ze dit op het volgende album volledig achterwege gelaten. Idem met de EDM-invloeden en generieke autotune op Immortale. Daar kan ik helemaal niks mee en valt wat mij betreft uit de toon in vergelijking met de rest van het album. Het klinkt drie jaar later al vreselijk gedateerd.

De echte hoogtepunten van dit album zijn echter de wat meer klassiek gecomponeerde en gearrangeerde Italiaanse nummers: Torna a Casa, L'Altra Dimensione en Le Parole Lontane. De eerste is een majestueuze symfonische ballade met een prachtige tekst en scherpe randjes die voor de nodige weerhaken zorgen waardoor je blijft luisteren. De tweede is dan weer sterk geworteld in traditionele Mediterraanse folkmuziek en klinkt als iets wat de dansvloer op een authentiek Italiaans trouwfeest in vervoering zou brengen. De laatste is waarschijnlijk mijn favoriet van het album, een geslaagde brok melancholie met een ijzersterk refrein, zeker als Damiano alles eruit gooit tijdens de climax.

Let ook op het terugkeren van de naam Marlena doorheen het album, waarvan wordt gespeculeerd dat de naam symbool zou staan voor de muze van de groep, de inspiratie. Een leuk element dat het uiteenlopende geheel toch wat conceptuele binding geeft.

Samengevat dus een grotendeels geslaagde worp met meer geslaagde dan mislukte experimenten, die reeds het talent en de veelzijdigheid etaleert van deze piepjonge groep. Op het volgende album zijn ze helemaal de richting uitgegaan die mij ligt, dus die sla ik toch nog water hoger aan. Niettemin zal ik een hele resem nummers van dit album ook in de toekomst zeker herbezoeken.

Helemaal mee eens. Ik vind dat echt schitterende nummers!