Waltari - Space Avenue (1997)

Een licht tegenvallend schijf. Het is een stuk minder avontuurlijk dan hun vorige werken. Sterker nog de productie voelt nogal steriel aan. Er wordt veel gebruik gemaakt van computer drumming soundcapes en keyboards. En bijna in alle nummers door klinkt de vervormde stem van zanger Kartsy Hatakka. Daarbij rapt hij nog veelvuldig wat totaal niet zijn sterkste kant is.
Van de 12 nummers steken er 4 bovenmatig uit: Far Away, Purify Yourself, Walkin' In The Neon (met gastvocaliste Anita Davis) en Mad Luxury. Laatstgenoemde is het buitenbeentje op dit album met sferische uitgesponnen teksten, ook omdat de zanger hier normaal zijn stem gebruikt........
Voor Waltari's begrippen een bedeesd werkje.

Sterkste plaat die de band tot nu toe maakte. Elke song is pakkend, de plaat zit vol verrassingen. Prime time, Wolves on the street en Look out tonite, in een andere dimensie zijn het grote hits, hoop ik. Een mix van europop, melodieuze metal en een funk, maar alle ingrediënten vormen samen een nieuwe smaak. Avant-garde prog, volgens Wikipedia. Een typische tussen-wal-en-schip band/plaat, te dit voor de één, te dat voor de ander en perfect voor een kleine schare gelukkigen.