Rodrigo Amado, Joe McPhee, Kent Kessler, Chris Corsano - A History of Nothing (2018)

Tweede plaat van dit kwartet na het debuut uit 2015. Dat album, alsook deze vervolgplaat vallen zozeer in de smaak dat er inmiddels ook een liveplaat in de pijpleiding zit. De adoratie is niet onbegrijpelijk. Dit is natuurlijk, voor ons improv-jazz fanatici, een lekkere fantasy opstelling. De solisten zijn de Portugese bandleider Rodrigo Amado op tenorsaxofoon en de Amerikaanse freejazz legende Joe McPhee (de man wordt 80 komend jaar bij de weg) op trompet en (bariton)saxofoon. Als het ruggengraat vinden we Kent Kessler terug op bas en Chris Corsano - de man die we ieder jaar in allerhande noise(rock) en jazzprojecten tegenkomen - roffelt leuk op de drums.

Nu zou je op voorhand voornamelijk Amado en McPhee hier als de grote sterren bestempelen en ze stellen zeker geen moment teleur, maar toch steelt wat mij betreft Corsano hier de show. De man haalt mooie foefjes uit om bijzondere percussie ten gehore te brengen, doch vooral achter de drums is het genieten geblazen van zijn rustige rake klappen op de snare die spontaan overgaan in razende ontstekingen waarbij geen enkel deel van het drumstel met rust gelaten wordt. Een genot om in spanning en anticipatie naar die man te luisteren. Na iedere release waarop de man te horen is rest mij enkel te concluderen dat hij iedere keer weer tot de hoogtepunten van die opname behoort.

''A History of Nothing'' brengt ons in feite niets nieuws onder de zon. Toch is het altijd weer genieten om vier bijzonder competente jazzmuzikanten te horen in een klassieke kwartetsamenstelling die samen gewoon lol maken in hun improvisaties. Eenvoudigweg charmant. Net als de mooie hoes overigens die sterk doet denken aan de film El Abrazo de la Serpiente. ****

Heb deze gisteren eens gedraaid vanwege je fraaie recensie, Dave (en omdat het ook wel weer eens tijd werd om weer eens een jazzplaat te draaien die niet minimaal vijftig jaar oud is, eerlijk gezegd), en het is me niet slecht bevallen. Die piep/kraak/ploenk stukken staan me soms een beetje tegen op moderne jazzplaten, maar hier weten de heren het toch wel spannend te houden, en op het moment dat de solo's echt warmdraaien wordt het allemaal bijzonder lekker. Gaat zeker op het lijstje voor herbeluistering.