Het is jammer dat dit album in vocaal opzicht zo weinig te bieden heeft (
Bill Price neemt op de meeste nummers de vocalen voor zijn rekening), maar dat neemt niet weg dat liefhebbers van gitaar- en bluesrock met dit album ruimschoots aan hun trekken komen. Want het spel van Roy Buchanan is inderdaad verbluffend.
Dat neemt niet weg dat ik het na 35 minuten wel gehoord had en dit album niet snel op korte termijn een tweede keer zal beluisteren, hoe technisch hoogstaand het ook is.
(Misschien een tip voor
Mssr Renard, al beluister je alleen maar
Roy's Bluz?)