Bawrence of Aralia - Bawredom (2018)

De plaat mag een rare titel hebben, de band een rare naam (wat kunnen je verwachten van leden van een band die Amish Winehouse heet?), de muziek heeft gelukkig niets te maken met Mannenkoor Karrenspoor of The Baseballs.

Bawrence of Aralia maakt op haar debuut Bawredom uiterst serieuze muziek met knipogen naar de jaren 80 wave muziek. Laagjes doom and gloom vermengen zich met jaren 10 losheid (en alwetendheid). Deze mix werkt in de meeste nummers zeer aanstekelijk.

Het is daarom dat de titel en naam mij een beetje irriteren. Natuurlijk moet de band dit zelf weten, maar naar mijn mening ondergraaft zij zichzelf ietwat. Er is namelijk een muzikaal avontuur te ontrafelen op Bawredom, juist alles behalve saai is. Dat begint met de mix van alternatieve, duistere rock en een Midlake-achtige sfeer. Soms is het alsof de zanger de verkeerde studio ingelopen is, daar zijn partijen ingezongen heeft, waarna men het zo heeft gelaten omdat er, bij toeval, iets unieks was ontstaan. Dat klinkt intrigerend en is het ook, zoals bijvoorbeeld het enorm snelle drummen versus het langzame zingen.

De complexe ritmes brengen mij de platen van jaren 70 jazzrock drummers in herinnering, waar ik bij een vriend altijd naar moest luisteren, terwijl in de melodieën Jon Anderson, Yes en The Moody Blues naar boven komen. En dat allemaal op één plaat. Kortom, niet een plaat die ik altijd en overal kan en wil opzetten, maar heel erg sterke momenten heeft, die mij vaker naar de plaat zullen doen teruggrijpen. Het zou daarom zo zonde zijn als mensen de plaat laten liggen vanwege die titel en naam.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.