Joanne Shaw Taylor - Reckless Heart (2019)

Deze staat weer op de verlanglijst.

Heerlijk album weer van deze zeer getalenteerde gitariste/ zangeres en songwriter. Bluesrock op een sleazy manier. Heerlijke solo's met soms dikke riffs, opgevuld met piano of Hammond orgeltje en dan daarbovenop de wat gruizige stem van Joanne. Soms zeer gedreven nummers, maar ook als het gas eraf gaat soms magische langzame nummers (in het tweede deel van de CD). Zelfs als het helemaal akoestisch gaat blijft het beklemmend.

Productie heeft een sterke jaren 70 deel, wat de muziek alleen maar ten goede komt.

Eerste kennismaking met de dame, en dat mag een voltreffer genoemd worden! Ga zeker de rest van de discografie nog opsnollen. Ook nog even hulde voor de prachtige hoes!

Weer gewoon een goed album van Joanne Shaw Taylor. Blijft trouw aan wat ze volgens mij altijd al heeft gedaan en maakt lekkere bluesrock met af en toe een wat rustiger nummer ertussen. Zeer herkenbare stem en strak gitaarspel. Hoort tot de top van de vrouwelijke bluesartiesten.

Reckless Heart van de zangeres/gitarist Joanne Shaw Taylor bestaat vooral uit stevige rocknummers. I’m Only Lonely en I’ve been loving you too long zijn slowblues nummers. Jake’s Boogie is geheel akkoestisch. Haar gitaarspel is virtuoos, maar ze zingt soms in staccato, wat ik niet echt mooi kan vinden.

Ik weet het, loop soms wat achter maar deze schijf voor mij een hele nieuwe ontdekking en wat voor 1. Vul soms mijn bestelling aan met iets wat ik nog niet (goed) ken en dat pakt deze keer geweldig uit. Vooral haar stem springt er voor mij positief uit en doet me in sommige passages zelfs denken aan Joss Stone, met name de soulvolle benadering. Het gitaarspel maakt het af. Geen verrassingen en compleet binnen de lijntjes van het genre maar dan wel op een niveau dat de schijf nergens verveeld. Blijft hoogst waarschijnlijk niet bij deze ene schijf.

Fantadtische plaat, geweldige stem, geweldig gitaarspel, lekkere song. Wat wil je nog meer?

Beetje originaliteit. Zit dat er ook bij?

Ik weet niet wat ik daarop moet zeggen.

"Nee."?

Geen idee. Ze speelt bluesrock. Dat is een oud genre. Vooral in Engeland, waar zij vandaan is bluesrock dankzij bijvoorbeeld Cream en Blind Faith al zo een 55 jaar gaande. Blues zelf is al meer dan 100 jaar oud.

Ik denk dat geen enkele bluesartiest origineel is, vooral ook omdat ze vaak standards ook spelen. Misschien moet je originaliteit bij een andere (sub)genre zoeken.

Originaliteit is misschien teveel gevraagd, maar als ik de titels en de hoes bekijk, krijg ik niet meteen trek. Dus kan ik het beter aanduiden als 'oorspronkelijkheid', al is dat ook een lastige term. Ik noem Michael Lee Firkins - Michael Lee Firkins (1990) en Gary Floyd - World of Trouble (1995) als twee late bluesrock en blues exponenten die mij binnen het genre nog fris en oorspronkelijk in de oren klinken. Voor zulks ben ik wel te porren.

Uiteindelijk moet ik natuurlijk zelf kiezen, maar ik dacht ik probeer het eens. Thanks anyhoo.

Ook hier een halve punt erbij. Verschil moet er wezen.