The Glory of Love (1990)

Zallikum wel of zullikum niet kopen? Die prangende vraag stelde ik mezelf toen ik deze LP deze week tegenkwam bij de kringloopwinkel. Vraagprijs 1,50 euro voor een plaat die zo op het oog nooit uit de hoes was gehaald. Ik kocht hem en heb er, in elk geval omwille van de geluidskwaliteit, geen spijt van. Ondanks de lange speelduur (15 nummers, ten opzichte van de CD-versie ontbreken Barry White en - jammer genoeg - Chris Rea) klinkt dit album voortreffelijk op vinyl. Minuscuul dunne groefjes, maar dan helpt het dat de plaat zich in maagdelijke staat bevindt.

Ik twijfelde over de aanschaf aanvankelijk nog het meest vanwege de hoes. Want deze uitgave stamt uit de tijd dat verzamelalbums vol lovesongs aan de man werden gebracht met een hoesfoto van een knuffelend paartje. Witte man/witte vrouw natuurlijk, want het woord genderdiversiteit bestond nog niet in 1990 - we noemden die mensen destijds gewoon 'blank'.
Op CD valt het niet zo op, maar omdat een afbeelding op LP-formaat nadrukkelijker binnenkomt, ga je er toch met andere ogen naar kijken. Want het is zo'n duidelijk in scene gezette foto die vooral vragen bij me oproept. Hij ziet eruit als een aangeslagen bokser, die door haar met enige tegenzin overeind wordt gehouden. Misschien is hij uitgeput omdat de ejaculatie net heeft plaatsgevonden, maar daarvoor zit hun haar dan weer te netjes. Kortom: vragen, vragen...

De hele vormgeving straalt uit dat dit een marketingproduct is dat verkocht moet worden. Dat werd het ook, want ik vind terug dat deze plaat zomaar veertig weken in nde albumlijsten bivakkeerde, en zelfs een vervolg kreeg met de delen 2, 3 en 4 (die overigens niet op deze site staan). Het moet gezegd: als je niet wars bent van een mooie lovesong is het repertoire hier door de bank genomen dik in orde. Al valt me op dat Van Morrisons ode aan het Opperwezen hier als een ode aan een levenspartner wordt geïnterpreteerd. If you don't know me by now schetst vooral een ruziënd stel en de tekst van Bob Dylan's Knocking on heaven's door - hier adequaat vertolkt door Randy Crawford, met instrumentale assistentie van Eric Clapton en David Sanborn - verwijst op geen enkele manier naar 'smooching', maar een kniesoor die daarop let.

Het is de verpakking, het 'product' dat me tegenstaat. Daar moet ik me doorheen bijten als ik deze plaat beluister. Muzikaal zit het met name dankzij de kwinkelerende bijdragen van Linda Ronstadt/Aaron Neville, Carly Simon, Van Morrison, Tanita Tikaram en Marilyn Martin wel goed, al zal niet iedereen even goed bestand zijn tegen de songs van Chris de Burgh, Gloria Estefan. Elton John en de over-de-top schmalz van George Benson, die ik normaal gesproken prima kan verdragen. Het is de opeenstapeling van al dat zoetgevooisde werk die maakt dat het repertoire me halverwege gaat tegenstaan. Wat meer variatie met uptempo repertoire had geen kwaad gekund. Want de liefde kan natuurlijk ook jubelend woren bezongen. Maar dit album was uiterraard vooral gericht op een zwijmelende doelgroep.

Verantwoordelijk voor de repertoirekeuze is overigens platenbaas en impresario John J. Vis, die ik mij vaag herinner uit het Willem Duys-tijdperk en die wel vaker van dit soort compilaties samenstelde. 'Conceived and compiled by...' heet het achterop de hoes. Wacht eens...conceived? Komt dat niet gewoon van 'conception' en kun je dat vertalen met 'verwekt'? Aha, dus toch een ejaculatie...

Tsja zoals te verwachten erg zoet, maar er zit wel degelijk een aantal mooie nummers tussen.