Jools Holland & Marc Almond - A Lovely Life to Live (2018)

Al heel wat jaartjes is Marc vaste gast bij concerten van Jools Holland. Nu voor het eerst vastgelegd.
Single A Lovely Life to Live klinkt erg gezellig, maar is toch een kant van Marc die ik net wat te cheesy vind. Een leuk tussendoortje voor deze fan dus.

Jools Holland en Marc Almond zijn behoorlijk aan elkaar verbonden: Marc treedt regelmatig op als vaste gastartiest voor Jools en zijn orchestra.
Niet zo verwonderlijk dat er eens een keer een album van deze twee heren aan zat te komen, dat is dus A Lovely Life to Live geworden.

Het is een album met nieuwe nummers, o.a. I Lost My City, Workhouse Blues en London You Were My Lover, waar ze hun liefde voor Londen tentoon spreiden, maar er staat ook een herbewerking op van de Soft Cell hit Tainted Love. Daarnaast horen we bigband herbewerkingen van bekende en wat minder bekende nummers.

Het is de bedoeling dat op dit album het spelplezier van de liveshows naar voren komt. Dat lukt zeer goed. Alleen al de knallende opener Gipsy Rover is er eentje waar je alleen maar vrolijk van kunt worden. Titeltrack A Lovely Life to Live is me iets te cheesy. Ik krijg dan opeens Ron Brandsteder op mijn netvlies met zijn showbizzquiz.

Dat wordt er niet veel beter op als It's My Life Baby van start gaat. Van die partyjazzrockandroll. Marc zingt zoals we de laatste jaren gewend zijn weer geweldig, maar ik vind hem niet zo geschikt voor dit soort nummers. Het orkest maakt het ook allemaal overvol, waardoor je juist de subtiele nuance die je in het solowerk van Almond hoort zo gaat missen. Maar ja, het is The Rhythm & Blues Orchestra en dat zullen we weten ook. Dit nummer is oorspronkelijk van Bobby Bland.

Het jazzy I Lost My City klinkt gelukkig dan wel weer wat subtieler. De crooner, nachtclub zanger Marc kan hier z'n gang gaan. Het neigt wat naar kitsch, maar dat is nu ook weer niet zo vreemd bij het zien van de naam Marc Almond.

Workhouse Blues: de titel zegt genoeg. Blues a la Jools. Ik ben geen groot liefhebber, maar maak graag een uitzondering voor de oude blues-knakkers, en dat is Marc dus niet. Een combinatie waar ik niet veel mee kan verder. Maar eerlijk is deze vergelijking niet natuurlijk. Het nummer is duidelijk een feest-variant. Leuk voor in een musical of op een podium in Las Vegas. Oh ja, Jools speelt zoals altijd een lekker moppie piano.

London You Were My Lover bevat lekkere blazers en is rock and roll met een jazz sausje. Koortjes erbij, Marc swingt lekker weg en we hebben een aardig deuntje te pakken. Gezellig hoor. De productie is sterk, met het nummer zelf... ach ja.... het is best leuk, maar meer ook niet.

Hymne à l'amour is een evergreen die we kennen van Édith Piaf en in versies van andere (Franse) artiesten. André Hazes had het ook kunnen opnemen.

Dirk Bogarde and Me (Take Tea) huppelt wat voorbij en On My Soul vind ik dan weer beter opvallen. Almond kan hier lekker galmen, het orkest mag voluit met de blazers en een gitaarsolo. Vol en vet, maar hier wel te doen. Ik weet nu ook dat de piano van Jools me soms wat irriteert (ik beledig nu ongetwijfeld veel mensen), maar ik kan het hier goed hebben.

Big Black Mercedes 600 is weer van die rock and roll kitsch waar ik weinig mee heb. Next!

How Deep Is the Ocean: jazzy kitsch uit lang vervlogen tijden. De blazers mogen weer voluit (kan live misschien wel leuk uitpakken). Lekker orgeltje. Ja prima hoor, maar liever dan toch met een andere zanger uit lang vervlogen tijden, niet mijn Marc.

Tainted Love is de eeuwige verplichting tijdens ieder concert van Marc en blijkbaar ook als gastvocalist bij Jools. Kon hier niet ontbreken natuurlijk. Het was in deze versie al te horen op de verzamelaar Hits & Pieces uit 2017, recentelijk nog op vinyl uitgebracht, maar daar hebben ze wijselijk dit nummer achterwege gelaten. Ja natuurlijk is het origineel van Gloria Jones veel meer deze stijl en Gloria komt Marc wel eens vergezellen op het podium, maar doe mij die overbekende versie maar.

I'll Take Care of You is ook van Bobby Bland. Bland brengt uitstekende blues, maar deze cover is me weer te veel een Hazes-achtige smartlap. Nu is daar niks mis mee, altijd leuk meegalmen met Hazes, maar hier hoeft het niet zo. Ik moet wel toegeven dat Marc hier een prima eigen draai aan geeft met zijn vocalen.

En wie kent When the Saints Go Marching In nou niet?! Het duikt te pas en onpas overal wel weer eens op. Zo'n nummer dat iedereen wel mee kan hummen. Maar mij toch echt te cheesy, ook hier.

Als ik dit zo allemaal teruglees dan proef ik een zurige toon. Is dat wel eerlijk?! Ik ben nooit een groot Jools-fan geweest. Ik heb de concerten met Marc in Nederland altijd links laten liggen (ik ga niet naar melige Jools omdat Marc drie nummertjes meezingt, inclusief het altijd weer terugkerende Tainted Love in een versie die ik niet zo kan waarderen). Ik wist dat het zo'n album zou worden. Op zich heb ik niet zo'n moeite met deze kant van Marc, op zijn latere solo-albums hoor ik de stijl ook wel terug, maar dan wel met het verschil dat het wat minder overvol klinkt. En dat gebeurt hier vaker dan me lief is. Misschien moet ik het gewoon heel vaak horen en ga ik het dan beter waarderen.

En uitgerekend nu, door deze release (het album was nog niet uit) heb ik een kaartje voor het optreden van Marc en Jools in Paradiso op 26 april gekocht. Ik hou mijn hart vast. Ik ben ooit bij een concert van Jools in Paradiso naar binnen gepiept toen het programma in de kleine zaal voorbij was (ik meen Susanne Susanne Sundfør in 2015) en ik was ook snel weer buiten.
Maar ik wil Marc gewoon weer live aan het werk zien. Laat ik mijn verstand maar op nul zetten en vrolijk meedeinen op het gebodene...............

A Lovely Life to Live zit goed in elkaar, laat dat maar aan de mannen over. Het is gewoon niet echt mijn ding. Laat ik toch nog lief zijn en over mijn hart strijken (ik wil toch wel een beetje lol hebben eind april): 3*.

Ik kocht dit album een tijdje terug op een platenbeurs. Gelukkig hoefde ik niet veel te betalen, want ik heb veel spijt van de aankoop. Ik ben zeker een grote liefhebber van de stem van Marc Almond, zowel solo als in Soft Cell. Dat was dan ook de reden om dit aan te schaffen. Ik dacht dat alles met Almond wel erg goed moest zijn. Dat dacht ik verkeerd.

Bij de stem van Marc Almond wil ik een synth horen en niet het Big Band geluid van Joost Holland. Voor de liefhebber van deze muziek misschien prachtig en knap, maar ik vind het vreselijk. Tainted Love is een geweldig nummer en ik heb talloze versies (van Soft Cell), maar de versie op dit album is niet om aan te horen. Ondanks de toch wel mooie stem van Almond.