Weakened Friends - Common Blah (2018)

Zag ze gisteren als voorprogramma van We Were Promised Jetpacks en dat klonk live dik in orde. Aardige plaat ook. Inspiratie door Nirvana, Hole, dat werk. Zou leuk zijn om ze op pakweg Best Kept Secret weer eens te zien komend jaar. Stonden eerder dit jaar ook op London Calling.

Muzikaal was het live inderdaad goed in orde. Nirvana was het eerste wat bij mij opkwam. Het is echter de zang die stoorde, ze heeft een prima rauwe stem maar het lijkt wel of ze de baard in de keel heeft. Verschrikkelijk dat constante overslaan van haar stem. En het komt ook bij bijna elke zin die ze zingt weer voor. Het is dat ze lekker energiek zijn en de plaat erg kort is, maar dat mag ze van mij wel achterwegen laten in het vervolg.

De indie rock bands maken tegenwoordig terug strakke gitaarrock die doet denken aan de 90s. Je merkt wel dat ze het doen met de nodige humor en liefde voor muziek. Want in tegenstelling tot de (weliswaar sterke) bands uit de 90s die vooral down en emo zijn, lijken deze bands zich veel meer te amuseren op het podium. Weakened Friends staat zelfzeker op een podium (ondertussen al een keer live kunnen zien) en pakt meteen met een interessant debuutalbum uit. Het vindt niets nieuws uit en doet op zich ook niet veel speciaal. Maar ze hebben plezier en tonen dat rock nog lang niet dood is.