The Caretaker - Everywhere at the End of Time - Stage 5 (2018)

Nou! Wat kan je eigenlijk nog zeggen over deze fase. Er is nul structuur, zelfs in de verschillende lagen geluiden. Ik vind de grijze smurrie die uit de 'lijn' links op de albumcover komt wel een goeie representatie van deze fase. Geen vorm, geen identiteit, geen stilte, een constante stroom chaos die in het beste geval een soort zengevoel oplevert maar - net als in deel 4 - nooit werkelijk ontspannen is.

Er is als luisteraar niets anders te doen dan achteroverleunen in je stoel. Ogen dicht, of voor je uit staren. Er is geen structuur meer in je hoofd, geen contact met de buitenwereld. Nachtmerries wisselen af met slaperige afwezigheid ('zen' is eigenlijk niet eens een goed woord). Heel, heel af en toe is er nog een snipper te herkennen van eerdere gedachten. Die trompetten, ver weg of een fractie van een seconde nog aanwezig. Om weer over te gaan in de grijze hersendode chaos.

Wat minder angst dan deel 4. Maar dat zal te maken hebben met een verder verlies van het bewustzijn. Dieptepunt van het verder verderven van het brein het eind van deze plaat. Gejuich van voetbalsupporters? Gezang? Het is zo uitgerekt en verdorven met geluid dat iedereen er wat anders in zal horen. Maar ik voel me achterna gezeten door geesten...