Chris Herbert - Diluted (2007)

Ik heb deze 1 keer gehoord nu. Maar er gaan meerdere keren volgen, want het enige dat ik nog weet is dat ik meegevoerd werd in een tocht vol prachtige geluiden. De achtergrond werd verzorgd door draaiende wasmachines in de wasserette, dus het kan alleen maar beter worden.

Mezzotint was mooi, maar deze zou nog wel eens nog fijner kunnen blijken te zijn.

Ik hou wel van die platen die gewoon 1 lang nummer zijn.

Het geeft me het gevoel van toeval. Dingen die per ongeluk het pad van het muziekstuk lijken te kruisen. Dit houdt voor mij de spanning vast. Zo ook hier, we komen langs een watervalletje, ik hoor een trein de bocht om gaan, tussendoor zitten we nog even een paar minuten op een koud verlaten station (op een of andere manier heb ik vaak associaties met stations bij muziek) waar het een soort van aangenaam onguur is.

En na een uurtje is het voorbij. Een uurtje waarin ik intens geluisterd heb zonder me er voor te hebben hoeven inspannen.

4,5 * maar eens als startbod.