Pavo Pavo - Mystery Hour (2019)

Eentje waar ik naar uit kijk. Werd al langer aanbevolen door Spotify maar nu pas een kans gegeven.

Vooral de tweede single, het titelnummer Mystery Hour is prachtig. Wat lijzig gezongen en in midtempo ergens tussen Indie Pop en Indie Rock met zowel ruimte voor synth/orgel als voor de brommende gitaar en tweestemmige zang met een licht trippy sfeertje dat volgens Pitchfork dan weer 'alien' aandoet.

Er is geen officiële video voor de eerste single Statue Is a Man Inside maar er is wel een prima alternatief van hun bezoek aan the Blue Room studio Pavo Pavo - Statue is a Man Inside | Blue Room - YouTube vooral de staccato-passages zijn mooi gedaan.

Er is een derde single verschenen Goldenrod die eigenlijk compleet niet lijkt op de andere 2 singles. Het is downtempo, wat dromerig, elektronisch, psychedelisch en wat teleurstellend. Statue Is a Man Inside is een prima nummer en Mystery Hour is heerlijk. Nu afwachten wat de rest van het album brengt.

Twee musicologen van Yale, tevens een voormalig stel, leveren een eclectisch intrigerend werkje af. Een erg prettige eerste kennismaking. De muziek laveert dromerig tussen Beach Boys en Flaming Lips met bij tijd en wijle een heerlijke countrytwang als extraatje.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Pavo Pavo - Mystery Hour - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mystery Hour van Pavo Pavo staat zo bol van de verrassende wendingen dat het je soms duizelt, maar uiteindelijk overtuigt deze plaat verassend makkelijk

Het debuut van de Amerikaanse band Pavo Pavo wist me ruim twee jaar geleden onvoldoende te boeien. Mooie en dromerige klanken en veel invloeden, maar uiteindelijk hield het de aandacht niet vast. De tweede plaat van de band uit Brooklyn doet dat wel, en hoe. Mystery Hour roept associaties op met steeds andere flarden uit een aantal decennia popmuziek en integreert al dat moois in een even ongrijpbaar als eigen geluid. De ene keer valt het een op, de andere keer het ander, maar de muziek van Pavo Pavo is altijd mooi en avontuurlijk. De perfecte plaat om je mee op te sluiten op een regenachtige dag en iedere keer dat je de plaat hoort is hij mooier en bijzonderder.

Narrator In The Breakers, het in 2016 verschenen debuut van de uit Brooklyn, New York, afkomstige band Pavo Pavo, heb ik in de winter van 2016 flink wat kansen gegeven, maar het overtuigde me op een of andere manier toch net niet genoeg.

Achteraf bezien is dat best gek, want toen ik het debuut van de Amerikaanse band er deze week nog eens bij pakte, vond ik de dromerige en psychedelische klanken van Pavo Pavo wel direct mooi. Reden om lang te treuren is er echter niet, want de deze week verschenen tweede plaat van de band uit Brooklyn is mooier en uiteindelijk ook beter.

Pavo Pavo zag de afgelopen twee jaar nogal wat bandleden vertrekken, maar de spil van de band is met multi-instrumentalist Oliver Hill en zangeres Eliza Bagg nog intact.

Direct wanneer de eerste noten van Mystery Hour uit de speakers komen, is duidelijk dat Pavo Pavo vast heeft gehouden aan een vol en groots geluid. In de openingstrack doemen flarden van Mercury Rev en The Flaming Lips op en dat is vergelijkingsmateriaal dat vaker bruikbaar is bij beluistering van de tweede plaat van de Amerikaanse band.

Zeker wanneer Eliza Bagg de lead-vocalen voor haar rekening neemt, staat het geluid van Pavo Pavo ook bol van invloeden uit de dreampop en de electropop, terwijl de songs met een hoofdrol voor Oliver Hill juist meer de kant van de 80s synthpop op gaan.

Ik heb in de eerste zinnen van deze recensie al flink wat namen en genres genoemd, maar het is slechts het topje van de ijsberg. Pavo Pavo maakt op Mystery Hour immers ook suikerzoete indiepop, lijkt in de orkestraties hier en daar goed te hebben geluisterd naar Electric Light Orchestra, heeft in de koortjes soms iets van de Beach Boys, is ook niet vies van Beatlesque melodieën en refreinen en lijkt ook voor de instrumentatie hier en daar goed geluisterd te hebben naar de Fab Four.

Op basis van alle namen en genres klinkt Mystery Hour van Pavo Pavo misschien een allegaartje of een vat vol tegenstrijdigheden, maar beide typeringen zijn uiteindelijk niet van toepassing op de muziek van de band uit Brooklyn. Oliver Hill en Eliza Bagg smeden alle bijzondere invloeden immers aan elkaar in songs met een eigen geluid, dat ik op het moment alleen maar het Pavo Pavo geluid kan noemen.

Dromerige en atmosferische soundscapes houden nooit lang aan en transformeren langzaam maar zeker in aantrekkelijke popliedjes met een kop en een staart. Tussen deze kop en staart is van alles mogelijk. Pavo Pavo klinkt het ene moment aanstekelijk en toegankelijk, maar kan het volgende moment vol kiezen voor experiment. Het variëren met mannen en vrouwenstemmen zorgt voor nog wat meer variatie op een plaat die aan van alles en nog wat doet denken, maar uiteindelijk nergens op lijkt.

Pavo Pavo is zo dromerig als Mercury Rev en Beach House, maar is ook zo zoet als Belle & Sebastian, zo avontuurlijk als The Flaming Lips of Grizzly Bear en bij vlagen zo heerlijk onderkoeld als Mazzy Star, The Sundays of Lush. Het is allemaal vergelijkingsmateriaal dat maar voor flarden van de songs op Mystery Hour relevant is en voor de andere flarden kun je er nog lange lijsten met namen bij slepen.

De tweede plaat van Pavo Pavo zet je hierdoor talloze keren op het verkeerde been, maar zorgt er ook voor dat je na meerdere keren horen nog nieuwe dingen en nieuwe invloeden hoort. Waar bij de eerste plaat van de band uit Brooklyn de aandacht na een tijdje verslapte, houdt Mystery Hour mij 11 songs en bijna 35 minuten lang op het puntje van de stoel. Hierna kun je de plaat direct weer uit de speakers laten komen, want geen enkele luisterbeurt is hetzelfde.

In een week met stapels interessante releases zal het Pavo Pavo niet meevallen om aandacht te trekken met haar tweede plaat, maar Mystery Hour verdient deze aandacht absoluut. Erwin Zijleman

Die titelsong is te prachtig voor woorden, wat deze zin in feite overbodig maakt.

Welaan dan.

Pavo Pavo is een band uit de VS met Eliza Bagg en Oliver Hill als spilfiguren. De twee vormden jaren een koppel maar gingen recent uit elkaar (tijdens het schrijven aan de plaat), en dat hoor je wel terug in de teksten.

De titelsong is misschien wel het mooiste nummer dat ik in 2019 al heb gehoord (het is begin februari, dus veel stelt dat statement nog niet voor), met spookachtig mooie vocalen van Eliza Bagg en de prachtige zinssnede "I'm designed to be unsatisfied". De melodie is verslavend en de samenzang met Oliver Hill snijdt door je heen.

Dit is voor mij meteen het hoogtepunt van de plaat (hoewel ik her en der lees dat Check the Weather wordt gezien als de beste song), maar dat wil niet zeggen dat de koek op is. Mon Cheri klinkt speelser en heeft ook wel wat weg van een niemendalletje, maar heeft ook wel iets aantrekkelijks. Easy is dan weer wat trager, majestueuzer, en gedragen door Bagg's feeërieke, lieflijke vocalen, die ook etherisch aandoen en me zodoende meenemen naar hogere sferen.

100 Years is een melodieuze song die traag op gang komt, maar dan plots in een stroomversnelling terechtkomt, en even plots weer wat tandjes terugschakelt. Die variatie en grilligheid hoor je in heel wat nummer terugkomen. Check the Weather heeft dat eerlijk gezegd wat minder, en is gewoon een meer dan prima popsong.

Close to Your Ego klinkt, alweer, lieflijk. De tekst is wel wat nijdiger, lijkt me. The Other Half begint met een mysterieuze interlude die meteen je aandacht vat, en klinkt vervolgens als een slaapmutsje. Na een dikke minuut krijg je een soort dubbel refrein dat je opwekt uit een mooie droom. In dit nummer lijken Bagg en Hill met elkaar te praten over hun relatie en hun breuk, maar een poging om de brokken te lijmen doen ze niet echt. De song sluit af zoals deze werd geopend, overigens. Een beetje curieus.

Around, Pt. 1 & Around, Pt. 2 lijken eigenlijk alleen in titel op elkaar, want het zijn twee op zichzelf staande songs. Het eerste doet - vooral in het makkelijk mee te neuriën refrein - erg denken aan Beach Boys, maar evenveel aan Beach House. Een kreupel klinkende gitaarsolo zorgt voor wat verstrooiing, maar 't blijft toch vooral pure pracht en verwondering wat de klok slaat. Het tweede deel begint erg melancholisch en had de soundtrack kunnen zijn van de slotscène in een pakkende zomeravondfilm aan het strand. In het tweede deel lijkt Oliver Hill door de vocoder wat flarden te zingen, wat me een wat wrang gevoel geeft met betrekking tot dit nummer. Er knaagt nu wat aan de afwerking, vind ik.

Dat wordt vervolgens meer dan goedgemaakt door het machtige Statue Is a Man Inside, dat uitblinkt in veelzijdigheid en een mysterieuze aantrekkingskracht op me uitoefent. Ik hoor hier de dream pop van Beach House en aanverwanten weer in terugkomen, maar evenzeer de pop uit de jaren '60, de folk-revival en zelfs een toefje prog (maar da 's mijn eigen gevoel, natuurlijk ). Enfin, mijn punt is dat ik dit erg goed vind, en nog vele malen ga draaien samen met de titelsong!

Het album wordt afgesloten met Goldenrod, waarin Eliza Bagg neemt de vocalen voor haar rekening, en die vocalen zijn een beetje vervormd. De song klinkt daardoor alsof de jongens van Fleet Foxes aan de hallucinogene middelen hebben gezeten. Een fraaie afsluiter dus, maar toch nog een kritische noot: het nummer had wat korter gemogen.

Maar ach, als dat het ergst is, laat het dan duidelijk zijn dat dit een erg goeie, afwisselende plaat is. Qua eclectisch vermogen in de popmuziek moest ik trouwens denken aan Hang, de laatste plaat van Foxygen, hoewel die een pak extraverter is. Die band komt in april ook weer met nieuw werk. En zo hebben we altijd het nodige luistervoer.

4 sterren