Ladytron - Ladytron (2019)

De leden van Ladytron zijn al weer enige tijd bezig met een volgend album via crowdfunder PledgeMusic.

Er zijn twee singles uit The Animals (met als b-kantje een remix van ex-Depeche Mode en ex-Yazoo Vince Clarke - YouTube). The Island is de tweede single met al b-kantje het instrumentale non-album nummer Tropic of Capricorn.

De twee singles klinken vertrouwd en ook wel interessanter dan de meeste nummers van hun vorige album.

Far from Home is alweer de derde single en deze klinkt nog het meeste als Ladytron op hun eerste twee albums.

Ladytron - Far From Home (Official Audio) - YouTube

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Ook deze had ik voor dit jaar opgeschreven om naar uit te kijken. Een nieuw album 8 jaar sinds de laatste en 20 jaar na het debuut.

Vanaf de eerste minuut goed herkenbaar als Ladytron. De singles Far from Home en The Animals zijn wel de nummers die nog het meest doen denken aan hun beginperiode toen ze tot de ElectroClash scene gerekend werden.

Het is net als op eerder werk vooral Marnie die de zang op zich neemt maar ook Mira Aroyo heeft weer een lead op Paper Highways maar haar karakteristieke Oost-Europese (Bulgaarse) accent is grotendeels verdwenen. Beetje jammer want dat voegde wat mystiek toe van het geluid van de band.

Volgens NPR doet Sepultura's Igor Cavalera mee op de drums, maar heb toch de indruk dat het vooral drumcomputers zijn die ik hoor.

Van de nog onbekende nummers is Figurine die goed bevalt bij de eerste beluistering met iele klanken van de synths plus wat bombast. En ook het aansluitende You've Changed past prima in dat oude ElectroClash geluid.

Mogelijk dat de kwaliteit van de NPR-stream parten speelt want het geluid lijkt af en toe tegen limieten aan te lopen. Niet alles komt dan even mooi uit de speakers... misschien beter om even te wachten tot het op Spotify verschijnt. Ik mis ook wat 'warme' synths in het geluid.

Ik ken Ladytron vooral van het heerlijke Destroy Everything You Touch. Wat ik hier hoor ligt wel in het verlengde daarvan en dat is een goede zaak. Tot nu toe springen voor mij de singles The Island and The Animals eruit. Maar er zijn nog vele andere nummers die al meteen erg prikkelen. Nog wat vaker luisteren om te kijken of dit uitgroeit tot iets moois.

Klinkt wel als een goed album, de songs zitten ook wel goed in elkaar en zijn catchy... Maar het gevoel ontsnapt me maar niet dat deze plaat tien jaar te laat komt. Het is zeker niet slecht, maar ik denk niet dat ik hem ooit nog ga opzetten.

Eindelijk op cd binnen via de platenboer. Ze hebben hun eigen label en blijkbaar gaat de distributie niet zo heel soepel. Maar goed, mijn geduld is beloond.

"A brooding dystopian return.... perfect for these unreal times" staat op de sticker, en "This is the Ladytron you remember".

Klopt wel. Hoewel ik 'm nu voor het eerst echt luister (niet via YouTube oid) valt me op dat ie minder vrijblijvend is dan vorig werk. In de lijn van Velocifero maar dan beter. Donkerder dan 604 en L&M. Ik ga er nog eens goed voor zitten. Goeie stereo en/of koptelefoon. Stem volgt maar ik denk dat ik het gemiddelde (nu 3,38) wel omhoog ga halen

Na een paar keer geluisterd te hebben weet ik het nog niet zo goed. Het is wel fijn maar niet het meesterwerk waar ik steeds weer op hoop na 'Witching hour'. Ik heb daar een term voor bedacht: het Pearl Jam effect. Je weet dat ze het in zich hebben maar het komt er niet uit. Na Ten is het nooit meer zo fenomenaal geworden... Maar terug naar deze:

Deadzone is wél geweldig. Lekker duister, 80's electronic, beetje dreigend maar ook vrolijk. Ik hou ervan. Verder heb ik nog geen individuele uitschieters gevonden, behalve nummer 1. Dat is een uitzondering op een zelfverzonnen regel... die is "het eerste nummer van een album is altijd goed". Hier dus de uitzondering, wat een saaie, herhalende duffe track.

De rest is gewoon goed. Paper highways lekker uptempo en You've changed mag er ook zeker zijn. Eigenlijk merk ik nu, ik skip ze even snel door terwijl ik dit typ, dat ze best veel op elkaar lijken, qua sound maar dat het niet eentonig is. Ik herinner me 'appetite for destruction' vroeger waarvan ik dacht dat het allemaal hetzelfde was maar later dus duidelijk wel zeer verschillende nummers waren. Maarja, andere plaat, andere tijd, zelfs ander medium (ik heb 4 vinylplaten en dit is er een van). Maar ik dwaal wéér af....

Kleine anekdote: ik heb 'm ook digitaal en na 13 kwam het eerste nummer van Gravity the seducer en ik dacht 'hee, deze komt me wel bekend voor'. Het klinkt alsof ze op één cd hadden kunnen staan.

Al met al dus typisch Ladytron en ik herhaal aERodynamIC zijn opmerking van bij de vorige "vooralsnog vind ik het een vermakelijk album dat lekker wegluistert. Niets meer of minder."

Tijd vliegt.... Nog altijd geen score zie ik. Ben 'm nu aan het luisteren en twijfel tussen 3,5 en 4. Het is geen meesterwerk (Witching Hour blijft ononvertroffen) maar ook niet slecht. Het is 'meer van hetzelfde' maar dat is niet erg. Ik lust ook nog steeds pannenkoeken terwijl ik die al vaak gegeten heb

Op nummer 1 na is er niks slechts op deze plaat te vinden en 'deadzone' vind ik geweldig! Vier sterren!

De stijl van Deadzone associeer ik meer met EBM en ElectroClash, het is één van de nummer die meer 'bijt'.

Het is een fijne reeks nummers Deadzone / Figurine / You've Changed die met het donkere Horrorscope stopt. Deze breekt de sfeer van die drie voorgaande nummers met tegendraads beats en vele breaks in de eerste minuten. Het wordt nog enigszins gered met de laatste gruizige, bombastische minuut. Een nummer is een gemiste kans rond een woordgrap (horoscope vs HORRORscope), alleen ontbreekt het aan een pakkende tekst.

Het album Witching Hour is inderdaad hun opus magnum en alhoewel deze prima is, komt deze niet in de buurt van hun meesterwerk. Na Velocifero is hun werk minder urgent, meer dromerig en wat glad geworden. Alleen als ik het volume flink opendraai komen de laatste twee albums "tot leven".

Leading frontvrouw Marnie's solo werk neigt naar 'pure' Synthpop en dat domineert net iets te veel op de laatste twee albums waardoor de 'bijt' van de ElectroClash van hun vroege albums grotendeels ontbreekt. De inbreng van de andere bandleden lijkt beperkt, vermoedelijk omdat ze nu met andere zaken bezig zijn: DJ / fotografie / regisseren / produceren / drones!!). Ik vermoed dat die side-projects voorkomen dat de bandleden zich goed kunnen focussen om een album te maken van dezelfde kwaliteit als de eerste 4.

Maar inderdaad... pannenkoeken smaken mij ook nog steeds

Het duurde een aantal luisterbeurten, maar daarna was ik (weer) overtuigd van de veelzijdigheid van de muziek en de aanzienlijke toegevoegde waarde van de vocalen.

Gek dat deze wat aan me voorbij is gegaan vorig jaar. Het klinkt wederom fijn in mijn oren en tegelijkertijd mis ik iets waar ik telkens niet op kan komen. Even kijken wat de lange termijn met dit album gaat doen.

Luisterde deze weer eens vandaag en dat beviel uitermate goed. Ik ben in blije verwachting van Time's arrow en daarom weer wat van hun oude werk aan het luisteren. Ik was vergeten dat deze zo goed was. Hiermee vergeleken zijn Velocifero en Gravity the seducer toch wel matigjes.

Anyway, deze gaat omhoog naar 4,5*