Carter Burwell - Conspiracy Theory (1997)

Meteen valt op dat Burwell gebruik maakt van nogal onorthodoxe orchestratie,die tevens zeer veel variaties bevat. Steeds weer een onverwachte wending van sfeer, instrumenten. Neem nu de stijl, die jaren 50 achtig aan doet, perfect passend bij het Geronimo man Jerry, een karakter die geen besef van tijd heeft. Chris Boardman's score voor Payback is op veel fronten gelijkwaardig aan Conspiracy Theory. Qua instrumentatie een overvloed aan diversiteit.''Overture'' is zo'n rythmisch, old stijl jazzy klinkend stuk met een heerlijke saxofoon, pingelende piano. Aparte, swingend, iets wat enorm blijft hangen. Ditzelfde groovy thema keert terug in oa. ''Conspiracy Theory''. Daarnaast is er plaats voor een liefdesthema vol wroeging, maar ook van schoonheid te horen in ''First Date'' en enkele andere keren.Opvallend is ook dat Burwell vele malen dezelfde motiefjes gebruikt, soms op de meest onverwachte momenten. Het overgrote deel is donker van toon en dreigend. ''Brain Gravy'' combineert gespannen violen met een even beangstigende elektrische percussie. De actietracks als ''Wheelchair Chase, ''Nasa Strikes'' en ''The Catcher vallen op door de steeds toewerkende dreiging naar naar de actie muziek door middel van verschillende soorten drums, een bonkend effect steeds tot gevolg. ''The Catcher steekt boven de rest uit door de chaotische orchestratie waarbij de saxofoon ''krijst'', de violen ingetogen maar dreigend, flinke percussie en nog gebruik makend van enkele andere ''snijdende'' instrumenten. Underscore tracks willen de aandacht nog weleens laten verslappen, maar ook hiermee verrast Burwell. ''Riding'' is een een bevredigende afsluiter.Het bijgeleverde hoesje vermeld vreemd genoeg dat er veel muzikanten deel uitmaakte van het orkest dan gebruikelijk. 5 sterren