Jam & Spoon - Tripomatic Fairytales 3003 (2004)

Iemand moet toch de eerste zijn om iets te schrijven over deze zwaar onderschatte en onbekend gebleven plaat. Het is namelijk een erg fijne plaat; de laatste die Jam & Spoon hebben gemaakt, omdat Mark Spoon begin 2006 is overleden.

Dit album is heel anders dan hun voorgaande platen. De beats zijn beduidend minder zwaar, gitaren zijn veel nadrukkelijker aanwezig. De single "Set Me Free" behoort tot de allerbeste platen die ik in 2004 heb gehoord, maar ook "Something To Remind Me" is van grote kwaliteit. Vrijwel alle 14 nummers weten te boeien en zangeres Plavka (bekend van eerdere Jam & Spoon-singles als Right In The Night) bewijst nog eens dat ze veel meer kan dan alleen danceplaten inzingen.

Voor wie dit album ergens in de uitverkoop tegenkomt: probeer het eens en laat je aangenaam verrassen.

Dit album is inderdaad in NL ondergesneeuw. De media heeft Jam & Spoon helaas nooit echt serieus willen nemen. Wat jammer is want ze waren behoorlijk goed.

Al pakt dit album me toch minder dan de vorige. De ambities zijn hoogdravend. Zeker als je de gastenlijst ziet. Maar het is mij allemaal net wat te braaf en kleurloos geworden. En dat staat ondanks de zeer goede productie toch tegen.

Vandaag weer eens opgezet. Enkele songs zijn toch wel erg sterk te noemen. Dan hebben we het vooral over Cynical Heart, None of This, Butterfly Sign, Something to Remind Me en Junoon. Hebben een goede pakkende hook. Als het de missie van Jam & Spoon was om te laten zien dat ze sterke popnummers te produceren, iets dat in die jaren een hype onder danceproducers was, zijn ze bij die tracks geslaagd. De rest van de nummers zijn verre van slecht maar gaan gewoon het ene oor in en het andere weer uit.