Baby Huey - The Baby Huey Story (1971)

Deze man, James Ramey, overleed in 1970 op 26 jarige leeftijd. Oorzaak: een hartaanval door een combinatie van drugs en overgewicht (hij woog meer dan 200 kilo).

Dit was een jaar voordat zijn door Curtis Mayfield geproduceerde debuutalbum uitkwam. En wat voor album! Psychedelische hard 'n heavy funk & soul van de bovenste plank!

Vette funk, instrumentale jams en een negen minuten durende versie van Sam Cooke's A Change Is Gonna Come die ervoor zorgt dat je het origineel nooit meer wilt horen!

Ik vind de coverfoto erg mooi. Aparte kop met een mooie uitdrukking op zijn gezicht.
Ik zal deze plaat eens opzoeken. Ik ben benieuwd.


edit: Ok, net geluisterd. En dit album vind ik erg goed.
Ik ken Baby Huey van Shaolin Soul 2. Het nummer Hard Times is in een nummer van Ghostface Killah gebruikt (en verder ook door vele andere hiphop artiesten).

Meeste nummers op dit album klinken lekker uptempo. De instrumentale nummers vind ik ook erg geslaagd. En het nummer Running vind ik erg goed, het heeft ook rock-n-roll gevoel, die gitaar-riff .

Geweldige cover. .

Het verhaal gaat dat toen James Brown Baby Huey met zijn Babysitters zag optreden, hij weigerde om na hem op te treden.

De live-shows van deze vier mans-band waren namelijk zo energiek en overweldigend dat James Brown er met zijn 17-mans formatie simpelweg niet tegenop kon.

"Hi, I'm Big Baby Huey, and I'm 400 pounds of soul."

Ik ken alleen het (zeer goede) nummer Hard Times, staat op de funk box-set What It Is! Deze moet ik maar eens aanschaffen als ik 'm zie liggen.

In het kader van soulalbum van de week beluisterd. Ik moet zeggen, zoiets hoor je niet elke dag

Moet ook zeggen dat ik er niet meteen heel kapot van ben. Ondanks het ontegenzeggelijke talent, en de enorme power die ervanaf straalt, is hij voor mijn gevoel wel heel erg bezig James Brown naar de kroon te steken. Bovendien vind ik dat er op bepaalde momenten veel te veel blazers in weg staan en snap ik niet wat de intrumentale cover van California Dreaming op het album doet.

Op zijn beste momenten daarentegen swingt Baby Huey zijn gewicht in goud en vang je een glimp op van de enerverende bijeenkomsten die zijn liveconcerten moeten zijn geweest.

Openingsbod 3*, met halve ster groeipotentie



Mwoah, heb ze eens achter elkaar gedraaid, maar Sam Cooke blijft makkelijk overeind. Beide mooie versies.

Die blazers vind ik op sommige momenten juist erg fijn
De beste track op dit album vind ik overigens ''Mama Get Yourself Together''. Een instrumentaal nummer die absoluut de pan uitswingt. Een volle 6 minuten muzikaliteit..
''A Change Gonna Come'' is overigens leuk maar kan zoals lebowski ook al zegt niet tippen aan het origineel van Sam.
Verder zijn nummers als Mighty Mighty, Hard Times en Running gewoonweg lekker en vind ik California Dreamin weer een beetje jammer ook al is het niet verkeerd om naar te luisteren!

Samengevat, gewoon een erg lekker plaatje waarbij je niet stil kunt blijven zitten!

Een erg, erg goed soulalbum van de (eervorige?) week. Het deed me meteen denken aan Lee Moses; overeenkomsten zijn er immers genoeg (ook 1971, beide met hippie-invoeden, ook eenmalig, ook min of meer vergeten. Tenslotte ook vanwege de keuze voor California Dreaming als cover). Raad eens wat: DEZE vind ik NOG BETER

Eigenlijk alleen maar goede nummers. Bijzonder goed instrumentaal ook, beter dan bijna alle andere soul uit die tijd. De instrumentaaltjes zijn dan ook zeker geen vullertjes. Waar ik California Dreaming eerder als niet te coveren had bestempeld, moet ik dat hierbij weer intrekken. Instrumentaal, ja kom er maar eens op!

Baby Huey's stem is daarbij zeer ok, en de voordracht in ' A Change Is Going to Come' mag er ook zijn. Als er vervallen wordt in gesproken woord wordt dat voor mij vaak krultenerig. Zo niet hier. Eigenlijk is het gewoon een heel ander nummer dat dan dus ook bestaansrecht heeft naast het 'origineel'.

Heerlijke, snoeiharde funk die meteen aan James Brown doet denken. Gesteund door een fantastische band wiegt Baby Huey ons non stop heen en weer op onze bureaustoelen goddomme! 'California Dreamin'' is in deze versie werkelijk om van te smullen, maar vooral de lange nummers zijn onweerstaanbaar. Geweldig...

Die halve ster wordt bij deze verzilverd, maar ik blijf me - in tegenstelling tot andere users zie ik - afvragen wat die California Dreaming versie hier doet.

Dit album lijkt me wat ik ga er onmiddelijk naar op zoek

Mmm, was soulalbum van de week. Maar ik had zo te zien nog geen bericht achter gelaten hier.
Heb het al een tijd 4 sterren staan omdat het gewoon heerlijk funy, groovend en stampend album is.
Vind ook de cover van de Sam Cooke klassieker 'A Change is Gonna Come' niet eens zo erg. Vooral het praatje-zangtje stukje rond de 7 minuten in deze versie is fantastisch.

I Know 3 people
Black people, White people and My people

(fantastisch!)

Ik zie dat het al weer heel lang geleden is dat dit Soul album vd week was. Staat bij mij nog steeds te boek als een van de beste uit de reeks. Staat ook op mijn ´te kopen´ lijstje. Misschien toch eens ergens bestellen.

Hier is de LP te koop voor $ 16.

Ook dringend eens kopen, is nochtans gemakkelijk verkrijgbaar. 'Hard Times' is een geweldig nummer.

Wat 'n heerlijk album is dít zeg!

Die gast heeft een fantastische stem, uitstekende blazers en vooral de nummers waar hij z'n 'gewicht' in de strijd gooit en zich laat gaan, wauw!

Vooral Hard Times is een retegoeie, en waar ik zou denken dat je eigenlijk Sam Cooke's nummer niet zou mógen coveren, is deze juist fantastisch geslaagd, en ik moet eerlijk toegeven dat 'ie toch aardig in de buurt komt van het origineel (en misschien wel evenaart)

Je hebt het daar over 'A Change is Gonna Come' denk ik?
Mooie is dat Baby Huey er wel een geheel eigen versie van gemaakt heeft. Maar het origineel evenaren? Neuh, daar is de magistraal zuivere stem van Cooke te goed voor.

Ja, 'A Change is Gonna Come' bedoel ik..

Vind 't een heerlijke cover om te luisteren, zeker dat praat-stukje tussendoor is briljant en hij heeft inderdaad zijn eigen versie van het nummer gemaakt. En misschien is de stem van deze meneer niet zo magistraal zuiver als die van Cooke, maar hij heeft 't nummer zó omgezet dat z'n eigen stem juist perfect past bij 't liedje.. Hij komt er in ieder geval dicht in de buurt naar mijn mening, maarja, 't origineel is altijd beter he?

Niet altijd, vaak wel

Geweldige foto op de achterkant van de hoes, waarop hij een 'Picture Cook Book' in z'n handen heeft.
Z'n gewicht zal misschien wel bijgedragen hebben tot de dynamiek van deze plaat, wie weet. Of het nu instrumentaal wordt gehouden of Huey er een pak over heen schreeuwt, het is gewoon prachtig om te beleven!

Opmerkelijk en niet alledaags album dat postuum werd uitgebracht. Naar mijn idee is het wat betreft zang alsmede instrumentatie soms a little too much. Te overdreven en te geforceerd zoals bij ‘A change is gonna come’, die vind ik mooi maar het gekrijs is wat mij betreft geen meerwaarde en maakt het nummer niet bepaald mooier. Dan hoor ik nog liever versies van o.a. Otis, Arthur, Al, Solomon of The Supremes. Marvin Gaye’s versie blijft echter het mooist. ‘Mighty mighty’, ‘Running’ en ‘t instrumentale ‘California dreamin’ vind ik wel mooi. ‘Hard times’ is mijn favoriet op dit album. Echt een ge-wel-dig nummer. Op de nieuwe plaat van John Legend & The Roots is dit nummer ook mijn favoriet.

Hard Times is ook voor mij veruit het mooiste nummer van Baby Huey & The Babysitters.

Je bedoelt waarschijnlijk de orgineele versie van Sam Cooke ipv. Marvin Gaye.
Bij mijn weten heeft Marvin het nummer zelfs nooit officieel op plaat gezet.

^ Ja, fock. Dat is wel een hele lompe fout. Uiteraard bedoel ik Sam Cooke.

Dit is het beste soul album dat ik ken. Vreselijk sterke instrumentatie, waar soul, funk en zelfs een vleugje rock te vinden is, met een breed scala aan instrumenten. De instrumentale stukken blijven ook fier overeind. Daarnaast steelt Baby Huey zelf natuurlijk gewoon compleet de show: wát een stem. Voor veel zangers zou de instrumentatie te aanwezig zijn, Baby Huey kan het echter gemakkelijk aan. Meesterlijke gil/schreeuw (wat is het? ) heeft die man ook. Het nummer A Change Is Gonna Come is minstens zo goed als het origineel... misschien nog wel beter? Welk cijfer ik hieraan ga geven weet ik nog niet zeker, maar het wordt een hoge.

Ho ho ho.... niet gaan overdrijven hé.

Fantasische plaat van Baby Huey. Favorieten zijn "Hard Times", "Mighty Mighty" en de geweldige cover van Sam Cooke. Ook ik hoor eigenlijk liever niets van mijn held Cooke gecoverd, maar deze cover smaakt me wel. Ik heb alleen het idee dat mijn trommelvliezen steeds een beetje meer beschadigd raken, waneer Huey in mijn oren schreeuwd .
En wie hoort er nog meer The Who in "Running"?

Wat een verschrikkelijk goede plaat! En zo ontzettend jammer dat er niet meer werk van deze man is verschenen. Hierdoor krijgt The Living Legend voor mij wel de status van cult-plaat overigens

En weer een fijne versie van A Chance is Gonna Come, al kan hij voor mij niet tippen aan Otis..

Geniaal album met inderdaad op Otis zijn versie na de mooiste van a Change is Gonna Come

Met de 50e stem zet ik dit geweldige funky soul album op gemiddeld 4* precies. Logisch: want deze plaat uit 1971 heeft alles wat een top soulplaat nodig heeft. Een geweldige zanger: wat een stem heeft Baby Huey! Niet te vergeten: een uitstekende band. En alleen maar goede tot geweldige songs. Echte overheerlijke nummers zijn Listen To Me & Hard Times, maar bijvoorbeeld ook Running is erg lekker. En dan is er ook nog die hele fraaie Otis Redding cover A Change Is Gonna Come. Fantastisch!

Net voor het eerst gehoord. Wat een dijk van een plaat zeg, erg goed

Het loopt over van de spannende verhalen rondom deze soulgrootheid, als ik alleen al de anekdotes op de albumpagina mag lezen. Dat schept natuurlijk hoge verwachtingen, maar al bij de eerste luisterbeurt valt te begrijpen waar de legendarische verhalen vandaan komen. Ondanks (dankzij?) zijn gewicht had James Thomas Ramey een zangstem die kwalitatief inderdaad vrij onovertroffen was. Op een bepaalde manier is de vurigheid waarmee hij in de microfoon schreeuwt echt te vergelijken met die van punkzangers, en hij manoeuvreert moeiteloos tussen deze gepassioneerde uithalen, rokerige vibrato’s en ingetogen spoken-wordsessies. De productie van Curtis Mayfield is een perfecte, echt perfecte ondersteuning voor deze regelmatig opzwepende vocalen: de passie van de precies op elkaar ingespeelde band schalt uit de speakers alsof je live bij een optreden van Baby Huey bent.

Goed, na deze superaardige, semi-objectieve en daardoor ook enigszins saaie beschrijving van het album zal ik er ook nog even m’n persoonlijke mening over geven: soms staan de muzikale keuzes op dit album me een beetje tegen. Ik denk dat Ramey goed op de hoogte was van de technische kwaliteit van zijn uithalen, en daardoor is er best wat vocale uitsloverij op ieder nummer te vinden. Dat wordt vooral pijnlijk duidelijk op zijn cover van Sam Cooke’s bekendste nummer: de instrumentatie en zelfs de zanglijnen staan allemaal in dienst van het ondersteunen van Ramey’s vocale acrobatiek. Ook de tekst wordt niet gespaard: de bitterzoete tekst van A Change Is Gonna Come wordt aangevuld met een soort nietszeggende kumbayah-boodschap die de lading van het origineel compleet bagatelliseert.

Het zal dan geen verrassing zijn dat de echte kwaliteit van Mr. 400 Pounds of Soul op dit album pas echt naar boven komt drijven wanneer hij, eh, z’n mond houdt. Mama, Get Yourself Together is een soulfeestje waarbij superlatieven tekort komen om z’n opzwepende euforie te omschrijven, en in het kader van covers die beter zijn dan het origineel zou ik dan California Dreamin’ aandragen, met zijn smérige blazers en drumbreaks. Ook zijn er momenten waarin de stem van Ramey in evenwicht staat met de muzikale ondersteuning, in plaats van het opeisen van de hoofdrol, bijrollen en regie ineen. Hard Times is hier het beste voorbeeld van. Dit is zo’n soulnummer dat je niet eens hoeft op te zoeken om te weten dat het een iconische status heeft (al heb ik het stiekem wel even opgezocht om niet door de mand te vallen): het spannende intro, bitterzoete refrein, en wervelende crescendo naar z’n climax geven het een uit duizenden herkenbare coolheid mee die vrij verslavend werkt.

In het kort is er dus een tweesplitsing in dit album tussen nietszeggende soulmasturbatie en nummers die echt doordrenkt zijn met de naam van het genre. Wat dat betreft is de vroege dood van Ramey dubbel treurig: ik weet zeker dat hij met de hulp van Mayfield had kunnen uitgroeien tot een muzikant die echt het ultieme uit zijn muziek had kunnen halen. Helaas is het gebleven bij dit album en een flauwe collectie b-sides die een paar decennia later zijn uitgebracht. Desalniettemin is de rauwe potentie die hij hier bij vlagen uitstraalde zeker genoeg om zijn status als cult-soullegende te ondersteunen.

Er zijn zo van die platen waar je eigenlijk echt niet meer weet hoe je er ooit mee in contact bent gekomen. Ik meen me te herinneren dat Hard Times in de soundtrack van JCVD zit, maar volgens mij kende ik het album al vooraleer ik die film zag. Ik denk dat ik hier dan ook eens toevallig op ben gestoten via die machtige cover van A Change Is Going to Come. Een versie die vandaag de dag nog altijd als een huis overeind staat en dat kan ook gezegd worden van die geweldig swingende Listen to Me, het bijzonder funky (en bovendien live!) klinkende Mighty Mighty, het stuwende Running (Look at me, an educated fool wordt hier altijd luid meegezongen) en drie erg fijne instrumentals. Voor je het beseft is het album dan ook ten einde en dat was ook het geval voor Baby Huey zelf. Hij overleed al vooraleer The Baby Huey Story het leven zag en weet dus nooit wat hij heeft betekend voor de muziek, noch dat er meer dan 50 jaar na zijn dood nog een tweede album uitkwam met iets wat vermoedelijk een compilatie is van materiaal dat indertijd niet is uitgebracht. Vreemd genoeg zijn ook daar de 5 singles die hij met The Babysitters opnam (Mighty Mighty Children Part 1, Monkey Man, Messin' with the Kid, Just Being Careful en Beg Me) midden jaren '60 niet te vinden maar gelukkig bestaat er zoiets als Youtube. Mighty Mighty Children Part 1 is trouwens wel uitgebracht als bonus track op deze CD en Part 2 hebben ze hernoemd naar Mighty Mighty op deze release.