Nick Zammuto - We the Animals (2018)

Er zijn genoeg voorbeelden te vinden van popmuzikanten welke zich met succes wijden aan het maken van een geschikte soundtrack bij een film. Dat dit niet voor iedereen is weg gelegd is helaas ook waar. Een goede score blijft ook overeind staan zonder de beelden, of ze moeten wel heel erg goed bij bepaalde scenes passen. Nick Zammuto is de frontman van de naar hem genoemde indie rockband uit het Amerikaanse Readsboro. Eerder al was hij actief in The Books, een experimenteel duo, waar hij samenwerkte met de cellist Paul De Jong. Zoals de naam al aangeeft, heeft deze zijn oorsprong in Nederland. We The Animals stort zich in het leven van een ontwricht gezin, en volgt hierbij drie broers. De basis van dit verhaal ligt in de jaren tachtig, en de verfilming mag zich gelukkig prijzen met lovende recensies. Hier wordt alleen stil gestaan bij de muziek, los staande bij de beelden die deze oproepen.

Escapisme heeft een centrale functie in het geheel, en hoe zet je vluchtgedrag om in indrukwekkende klanken? Door je eigen ego centraal te stellen. Hierdoor komen de a capella gesproken woord gedeeltes zo sterk over. Het roept een beeld van eenzaamheid op, welke treffend worden verwoord in de sobere benadering. De angst en dreiging die hieruit naar buiten gebracht worden vinden hun plek in de muzikale omlijsting. Al zingend wordt er gezocht naar een persoonlijk rustpunt, om zichzelf af te sluiten van de onzekere omgeving. Soms met klanken die de spanning van een hartslag vorm geven, dan weer overwinningstonen van euforisch gestemde stukken. Maar over het algemeen wordt een droombeeld geschetst die zich afzet tegen het kleine ontregelde wereldje van de puberende hoofdrolspelers. Sfeerbepalend is het sleutelwoord. Het verlangen naar geborgenheid met de risico’s die de weg hier naar toe oproept. Letterlijke bloedbroeders die als eenheid willen communiceren met hun onzekere omgeving. De offers die voor de liefde voor elkaar en hun ouders gevraagd wordt.

Het moment dat je als buitenstaander dit lijkt te accepteren wordt ruw verstuurd door het boze onmacht oproepende Bad Bad Bad. En daar ligt de kracht van de soundtrack. De hele tijd heb je het gevoel dat er naar een climax wordt toe gewerkt, en op het moment dat je deze niet meer verwacht, slaat hij keihard toe. De scheidingslijn tussen euforie en angst valt helemaal weg. Dezelfde stukken muziek, maar nu gezien vanuit een andere invalshoek. Aandachtig luister je naar de rest van de plaat, en vervolgens zet je hem nogmaals op. Maar zelfs meerdere luisterbeurten weten het moment niet te benoemen waar het lijkt te exploderen. Ondanks de fragmentarische aanpak komt het wel confronterend binnen. Heb je dan als componist je doel bereikt? Ik dacht het wel.

Nick Zammuto - We the Animals | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com