menu

Liz Brasher - Painted Image (2019)

mijn stem
3,50 (10)
10 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Fat Possum

  1. Blood of the Lamb (3:02)
  2. Body of Mine (2:50)
  3. Every Day (3:34)
  4. Air (3:37)
  5. Moon Baby (2:42)
  6. Hand to the Plow (2:56)
  7. Cold Baby (3:50)
  8. Living Water (2:59)
  9. Love Feasts (2:56)
  10. Heaven and Earth (3:06)
  11. Painted Image (2:46)
totale tijdsduur: 34:18
zoeken in:
avatar van E-Clect-Eddy
4,0
Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR First Listen

Al eerder waren de singles Blood of the Lamb en Love Feasts verschenen en via de Outcast EP van vorig jaar waren al eerder Cold Baby en Body of Mine uitgebracht.

Om mezelf te quoten:"
"zangeres met en soulvolle stem en muzikaal schurkt het tegen Southern Rock aan."

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
De nummers op het album lijken vrij van de digitale effecten, een zeldzaamheid.

Op NPR worden de STAX en SUN labels genoemd als referentie om dit album te plaatsen.

De Hammond lijkt zo het meest moderne wat je hoort en dat draagt bij aan een sfeer die doet denken aan de sixties. Op het gevoel sluiten de uptempo nummers aan bij de Rhythm and Blues acts uit die periode. Terwijl op de downtempo nummers zoals Heaven and Earth iets meer Gospel doorsijpelt. Op de afsluiter Painted Image schuift Liz op richting Folk / Singer-Songwriter met akoestische gitaar accenten. Op dit album hoor ik minder Southern Rock dan op de EP en klinkt dit meer als Blues en Soul.

Liz gebruikt een grote variëteit aan instrumenten om gedoseerd accenten te leggen: blazers, strijkers (waaronder een cello), maar favoriet lijkt de Hammond. Every Day met trompet accenten doet wat denken aan Calexico. Terwijl saxofoons hun stempel drukken op Hand To The Plow. De stem van Liz Brasher staat vóór in de mix en doet iets denken aan die van Ellen Foley, maar ook wel iets op Grace Slick in de intro van Moon Baby (is ook het enige nummer waar ik in de outro een synth meen te horen. Het klinkt allemaal mooi alleen spreken de teksten me niet heel erg aan, maar wellicht groeit dat nog.

Favorieten: Body of Mine, Cold Baby en Heaven and Earth

Cold Baby is het meest soulvolle nummer op het album en de enige waarvoor een video is gemaakt.

avatar van aERodynamIC
4,0
Is het flauw om Liz Brasher op één hoop te gooien met Amy Winehouse? Ja en nee. Vergelijken is altijd een kwestie van je op glas ijs begeven.
Ze is jong en veelbelovend en ze maakt soul op authentieke wijze. En dan houdt het verder wel op.

Laten we het op puur houden. Er zijn er meer die aan het soul-firmament verschijnen en Liz valt wellicht net een beetje meer op. Bij mij in elk geval zeker. Rauwe soul met een rockrandje. Ronkende sax, en de blues is ook niet heel ver weg. Liz trekt haar lijnen dus een heel stuk breder dan veel van haar collega's.

Dusty-achtige klanken in Every Day, maar wel met een Americana geluid (dank trompet), Otis Redding-achtige vibe op Cold Baby, folk met cello in de hoofdrol op Painted Image, de titeltrack en afsluiter, en zo herken je wel meer klassieke namen in de nummers.
Hierdoor zou je kunnen zeggen dat het Liz aan een eigen geluid ontbreekt. Dat zou kunnen (Amy bijvoorbeeld komt dan authentieker over), maar het gebodene bevalt me heel erg goed.

Painted Image heeft een hoes die mijn aandacht trok en een inhoud die me vast weet te houden. Het jaar begint ook in deze hoek erg fijn mag ik wel zeggen.

En dat onderscheiden? Dat doet Liz door de instrumentale aanpak in haar nummers: net even anders dan wat we gewend zijn uit het verleden en tegelijk toch met behoud van de natuurlijke aanpak. Dat ze ook een fijne stem heeft krijgen we er dan nog bij cadeau.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Liz Brasher - Painted Image - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Jonge Amerikaanse zangeres haalt de soul uit haar tenen, maar imponeert pas echt in de power ballads die je compleet omver blazen
Liz Brasher treedt op haar debuut in de voetsporen van grote zangeressen uit de Southern soul, vult de leegte die Amy Winehouse heeft achtergelaten, maar kan nog veel meer. Wanneer ze kiest voor pop zingt ze de pannen van het dak, maar de Amerikaanse zangeres kan ook uit de voeten met gedreven gospel of weemoedige blues. In vocaal opzicht is het smullen, maar ook de instrumentatie op Painted Image is een kunststukje. De plaat neemt je mee terug naar de hoogtijdagen van de Southern soul, maar voegt talloze accenten van recentere datum toe. De concurrentie is moordend voor Liz Brasher, maar ik kies zonder een spoor van twijfel voor deze getalenteerde dame.

De Amerikaanse zangeres Liz Brasher debuteerde in het voorjaar van 2018 met de prima EP Outcast. Op de op het Fat Possum label verschenen EP maakte de in North Carolina opgegroeide zangeres indruk met een authentiek klinkend soulgeluid, dat af en toe flirtte met Southern Rock. Alle reden dus om uit te zien naar haar debuutalbum.

Liz Brasher maakte als kind en als lid van het plaatselijke kerkkoor kennis met gospel, ontdekte de rijke geschiedenis van de soulmuziek toen ze naar Chicago verhuisde en ontdekte haar eigen soulstem toen ze zich in Memphis, Tennessee, had gevestigd.

De keuze voor Memphis, Tennessee, is geen toevallige. Luister naar Painted Image, het debuutalbum van Liz Brasher, en je wordt meer dan eens mee teruggenomen naar de hoogtijdagen van de Memphis soul. Liz Brasher nam haar debuut op in twee legendarische studio’s in Memphis en deed een beroep op gelouterde muzikanten, die prima weten hoe een goede soulplaat moet klinken.

Painted Image schuurt tegen de groten uit de Southern soul aan, doet me meer dan eens denken aan de muziek waarmee Amy Winehouse een wereldster werd, maar Liz Brasher toont op haar debuut toch net wat meer lef dan de meeste van haar soortgenoten. De authentiek klinkende soul wordt hier en daar verruild voor donker en broeierig klinkende popmuziek vol grootse uithalen. Painted Image heeft dan raakvlakken met Ellen Foley’s briljante Nightout of schuift op richting de even krachtige blue-eyed soul van Dusty Springfield.

Liz Brasher heeft hiernaast dezelfde voorliefde voor retro als bijvoorbeeld Nicole Atkins, maar kan ook kiezen voor songs die weer eerder in het hokje singer-songwriter muziek passen of kiezen voor gospel of blues. Ik kan me voorstellen dat veel muziekliefhebbers behoefte hebben aan wat meer focus, maar mij bevalt het wispelturige karakter van Painted Image wel.

Liz Brasher beschikt over een stem die alle kanten op kan. Ze kan heerlijk soulvol klinken, maar ook pop en folk zet ze moeiteloos naar haar hand. Het is bovendien een stem met een eigen karakter, die zich niet zomaar laat vergelijken met een stem uit het verleden.

Het is een stem die nog wat verder wordt opgetild door de bijzonder fraaie instrumentatie op Painted Image. Wanneer de blazers aanzwellen heeft de soul direct gewonnen op het debuut van Liz Brasher, maar wanneer het orgeltje warm en mysterieus klinkt en de gitaren op fraaie wijze de ruimte vullen, schiet de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter direct een andere kant op en hetzelfde gebeurt wanneer weemoedige strijkers domineren.

Het zorgt ervoor dat Liz Brasher de aandacht veel makkelijker vasthoudt dan al die jonge soulzangeressen die een graantje mee willen pikken van het enorme gat dat Amy Winehouse een paar jaar geleden heeft achtergelaten. In de meest soulvolle momenten vult Liz Brasher dit gat op indrukwekkende wijze, maar Painted Image doet nog veel meer. Bezwerende gospel, melancholische blues, dampende soul of een popballad waarin de zangeres uit Memphis de pannen van het dak zingt; Painted Image heeft het allemaal en hoe vaker ik naar de plaat luister hoe meer ik Liz Brasher geloof.

Wanneer je een stem hebt als Liz Brasher en een beroep kunt doen op de muzikanten die meespelen op Painted Image is het maken van een acceptabele plaat niet zo moeilijk, maar het debuut van Liz Brasher is veel meer dan een acceptabele plaat. In het begin vond ik het jammer dat ze niet vol had gekozen voor de soul, maar inmiddels zijn het vooral de power ballads die goed zijn voor kippenvel en iedere keer is het weer wat meer. Erwin Zijleman

avatar van Venceremos
3,5
aERodynamIC schreef:
Otis Redding-achtige vibe op Cold Baby


"Turn me loose", lekker hoor.

avatar van hankster
2,5
Jammer, had hier duidelijk meer van verwacht. Twee luisterbeurten, en het heeft mij (nog) niet kunnen overtuigen. Beetje saaie instrumentatie en ook Liz zelf was wat mij betreft iets te veel eenheidsworst. Iets te glad, iets te gepolijst.

avatar van Venceremos
3,5
Ina Forsman deed het dit jaar al (iets) beter.

avatar van Jumpjet
4,5
De vergelijking met Amy Winehouse ligt voor de hand, maar die vergelijking valt wat mij betreft uit in het voordeel van Liz.
Pracht album dit! Wordt bij elke luisterbeurt beter, maar favoriet tot nu toe is Love Feasts.

avatar van Minneapolis
2,5
Flinke tegenvaller. Ze doet mij in de verste verte niet aan Amy denken. Niet dat dat moet, maar ik vind haar bijna overslaande stemgeluid (of hoe noemt je die techniek?) ook alles behalve warm of soulful.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:04 uur

geplaatst: vandaag om 16:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.