Azalia Snail - Snailbait (1990)
mijn stem
5 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Pop
Label: Albertine
-
Azalia Bloom #16 (4:17)
-
Another Slave Labour Day (3:15)
-
Nothing & Everywhere (2:39)
-
Flight #520 (3:44)
-
Loveless Land (2:00)
-
Your Loss for My Gain (3:18)
-
Hiss & Crackle (4:37)
-
Anywhere Is Here (3:22)
-
If I Had It All, I'd Give It All to You (3:42)
-
Driftless (4:20)
-
Sun in Your Face (2:27)
-
Baby Brother (2:21)
-
Far & Away (2:42)
-
So Much More to Go (22:58)
0
geplaatst: 11 oktober 2011, 19:36 uur
Een plaat dat niet helemaal is wat het lijkt. Het doet denken aan een hallucinante LSD trip en Azalia Snail doet schijnbaar ook haar best om dat doel te bereiken op Snailbait. Ze gebruikt hiervoor veel overdubs op haar gitaar en stem, om ze daarna veelvuldig te vervormen en te manipuleren in de productie. Voeg daarbij nog wat vage geluidsexperimenten toe en je hebt een psychedelische mindfuck van hier tot aan Tokio.
De ene keer schrijft ze weer lievelijke folksongs, de andere keer wat hardere rocknummers. Echter zijn ook de lievelijke folksongs niet altijd wat ze lijken. Hiss & Crackle bijvoorbeeld begint nog heel lievelijk en harmonieus om dan te eindigen in kakafonische chaos. Ook het instrumentale Driftless heeft dat effect. Eerst is het dromerig, maar langzaam word het wat chaotischer. Er worden vage geluiden toegevoegd en het nummer begint steeds getripter te klinken. Ook haar zang is vaak verrassend te noemen. Klinkt ze eerst nog als een schoolmeisje dat haar eerste LSD trip heeft en begint te zingen, later klinkt ze weer als een gefrustreerde tiener die huisarrest heeft gekregen omdat ze weer eens te laat thuis kwam.
Het hoogtepunt moet echter nog komen met de geluidscollage So Much More to Go waarin ze verschillende opgenomen gitaar en zang tapes manipuleert en vervormt om ze uiteindelijk in elkaar te knippen op een prachtige wijze. Wat volgt is een collage van rustige delen, harde rockende delen, delen waar je prachtige geluidseffecten hoort en delen waarin het lijkt alsof je droomt. Een 23 minuten durende, vaag, experimenteel, wazig, psychedelisch en vooral hallucinante afsluiting van een erg sterk album. 4*
De ene keer schrijft ze weer lievelijke folksongs, de andere keer wat hardere rocknummers. Echter zijn ook de lievelijke folksongs niet altijd wat ze lijken. Hiss & Crackle bijvoorbeeld begint nog heel lievelijk en harmonieus om dan te eindigen in kakafonische chaos. Ook het instrumentale Driftless heeft dat effect. Eerst is het dromerig, maar langzaam word het wat chaotischer. Er worden vage geluiden toegevoegd en het nummer begint steeds getripter te klinken. Ook haar zang is vaak verrassend te noemen. Klinkt ze eerst nog als een schoolmeisje dat haar eerste LSD trip heeft en begint te zingen, later klinkt ze weer als een gefrustreerde tiener die huisarrest heeft gekregen omdat ze weer eens te laat thuis kwam.
Het hoogtepunt moet echter nog komen met de geluidscollage So Much More to Go waarin ze verschillende opgenomen gitaar en zang tapes manipuleert en vervormt om ze uiteindelijk in elkaar te knippen op een prachtige wijze. Wat volgt is een collage van rustige delen, harde rockende delen, delen waar je prachtige geluidseffecten hoort en delen waarin het lijkt alsof je droomt. Een 23 minuten durende, vaag, experimenteel, wazig, psychedelisch en vooral hallucinante afsluiting van een erg sterk album. 4*
* denotes required fields.
* denotes required fields.