Calvin Arsenia - Cantaloupe (2018)

De 28-jarige Calvin Arsenia is nog niet erg bekend. Dat is opmerkelijk, want hij maakt muziek die momenteel best goed gesmaakt wordt door velen. Ik denk aan James Blake of serpentwithfeet. Soul vermengd met wat lichte elektronica. Zijn falset zang wordt afgewisseld met lagere tonen; misschien allemaal niet heel bijzonder meer tegenwoordig maar hij weet toch op te vallen door het gebruik van een harp. Heel subtiel verweven door de nummers.

Opvallend is de cover van Britney Spears' Toxic. Ook opvallend is het artwork (in de video bij Headlights komt het terug).

Maar wat dit album vooral weet te onderscheiden is de warmte en muzikaliteit die Arsenia tentoonspreidt. Hij weet gospel, soul, folk, jazz, r&b en elektronica heel subtiel te mengen waardoor er een warme gloed ontstaat. Een palet vol herfstkleuren zou ik het willen noemen. De timing om dit album juist nu in oktober uit te brengen vind ik dan ook perfect.

"The headlights look the same going in or out, and I'm going to be OK whether you're in or out", zingt hij in opener Headlights. Een mooie vorm van vrijheids-expressie. Een man die zijn queerness ook gewoon omarmd.

Cantaloupe is een magische trip, die in dit jaargetijde goed zal weten aan te slaan. Leve de harp, leve Calvin Arsenia.

Altijd goed om Chameleon Day tussen de stemmers te zien staan (ik ga niet bij elk album taggen)

Dit is inderdaad een fijne plaat die meer aandacht verdient. Hoe zijn de vorige albums van deze Calvin? In dezelfde lijn?

Daar heb ik alleen flarden van gehoord en dat klonk eigenlijk heel erg interessant.

Dat je met Calvin Arsenia niet te maken hebt met een persoon die 13 in een dozijn is wordt al bewezen met de cover. Dit is trouwens al zijn derde plaat, waar ik van die andere 2 nog nooit iets gehoord heb.

Al het moois wordt geopend met Headlight. Een mooie rijke song waarin zijn zang als het ware in de song “hangt”. Hij is ook niet te gek voor wat vindingrijkheden en een originele insteek. Tip Toe is een song waarop je productioneel niet teveel rechtlijningheid hoeft te verwachten. Calvin’s stem is misschien niet de breedste/diepste, maar hij weet ‘m goed te gebruiken. Muzikaal wederom vol en rijk. Equally valt op door de aparte zanglijnen en mooie meerstemmigheid. Muzikaal ligt het ergens tussen pop, jazz en R&B. Back to You voelt aan als Seal’s Killer. Aan de andere kant ook wat obscuurder. Ergens lijkt het net over Calvin te verlegen is dit echt uit te brengen. Toxic is het eerste nummer waarop de drums zo aanwezig zijn. Een lekker uitgesmeerde nummer en het misschien wel het meest traditioneel soul van het stel. Ik had in eerste instantie niet eens door dat het een cover was. Doomed is een soort Sam Smith Plus. Eigenlijk het eerste tegenvallende nummer van het album. The Game is een redelijk bombastische ballad die zo op z’n tijd best te genieten is. Ik moet er wel maar net zin in hebben. Het harpje op Palaces hoor je meteen en je gaat bijna automatisch mee fluiten. Poseidon is een heel ontspannen nummer. Ik vind wel dat de plaat tegen het einde wat inzakt, getuige ook afsluiter Cantaloupe.