Steve Gunn - The Unseen in Between (2019)

lekker nummer New Moon! En in maart 2019 een optreden in Den Haag!

En met Stonehurst Cowboy een nieuw klassiek akoestisch juweeltje

Vagabond vind ik dan weer niet heel overtuigend. Hoop dat de rest het tegendeel bewijst.

Ik vind het hele album goed, alleen het kerst achtige Paranoid spreekt mij minder aan.

Huh hij is pas volgende week uit...

Dat klopt.

Zojuist je leuke recensie over dit album op Written in music gelezen, deric raven, lijkt me een mooi album, morgen maar eens gaan beluisteren.
Binnenkort komt True North uit van Michael Chapman, een van de grote voorbeelden van Steve Gunn.
Gunn produceerde True North en speelt er zowel gitaar als drums op. Verrassend is dat Bridget St John erop zingt.

??

Mooi plaatje dit. Van alle nieuwe releases tot nu toe de fijnste.

Word ongelooflijk gelukkig van deze nieuwe Gunn. Er waart een niet te beschrijven lichtheid door de nummers (terwijl er toch geen geringe onderwerpen worden aangesneden), tel daarbij op zijn verkwikkend klassiek aandoende getokkel (met her en der niet te zoet gevooisde violen om eea te benadrukken) als middelpunt maar nu nog meer in dienst van het nummer. Prachtig, met fluittsignaal Paranoid als waardig (geenszins kerstachtig) einde

Mwa mwa mwa ff vaker horen denk ik.

Hij groeit...

Ja, dat vind ik ook. Tweede helft kost iets meer moeite.

New Familiar is toch anders wel een topnummer hoor! Héérlijke solo zit daar in op laatst. Heeft niemand anders deze als favoriet? Raarrrr!

Ha ha zekerrrrs Phil, het is een erg lekker stukkie muziek, maar waardeer dan bijv een Luciano nog net iets meer (waar ik dan weer de enige in ben, hoe bizar)

Fraaie plaat, met een gevarieerde mix van breekbare liedjes (Morning Is Mended, Stonehurst Cowboy), en wat potiger, door de gitaar gedreven songs. Steve Gunn houdt het echter veelal sober, zonder al te veel gedoe en tierlantijntjes, en brengt zo een mooi eresaluut aan de betere gitaarmuziek.

3,5 sterren

Weer een parel van een album!

En gewoon in Nederland op Misty Fields festival in september. Hossa!

Misty Fields. Topfestival!

Sinds het succes van War On Drugs wordt de hele scene rondom Adam Granduciel uitgepluisd. Ieder die enige connectie met de band heeft, wordt er bij gehaald. Eerst Kurt Vile, die behoorlijk aan de weg timmert. En nu is Steve Gunn aan de beurt. Als voorprogramma van de band van Granduciel, en met het samenwerkingsproject met Kurt Vile genaamd Parallelogram is de link te leggen. Niet zo memorabel als de genoemde artiesten. Maar op de achterhoede een mooi tijdsbedrijf, welke ook de mogelijkheid heeft om hier bij de bekende namen aan te sluiten. De bandleden van The War on Drugs komen allemaal wat schuchter over, zo ook tijdens de uitgerekte lange muzikale stukken. Als de aandacht maar gericht is op het instrument, hoef je niet meer de zaal in te kijken, en al het contact negeren. De een ziet het als betrokkenheid met de precieze gecontroleerde uitvoering van de tracks, terwijl iemand anders meer moeite heeft en het ervaart als desinteresse. Deze gevoelige folkpop emo’s staan nu volledig in the picture. Steve Gunn heeft in ieder geval alleen al een ruiger uiterlijk. Donkere bril, de haren kort en stijlvol. Hier op The Unseen in Between zijn het allemaal mooie luisterliedjes begeleid door gitaar. Uiteraard zijn er raakvlakken met War On Drugs. Nu ga ik iets zeggen, waar de liefhebbers absoluut niet blij mee zijn. Steve Gunn heeft de vocalen van een man, niet die onvolgroeide uitstraling van Adam Granduciel. Nee, hier geen liefhebber van dat hoge gemummel, Steve is net een stuk minder zweverig.

New Moon blinkt uit in gedurfdheid, een geslaagde combinatie van country met dreampop elementen. Nooit geweten dat dit zo treffend over kan komen, maar het gevoel op de prairie aanwezig te zijn wordt hierdoor versterkt. Toch gaat het niet de softe kant op, het heeft nog steeds iets stoers. Bij Vagebond hoor je de invloeden van War On Drugs zeker terug in het heldere gitaarspel, maar de link naar de Paisley Underground sound is net zo sterk aanwezig. Net een stuk opgewekter allemaal. Prima hoe ook hier wordt terug gegrepen naar de jaren tachtig. De mooie backings worden verzorgd door Meg Baird, al jaren geleden actief bij collega Kurt Vile, op diens album Smoke Ring for My Halo. Daar wist ze Baby’s Arms vorm te geven. De veelzijdigheid op The Unseen in Between is te herleiden naar jaren zeventig countryrock, welke weer sterk van invloed is op het rustigere Change, ja inderdaad een grote verandering ten opzichte van de vorige track met het mooie versterkte tussenstuk Stonehurst Cowboy. Deze grijpt terug naar de basis, kaler van opzet, dicht bij de roots van de americana. Dit staat ook voorop bij het nog meer op het akoestische spel gevormde Luciano, waar aarzelend backing vocals, drums, en echo’s worden toegevoegd tot een sterk pakkend geheel.

Dan is ook het Oosters getinte New Familiar een aangenaam warm welkom, door eerst hypnotiserend in trance te zijn gebracht komt Steve Gunn als gastheer zijn rol vervullen. Door het opnameproces doet het nog meer gedateerd aan dan de overige tracks. Een mooi gebaar dat gedateerd niet altijd synoniem met oubollig hoeft te zijn. Zijn kwaliteiten als rockgitarist netjes voor het einde gereserveerd. Lightning Field heeft meer aansluiting bij de dromerige aftrap van New Moon al mag hier de gitaar tussendoor net wat meer zijn stem verheffen. Het met geluidseffecten pakkend begin van Morning Is Mended geeft een betere invulling aan het ontwakende gevoel dat het oproept. Minimaal gebruik met maximaal effect. Bij de piano ballad Paranoid krijg ik een fout kerstgevoel, de belletjes tussendoor en de wat orkestrale begeleiding versterken dit alleen maar. Rond die tijd kan ik er prima naar luisteren, maar nu de feestdagen alweer achter de rug zijn, heb ik dat minder. Al moet ik bij de tekst regelmatig glimlachen, ze roepen herinneringen aan het televisieprogramma Het Familiediner op, waar het uiteindelijke verwachtingspatroon vaak niet positief is. Hogelijk voor Steve Gunn krijgt ook de waardering die Vile tevens toegekend kreeg. The Unseen in Between is er eentje die dat verdient.

Steve Gunn - The Unseen in Between | Pop | Written in Music - writteninmusic.com