Klaus Schulze - Cocooning (2018)

Klaaus Schullze was wellicht al behoorlijk ziek toen hij aal dit album begon. Ik heb dan ok sterk het idee dat Schulze in de studio zat en zijn spullen op de automatische piloot had gezet en daar vervolgens weinig aan heeft toegevoegd. Het is daarmee een album geworden om maar ëën keer te beluisteren en daarna niet meer. Het is te zielig voor woorden..

Even voor de goede orde: Cocooning is van oorsprong een album wat een onderdeel was van Klaus Schulze - Contemporary Works 2 (2002) - MusicMeter.nl. In 2018 kreeg dit album zijn eerste afzonderlijke release, gezamenlijk met vele andere albums die in de periode 2016 t/m 2019 aparte releases kregen en in eerste instantie enkel terug te vinden waren op beide Contemporary Works-albums. Het is dus een ouder album.

Het is voor Schulze-begrippen een behoorlijk rustig album wat aangenaam voortkabbelt zonder dat het naar grote hoogten stijgt. Maar zo voor op de achtergrond is dit best een aangenaam album, waar zo nu en dan ook erg fraai gitaarwerk, zowel acoustisch als electrisch ("Blowin' Thru the High Grass" mag hierbij zeker specifiek even genoemd worden), maar ook sfeervol gebrachte vocalen (zo nu en dan bevreemdend vervormd) op terug te horen zijn.

Het zal wel aan mij liggen, maar ik vind de halve ster voor dit album onterecht. Dit is fraaie muziek! Is het memorabel en een oprechte aanrader voor als je je in de muziek van Klaus Schulze wilt verdiepen? Nee, niet echt. Maar het is een aangenaam album waar prima naar te luisteren valt, zeker als je eens lekker onderuit wilt hangen op de bank en wilt ontspannen.

Eigenlijk is Cocooning een album wat het doel van chill out- en ambient-muziek volledig benut, namelijk een serene atmosfeer creëeren en als effect tegelijkertijd rustgevend werkt. Het zijn kenmerken die dikwijls terug te vinden zijn in de muziek van Klaus Schulze. De man wordt niet voor niets gezien als één van de pioniers binnen deze vorm van electronische muziek.

Cocooning is onderverdeeld in acht muzikale episodes, maar is in zijn geheel gezien eigenlijk één lange track wat zorgt voor een bijna tachtig minuten durende soundscape. Wellicht vanwege zijn lengte wat teveel van het goede, maar eenmaal opgezogen door deze muziek, vliegt het album voorbij.

Concreet is Cocooning nergens hoogdravend en het pretendeerd dit ook niet te zijn. Het laat een rustgevende en muzikaal gezien een flink ingehouden Klaus Schulze horen en dat is op zijn tijd ook wel eens verfrissend. Voor de liefhebbers zeg maar!

Klaus Schulze waas aan het einde van zijn leven nog behoorlijk productief te noemen. Dan nemen de kansen toe om even een wat minder werkje uit te geven. Daar is dit album een voorbeeld van. De muziek die Klaus maakte heb ik over het algemeen hoog zitten. Maar dit album zit op het niveau van het werk wat Schulze bracht begin jaren tachtig van de vorige eeuw. Wat ik op dit album mis dat Mijnheer Schulze mijn hand grijpt en mij een boeiend muzikaal verhaal intrekt. Wat mede de oorzaak was van zijn slechte gezondheid van de beste man. Daar dan ook geen kwaad woord over. Wel blijf staan dat ik dit één van de mindere albums vind uit het roemruchte leven van de uitvinder van de Berlijns School.

Ik begrijp het misschien verkeerd, maar ik ervaar je beredenering juist andersom. Waarmee ik wil zeggen, dat ik juist het idee heb, dat Klaus Schulze de laatste jaren juist veel minder productief was. Tussen zijn laatste studio-album Deus Arrakis en Silhouettes zit vier jaar. Tussendoor kwam er wel een soundtrack uit (Next of Kin), maar deze bevat ingekort, eerder uitgebracht, ouder werk. En tussen 2016 en 2019 kwamen de re-releases uit van de beide Contemporary Works-albums. Maar dit materiaal is ook al ouder en oorspronkelijk via Contemporary Works rond 2000 en 2002 uitgebracht.

En ik betwijfel of zijn gezondheid van negatieve invloed is geweest op zijn muziek. Immers is zijn laatste wapenfeit Deus Arrakis een prachtig album, maar heb ik sterk het vermoeden dat hij tijdens de opnames al niet helemaal topfit was.
Los daarvan denk ik dat het in verband brengen van Klaus' gezondheid met zijn muziek los van elkaar gezien moet worden. En als we dan toch dat verband maken, zijn er ook gevallen bekend van artiesten/componisten die ten tijde van een langdurig ziekbed, juist bomvol inspiratie ziten en wél kroonjuwelen op hun werk maken.

Even terug komend op Cocooning: ik kan wel begrijpen dat de re-release van dit album als afzonderlijk album, absoluut geen memorabel album is en tegen kan vallen voor fans en liefhebbers van dit soort muziek. Persoonlijk vind ik het allemaal wel meevallen en luistert het lekker weg op de achtergrond zonder dat het ergens ook maar enigszins memorabel is. Wat Cocooning wél doet, is rust en ontspanning creëren en een bepaald effect daardoor binnen de muziek teweegbrengen. Iets waar Klaus Schulze ook goed in was.