The Pop Genius of Mickie Most (2018)

Ja, die Mickie Most was me er eentje! Toch verantwoordelijk voor een groot aantal hits, al besef ik dat van een handvol nummers pas op de tracklist van deze compilatie.
Een paar eendagsvliegen, maar toch ook artiesten die een aardige carriere hebben opgebouwd. Voor de meeste artiesten betekende de bemoeienis van Most succes, maar ik zie op het oog sowieso een voorbeeld waar het einde min of meer werd ingeluid toen Most werd binnengehaald. Ik bedoel dan het nummer Little Games van The Yardbirds, afkomstig van het gelijknamige album uit 1968. Most probeerde de groep een Herman's Hermits achtige doorstart te bezorgen, terwijl Jimmy Page meer de 'heavy' richting op wilde. Uiteindelijk viel de groep in juli 1968 uit elkaar. Na een paar maanden onder de naam The New Yardbirds te hebben gesappeld haalde Page alsnog zijn gelijk nadat hij de groep als Led Zeppelin hernoemde. De rest is, 'as they say, history'.

Bij mijn laatste bezoek aan een cd-winkel heb ik dit album toch maar aangeschaft. Nummers uit de sixties en uit de seventies wisselen elkaar af en dat kan ik eigenlijk niet zo heel goed hebben. Mijn voorkeur ligt
namelijk bij de jaren 60 - de jaren 70 hebben uiteraard prima muziek opgeleverd, maar het luisteren naar de hitparademuziek uit die tijd bevredigt mij in veel mindere mate. Er zijn wel een paar uitzonderingen: zo vind ik Some Girls van Racey onweerstaanbaar (kan er niks aan doen) en is Brother Louie van Hot Chocolate een liedje dat tot mijn ultieme popfavorieten behoort.
Maar de mooiste nummers op dit album komen naar mijn smaak uit de zestiger jaren. Ik wist overigens niet dat mijn favoriet Is It True van Brenda Lee (een nummer dat niet misstond tussen al die beatmuziek uit 1964) door Mickie Most geproduceerd was. Most had blijkbaar een neus voor de hitgevoeligheid van wat hij hoorde.
In het zeer informatieve, bijgevoegde boekje staat een verhaal te lezen over The Nashville Teens, van wie hij een optreden bijwoonde waarop ze Tobacco Road uitvoerden. Hij hoorde daar een hit in, maar er waren twee opnamesessies in twee verschillende studio's voor nodig om het gewenste resultaat te verkrijgen. Op de definitieve take zijn Bobby Graham op drums en Jimmy Page op gitaar te horen. Daar was ik me niet van bewust. Het is weliswaar een mooi nummer, maar ik had liever een ander nummer van de groep gehoord op dit album. Ook The House of the Rising Sun van The Animals is overbekend, al blijft het wel een prachtnummer. Verder ben ik een liefhebber van Jeff Beck, Lulu en Donovan, en vind ik Little Games van The Yardbirds (deed niets in het UK) lang niet slecht. Verrassing van dit album was voor mij Bread and Butter van een van mijn favoriete Engelse sixties girls, namelijk Barry St. John, van wie helaas nooit een compilatie-album is verschenen.

Ja, dat zijn carrière liep van The Animals en Donovan tot Suzi Quatro en Hot Chocolate en het ontdekken van Kim Wilde, dat wist ik wel. Maar hier staat inderdaad wel veel materiaal bij waarvan ik niet wist dat hij ermee te maken had. Inclusief het alleraardigste Engelse hitje van Duncan Browne, jaren voordat deze in Nederland succesvol was met The Wild Places.

Leuk, zo'n thematisch overzicht, al gaat het muzikaal wel alle kanten op. Ik associeer Mickie Most vooral met het door hemzelf opgerichte RAK-label. De succesvolste acts daarop waren Mud en Smokie, maar dat waren vooral de vehikels van het songschrijvers- en producersduo Chinn/Chapman.

Toch blijkt Most dus, blijkens deze compilatie, ook de hand gehad te hebben in de originele versie van Living Next Door To Alice. Ik had wel eens gehoord dat dat nummer eerder door een andere band (een Australische nog wel) was opgenomen, maar ik had die versie nog nooit gehoord.

Het klinkt ook hier als een instant hit, maar dat werd het in eerste instantie dus niet. Ik lees op internet dat dat mede komt omdat New World destijds verwikkeld was in een payola-schandaal (omkoping van DJ's en radiomakers) en daardoor een tijdje geboycot werd in Engeland.