Noctorum - The Afterlife (2019)

Dit is het soort plaat dat in ieder nummer een nieuwe verrassing openbaart. Alsof de twee makers, zanger /gitarist Marty Willson-Piper, vooral bekend uit zijn The Church tijd en producer Dare Mason zichzelf uitdaagden vooral niet met meer van hetzelfde te komen. Niet dat The Afterlife spectaculair ontploft, nee, juist in het maken van liedjes die mooi zijn leefden de twee heren zich uit, met wat hulp van vrienden en de vrouw van Marty. Met uitzondering van het uitermate melige 'In A Field Full Of Sheep', slagen ze daar volkomen in. (Nu heb ik lang geleden, op een ander continent, weken in velden achter schapen aangerend, en stront en distels uit de geschoren vachten geplukt, dus is de meligheid rondom schapen ook wel weer goed getroffen.)

Er vallen twee dingen echt op op The Afterlife. Een is dat de zang ouwig klinkt, hier is duidelijk geen jonge man aan het zingen en hij doet er ook niets aan om dat te verbloemen. Tegelijkertijd compenseert de muziek dat volkomen. Ieder interessant zijweggetje in een song wordt geïnspecteerd en waar zinvol ingezet, hetgeen duidelijk prachtige vondsten oplevert en soms klaterende popmuziek. Juist dat is het sterke punt van The Afterlife. Als zodanig doet het album mij daarom denken aan de laatste plaat van Robin Hitchcock uit 2017.

Het kan daarom gebeuren dat waar in de ene song singer-songwriters uit Westcoast van de VS jaren 70 in herinnering roepen, de andere rockt en een derde progrock elementen te horen zijn, waar Chris Koerts zo maar zijn medewerking aan had kunnen verlenen. Alle songs, op die ene na dus, hebben speelsheid als overkomst. Alsof de heren zich steeds weer verwonderen over wat er nu toch weer gebeurde in de studio van Mason in Cornwall. Een aanstekelijkheid die zich duidelijk uitstrekt naar deze luisteraar.

Zonder het album direct een hoogvlieger te willen noemen, schenkt de plaat veel, instant luistergenot en dat is heel veel waard. Ik sluit een extra halve * daarom niet uit.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Ik blijf een vreselijk zwak houden voor Marty Willson-Piper. De man is (voor mij) natuurlijk een gitaarheld en zijn inbreng bij The Church was (voor mij) altijd cruciaal. Zijn solo platen zijn echter ook prima te verteren en het is top dat hij met jeugdvriend Dare Mason weer een plaat heeft afgeleverd. Allemaal heel herkenbaar maar het is net als een oude vriend die je een tijd niet gezien hebt, altijd goed en vertrouwd. De heren draaien al te lang mee om slechte nummers te maken dus voor alle (oud) Church fans is dit genieten geblazen. Marty is nog goed bij stem en speelt een puik potje gitaar. Prima plaat voor een druilerige dag zoals vandaag.