J.P. Bimeni & The Black Belts - Free Me (2018)

Soul vanuit Burundi. Ja de soul komt tegenwoordig overal vandaan. Wel heeft J.P. Bimeni samen met zijn Black Belts een Engelse thuishaven. Het gevalletje van een zanger met een band erachter. Meestal zijn dit de zangeressen het afgelopen jaar, maar dus niet met J.P. Bimeni.

Wat is dan de muziek die ze maken? Dat is soul met een hele dikke knipoog naar de jaren ’60 en ’70. In opener Honesty is a Luxury hoor ik vooral een Al Green terug. Same Man heeft hetzelfde recept. Orgeltje hier, blazers daar… helemaal prima. Don’t Fade Away is een nummer waar weinig op af valt te dingen. Zit strak in elkaar in de inmiddels bekende sound. Ook Stupid kent diezelfde ingrediënten en hetzelfde recept. Qua vibe wat vrolijker en qua tempo iets hoger. Pain in the Name of the Game heeft net even dat extra aan beleving. Niet alleen in de stem, maar ook het gebruik van het nodige koperwerk draagt daar aan bij. Better Place heeft weer iets meer tempo en ook iets meer groove. Lekker nummer. Net zo fijn als Madelaine is. Sterke zanglijnen en leuke tempowisselingen vallen hier op. I Miss You is de onvermijdelijke ballad op klassieke wijze opgevoerd en met bijbehorende geschikte titel. Dan nog twee nummers waar de titelsong de eerste van is. De orgel pakt de muzikale hoofdrol en de groove is ook wat terug. De tweede is Moonset en die is rustiger geheel in lijn van de rest van dit fijne album.

Jammer dat zijn Afrikaanse roots niet te horen zijn, want dat had hem meer onderscheidend gemaakt.
Nu is het gewoon categorie "klinkt lekker maar niet memorabel" voor mij.

Enkel het vrolijke Stupid en Free me zijn naar mijn Spotify lijstje gemigreerd. Honesty is a luxury vind ik een mooie titel trouwens.

Wat een heerlijk album, zeg. Ik had nog nooit van dit album gehoord, maar ik ben blij dat ik het ontdekt heb. Een heerlijke ' ouderwetse ' Soul sound.