Franco Battiato - Il Vuoto (2007)

Ja, wat moet ik hier nu over gaan zeggen. Franco Battiato is al een oud gediende in het vak en ik kende de man vooral van de twee nummers Bandera Blanca en Yo Quiero Verte Danzar - twee geweldige nummers die ondanks de gedateerde sound toch lekker wegluisteren. Na die twee nummers ben ik op zoek gegaan naar wat recenter werk van de man. En zo ben ik gekomen op Il Vuoto, de onlangs uitgebrachte plaat van deze Italiaanse popmuziekant, die overigens in de jaren 80 en 90 werd gezien als '' de vernieuwer '' van de Italiaanse popscene. Mijn verwachtingen waren daarom ook hooggespannen bij deze Il Vuoto, al wist ik helemaal niet wat mij te wachten stond. Allereerst wordt duidelijk dat alle nummers op The Game Of Love na gezongen worden in het Italiaans. Houd je niet van deze taal dan kan je meteen maar afhaken. Ik echter zie er wel wat in. Dat Italiaanse is toch de kracht van Battiato - en is altijd zo geweest natuurlijk. Toch is het leuk om te zien dat het plaatje ook een Engels nummer bevat - The Game Of Love. Ondanks het barslechte accent heeft dit nummer toch wel iets. Met op de achtergrond wat monniken-gejammer, geeft dit nummer een Oost-indisch sfeer af die mij zeker wel kan bekoren.
Maar over op de rest van de nummers - waar de cd echt om draait. Helaas zijn die naar mijn mening wat minder. Het stelt me allemaal toch een beetje teleur. Het leuke is dat Battiato klassiek, pop en electronic met elkaar combineert. Zo hoor je electronische beats en klassiek vioolspel in het merendeel van de nummers. Prima uitgewerkt, maar voor mij werken ze minder catcy als de eerder genoemde Bandera Blanca en Yo Quiero Verte Danzar. Toch bevat het album zeker wel hoogtepunten als Stati Di Gioia en I Giorni Della Monotonia, maar ook dieptepunten als Io Chi Sono? die helaas de hoogtepunten niet kunnen bedekken. Dat brengt voor mij dit album op een '' middel-matigje'' . De charmes zijn nog steeds aanwezig, maar toch niet genoeg om van dit plaatje een 5*-album te maken. Voornu mijn stem dus op de middenmoter van 3*.

Dit Album van Battiato heeft een volstrekt eigen sfeer. De eerste twee nummers verdienen het hard gedraaid te worden zodat de kracht goed tot zijn recht komt.

Compositorisch is Battiato een genie, daarbij brengt hij zijn nummers in zijn moederstaal het Italiaans, die zich perfect leent voor de songs.
Persoonlijk vind ik het ook de mooiste Europese taal, het zangerige timbre is het kenmerk van La Dolce Vita.

Dit album is een groeibriljant en geeft zijn schoonheid per draaibeurt meer prijs.

Op dit album een ander geluid en toch blijft Franco Battiato herkenbaar. de man is geniaal in zijn arrangementen.

Il Vuoto draagt minder dat typische jaren '80 stempel waarmee hij toch veel credits heeft weten op te bouwen, een teken dat hij met zijn tijd meeging en toch zichzelf bleef.

Voor mij is dit een behoorlijk boeiend album met wederom weelderige klanken die mij helemaal mee kunnen slepen.

Mij bevalt vooral de lichte toon: een lentebriesje in de Italiaanse zon. Zo voelt dit album aan.